zalen/podia

Bite the gnadze, een leuke volle bak in Utrecht!

08.02.2013. Het was al een prestatie op zich, om het zevenkoppige gezelschap van Bite the gnadze op het kleine Mirlitonpodium te proppen, maar eenmaal geïnstalleerd kon de show toch beginnen. Het kleurrijke gezelschap van Paul Pallesen bracht dit keer weer een hele andere kant van de jazz naar Utrecht; jazz met een stevig randje Folk. Die veelzijdigheid maakt het interessant om bij de clubconcerten van U-Jazz te gaan kijken en luisteren.

Ik wist om eerlijk te zijn weinig af van Bite the gnadze, behalve de typische naam. De band bestaat weliswaar al sinds 1995, optreden doen ze maar heel sporadisch. De start van het optreden was zoals het podium oogde, druk en chaotisch en ik vond het echt wennen. Het is geen muziek om direct makkelijk in te stappen. In eerste instantie lijkt het een kakofonie van geluid, maar al snel blijkt de muziek van een hoog niveau en absoluut muziek voor fijnproevers.

In bijna elk stuk is er een gelegenheid voor één van de muzikanten om te excelleren middels een solo. Zo vond ik bij “Soforti” net na de pauze de pianosolo intro erg mooi, net als de drumsolo waarmee werd besloten. Maar telkens waren de stukken goed opgebouwd en kon je er uiteindelijk een prachtig verhaal uit halen. En als dit dan nog niet lukte, dan was er altijd nog Pallesen die met droge humor en een verhaaltje de luisteraar meenam naar het verhaal achter een stuk. Zoals “Pallies Chord”, dat ging over zijn vader die vroeger piano speelde en vaak met een vast riedeltje begon te spelen. In dit nummer een sterke intro op de gitaar met een mooie subtiele rol van de lapsteel en een ijzersterk einde van Steven Kamperman op sopraansax. De toevoeging van klankenvirtuoos Marcos Baggiani achter de drums was een succes en voegde echt iets toe. Zie ook mijn recensie van zijn optreden op het U-Jazz festival!

Bite the gnadze

gezien: Mirliton theater Utrecht dd 31-1-2014

organisatie: U-jazz

Paul Pallesen: gitaar en banjo
Meinrad Kneer: contrabas
Steven Kamperman: altklarinet
Frank van Bommel: piano en vibraphonette
Joost Buis: trombone en lapsteelguitar
Michel Duijves: klarinet en basklarinet

speciale gast: Marcos Baggiani: drums

tekst en beeld: maurits van hout

februari 24, 2014 0

Roode Bioscoop getroffen door Wintherstorm

4.2.2014. Een van de oudste theaters van Nederland, de prachtige ” Roode Bioscoop” in Amsterdam had een bijzondere avond onlangs. Normaal blijft in dit sfeervolle kleine theater de storm buiten, dit keer trad Wintherstorm op. Deze jazzformatie geleid door Thomas Winther Andersen had de nobele taak het gure weer te doen vergeten. En dat deden ze, want ondanks een kleine opkomst op deze ‘kille” maandagavond lukte het de heren om een aantal stukken van hoge niveau neer te zetten. Niet in het minst door de variatie en de verrassing die in de composities zit.

Zo begon het stuk ” Minor detail” met een prachtige meeslepende saxintro van de Argentijnse Natalio Sued en werd daarna “Elastic” weer perfect opgezweept door mooi gitaarspel van Hakon Storm. Verder speelden ze ook hun “hit” “Trance formations” een stuk dat eerder de 3e plaats op een internationale jazzwedstrijd wegkaapte.

Bijzonder was het stuk ” Tolt” (geïnspireerd door de manier van lopen van IJslandse paarden) waarbij het einde wegstervende klanken had die je deden denken aan paarden. ” Mixed up” was pittig en meeslepend en bij ” Ascending” leek het alsof Sued op de sax een soort van uitroepteken plaatste van waaruit het stuk verder moest . Bij het laatste stuk ” Spinnaker” (titelsong cd) was het bijzonder om te horen hoe in een soort van rocknummer met snerpende gitaar uiteindelijk de transformatie naar een meer jazzachtig stuk gerealiseerd werd door het geleidelijk inbrengen van de saxofoon en het afstand nemen van de gitaar.

Gedurende de hele avond proefde je het hoge niveau van de muzikanten en de lol die zij beleefden om de pittige stukken van bassist Winther en gitarist Hakon Storm vorm te geven. De combinatie en de naadloze overgangen in de stukken van klassieke jazzstukken naar moderne muziek met stevige elektrische gitaar en vice versa maakten dat het hele spannende muziek was om naar te luisteren. Opvallend waren voor mij daarnaast de vrijwel vlekkeloze combinaties tussen bassist Winther en drummer Coehoorn.

Wintherstorm live in Roode Bioscoop Amsterdam dd 27 januari 2014

Meer van Wintherstorm is te lezen en te beluisteren op: http://www.reverbnation.com/wintherstorm

Gezien: Wintherstorm

Locatie: Roode Bioscoop Amsterdam

27 januari 2014

Tekst en beeld: Maurits van Hout

februari 4, 2014 3

Udo Pannekeet goes Dakota

28.1.2014 Als je als artiest in den Haag woont, dan moet je minstens een keer in Dakota gespeeld hebben en met de cd presentatie van “On” loste Udo Pannekeet dat in. De mensen van Pro Jazz kozen ervoor om hun “Dakota”-podium aan te bieden. En dat pakte goed uit, want de zaal zat vrijwel vol en na afloop vonden de cd’s gretig aftrek.

Maar daar moest Pannekeet met zijn viermansformatie wel iets voor doen. Twee uitstekende sets maakten het echter meer dan de moeite waard het druilerige weer te trotseren. Bassist Pannekeet koos, waar hij normaal gesproken wat meer op de achtergrond is, dit keer nadrukkelijk de schijnwerpers en bedacht en produceerde deze cd helemaal zelf.

De middag begon met het titelnummer ” On” wat een fris, snel nummer bleek te zijn. Daarna het prachtige “Nocturnal Visit” dat begon met een mooie pianosolo van Jeroen van Vliet die me meestal erg goed bevalt. En zo zouden er nog meer mooie stukken volgen. Eigenlijk heeft elk nummer van de cd wel een eigen verhaal. Zoals “Wizard of wishaw” dat opgedragen is aan de favoriete snookerspeler van Pannekeet; John Higgins. Een verrassend nummer dat voorbij raast en zo snel als het kwam ook weer afgelopen is. Bijzonder was ook ‘Leaves and the sweeping man” een experimenteel nummer met veel improvisatie opgedragen aan de Haagse Zen leraar Destree. In dit nummer lijken alle instrumenten slechts heel licht beroerd te worden maar ze vormen wel een eenheid. Na de pauze is het vooral genieten met “Will they ever fly” een mooi pittig gespeeld compact nummer en “Downfall” met een mooie basintro. Goed optreden en een cd die de moeite waard is om eens te beluisteren.

udo pannekeet kwartet live in dakota dd 26-1

Gezien: Cd Presentatie “On” van Udo Pannekeet en zijn kwartet bestaande uit: Jeroen van Vliet (piano), Pascal Vermeer (drums) Edwin Vann (sax) in Dakota Den Haag. Organisatie: ProJazz Den Haag

verslag en foto’s: Maurits van Hout

januari 28, 2014 0

Première King in Peoples Place succesvol

23.1.2014 het zal je maar gebeuren. Plaats je een videoclip op youtube, wordt je ineens gevraagd om het voorprogramma te doen van niemand minder dan Prince. Ook Erykah Baduh was weg van de dames Paris, Amber en Anita en als je dan vervolgens de studio induikt met Nile Rodgers en Adam Lambert voor een project, dan maak je zogezegd een vliegende start door. Dus werd het tijd voor Europa en People’s Place in Amsterdam was de eerste plek waar zij speelden. Een mooie plek, want People’s place biedt de intimiteit van een echte club met een ruimte die het voor het iedereen mogelijk maakt de artiesten goed te zien en te horen.

De zusters Strother (Paris speelt voornamelijk toetsen en Amber zingt) en Anita Bias vormen een ijzersterk trio dat R & B laat horen van een goed niveau. Mooie melodieuze nummers met een mooi samenspel van de stemmen van Amber Strother en Anita Bias, met als drijvende kracht Paris Strother achter de piano/keys. Zij was het ook die Anita Bias op school in Boston ontmoette en uiteindelijk de gezamenlijke voorkeur voor muziek wist te bundelen samen met haar zus Amber die stukken schrijft en met een eigen stemgeluid een belangrijke rol in het trio speelt.

De muziek is dromerig en meeslepend zoals het nummer “The Story” waar het allemaal mee begon. De meeste nummers gaan over de liefde en het effect dat liefde heeft op levens van mensen. Soms mierezoet zoals in het nummer “Supernatural” met zinnen als: “I’m in love with everything ’bout you, and I wanna stay here”. En als de liefde even niet helemaal loopt dan vermaken we ons in de tussentijd getuige nummers als “In the meantime”. De dames hebben tot op heden slechts een paar EP’s uitgebracht maar een cd zal nog wel gaan volgen. Zeker met een steun in de rug van mensen als Prince. Jammer was het dat bij deze meestal echte luisternummers achterin de zaak veel geroezemoes was en gepraat werd. Dat schijnt helaas iets van deze tijd te zijn, want je leest het steeds vaker. In een mooie theaterzaal of juist een sfeervolle kerk (zoals even daarvoor in Londen het geval was) komt de muziek dan ook nog mooier tot zijn recht. We gaan zeker nog meer van deze dames horen.

Gezien: King

18.1.2014

Peoples Place Amsterdam

verslag en foto’s Maurits van Hout

Meer foto’s:https://jazzphotographyholland.wordpress.com/king/ ‎

januari 26, 2014 0

Dick de Graaf bracht samen met bigband prachtige ode aan Oliver Nelson

9.12.2013. Het was wel even wennen, een big band in het Dakota theater (dat voor de gelegenheid was omgetoverd tot een heuse jazzclub), maar het bleek een prima zet van de mensen van Projazz. Was het voor de pauze eerst het trio van Dick de Graaf dat met mooie interpretaties van door de beroemde componist en saxofonist geschreven stukken een prima set afleverde, zeker zo goed was het tweede deel met de Codarts (Rotterdam) en Conservatorium (Den Haag) bigband.

Zo speelde het Dick de Graaf trio bijvoorbeeld het stuk “images” dat eigenlijk gemaakt was voor een grote bigband, maar bewerkt was door De Graaf tot een prima behapbaar stuk door zijn trio. Het ene moment was het perfecte harmonie, het andere moment werd je weer verrast door een subtiele solo van De Graaf. Heel blij werd ik ook van het spel van toetsenist Arno Krijger die zijn Hammond nog niet liet ontploffen. Daarna de humoristische Dirigent Ruocco op het podium met zijn Codarts/conservatorium big band. Een enthousiaste en buitengewoon getalenteerde groep muzikanten die ook qua uitstraling al een heel eind zijn. De solo’s waren redelijk goed en het samenspel was ook in de timing zeker de moeite. Tussen de bedrijven door werd het geheel nog gelift door de uitstekende solo’s van Dick de Graaf. Een leuke muzikale avond in een goed gevuld Dakota.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezien: 28.11.2013

Dick de Graaf Trio met Codarts en Royal Conservatory Big Band in Theater Dakota Den Haag door ProJazz.

beeld en tekst: Maurits van Hout

december 9, 2013 0

“White” gepresenteerd in Mirliton!

2.12.2013. Op 22 november j.l. presenteerden Marc van Vugt en Ineke Vandoorn hun cd “White” in het Mirliton theater in Utrecht. Het optreden was een onderdeel van de U Jazz “In de club” concerten. Deze avond was het concert volledig uitverkocht. Niet gek, want door de jaren heen verzamelde het duo een aardige schare liefhebbers om hen heen. Dit is inmiddels alweer hun tiende cd en het is daarom ook niet vreemd dat het geheel deze avond een perfecte match vormt. Tijdens het ene nummer is het zangeres Vandoorn die je met haar stem meeneemt in Zuid Amerikaanse sferen (“Black Belt”), terwijl het juist gitarist Van Vugt en bassist Paul Berner zijn die samen met drummer Michael Vatcher het nummer “Sunny side up” dragen in een heerlijke jazzsetting. Er wordt veel gebruik gemaakt van sampling (klankvervorming) en meestal pakt dit mooi uit. Waar het in ieder geval voor zorgt is een leuke variatie, zodat het muzikaal nooit verveelt. Mij persoonlijk beviel de titelsong “White” erg goed, net als het nummer “ACB” dat volgens Vandoorn staat voor “After Carla Bley” (?) Dit laatste nummer vooral omdat het een swingend uptempo nummer is dat je meeneemt naar de finale van het concert en “White” vooral omdat het mooi verhalend is en ruimte op een mooie jazzy manier beschrijft. Al met al een leuk concert passend in een rij van prima U Jazz concerten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezien: 22.11.2013 U Jazz in de club: Ineke Vandoorn en Marc Van Vugt CD Presentatie White

fotografie en tekst: Maurits van Hout

december 2, 2013 0

Tom McDermott bracht ragtime jazz naar Utrecht

2.12.2013 Al weer even geleden maar toch nog even leuk om mee te nemen: Tom McDermott live in Mirliton Utrecht. Met een prachtig optreden van Tom McDermott en een boekpresentatie van jazzauteur Rob van Scheers werd de jazzmuziek van New Orleans geëerd in het Utrechtse Mirliton theater. Van Scheers las voor uit zijn boek dat de luisteraar meenam naar kleine illustere jazztentjes in New Orleans, de muzikale bakermat. McDermott tracteerde ons op allerlei prachtige stukken van onder andere Professor Longhair en Doctor John en gaf ons en passant nog een lezing over het ontstaan van de ragtime jazz en de Dixieland music, doorspekte met schitterende voorbeelden. Zo komt de ragtime rhythm uit Haïti en werd het naar New Orleans gebracht door de vele Cubanen en Haitianen die naar New Orleans kwamen. Eén van zijn favorieten was “Gods Dilemma” een stuk van James Booker dat Booker zelf nooit opnam. Verder kwamen er ondere andere een stuk voorbij van The Beatles en een stuk van Chopin en sloot ie af met “The Fingerbreaker”. En als je McDermott bezig zag dan wist je waarom dit stuk zo heette. Wat bracht die man een dynamiek achter de piano! Zelden iemand zo snel zien spelen achter een piano. Als je de ogen sloot was het alsof je een eeuw terug ging in de tijd en de achtergrond muziek hoorde van een oude Laurel en Hardy film. McDermott kon dit en gecombineerd met zijn humor ( “Jullie horen wat jullie niet kennen en zien wat jullie niet zien, een magere Amerikaan!”) was het absoluut de moeite waard.

Gezien: 11.10.2013 Mirliton theater Utrecht. U Jazz in the club.

foto’s en verslag: Maurits van Hout

december 2, 2013 0

Chloe Charles made Peoples Place shiver

26.11.2013. De eerste keer dat ik Chloe Charles hoorde zingen was tijdens het “So what’s next” festival in Eindhoven. En ik was niet de enige die onder de indruk was, want ze werd overal de ontdekking van het festival genoemd. Ik was daarom verheugd dat ik haar weer kon horen zingen in Peoples Place in Amsterdam.

Ze begon het concert met het nummer “Find her way” van haar nieuwste cd “Break the balance”. Een nummer dat heel persoonlijk zou kunnen zijn, aangezien het gaat over iemand die aan het begin van haar carrière staat en niet alleen in de toekomst moet kijken, maar ook moet blijven genieten in het heden. Naarmate het concert vorderde werd het steeds beter.

Chloe laat een stem horen die zo getraind is dat ze werkelijk alles aan kan. Haar stem heeft een enorm bereik en ze raakt het publiek aan. Niemand praat en niemand gaat zelfs tussendoor naar het toilet. Mensen willen niks missen. En Chloe zet de zaal in vuur en vlam. Als ze de gitaar weg heeft gelegd, geeft ze alles. Zoals in mijn persoonlijke favoriet “Refrain from fire”, een nummer over liefde en wat het kan veroorzaken. Het nummer gaat langs je rug omlaag en geeft je de rillingen. Haar teksten zetten je aan het denken. Zoals “God is a toad”. En altijd weer met die prima begeleidingsband, vanavond twee violisten en een pianist. Het was een magische avond en ik weet zeker dat we nog veel meer van deze bijzondere vrouw gaan horen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

english

26.11.2013. The first time I heard Chloe Charles sing was at the “So What’s Next” festival in Eindhoven. I was not the only one noticing her great skills. She was the discovery of the festival. I was more than thrilled to have the chance to hear her sing again in Peoples Place in Amsterdam.

She started with “Find her way” of her last cd “Break the balance”. A song that could be very personal, since it’s all about someone at the start of a career confronted with the distractions life offers and all the doubts you have before starting, with the message of staying in the present once in a while. As the concert continues it get’s better and better.

Chloe shows a voice so skilled that she can take it all. Her voice has a enormous reach, and she touches the audience. No talking, not even going to the toilet. People did want to miss a thing. And Chloe sets fire to the room. When she sings without the guitar she puts all energy in her singing. Like my personal favourite “Refrain from fire”, a song about love and what it can cause. The song goes down your spine and hits you. Her lyrics make you think, like one of the last songs “God is a toad”. And always with the great support of her band with piano, and violins. What a magic night it was. I am pretty sure we will hear much more of this amazing woman.

Chloe Charles

gezien: 17 november Peoples Place Amsterdam

fotografie en tekst: Maurits van Hout

november 26, 2013 0

The Boston Boys bring fun and passion to Amsterdam

24.11.2013. Sometimes in this amazing world of music you encounter great stories. Like the four guys from New York who played in a club in New York and met the CEO of Tommy Hilfiger who was so enthousiastic about them that he asked them to come and play in Amsterdam. Since they never visited Europe before as a band it came with a small European tour as well. The Boston Boys, playing together for just 2 years, came to the Peoples Place in Amsterdam and rocked the place. It is hard to hang a label on them since their music is influenced by many styles. One moment I considered myself listening to Paul Simon while closing my eyes, the other moment it seemed to be a show of the Waterboys. R&B, country music and even jazz music came along with them. It gave the show a nice dynamic but of course sometimes the thought came up where would it go from here? But since the energy they put on stage was endlessly (catapulted by singer songwriter Robertson who rocked the place with his mandoline) who cares?

I really appreciated “Pigeon (do what u can do)” since the violin fitted in so well. Same goes for “Amelia”. All songs had a great built up like “Satisfied” with a “hard-rocking” end. And the blues song “Sad and drunk” took the listeners to the other more difficult side of life. The Boston Boys never dull, with a great spirit and nice atmosphere on stage. If you might have the chance to see them, don’t hesitate.

seen: 21.11.2013

Peoples Place Amsterdam

The Boston Boys

Eric Robertson- Mandolin, Guitar, Vocals

Duncan Wickel- Fiddle, Vocals

Josh Hari- Bass, Guitar, Vocals

Nicholas Falk- Drums, Percussion, Vocals