Op 6 tot en met 9 juni is Park den Brandt zoals altijd de plek voor prachtige jazzmuziek en genieten. Dit keer een andere organisatie en een andere opzet en vorm maar wat blijft is prachtige muziek op een superlocatie bij Antwerpen.
Ik noem een paar namen: Dee Dee Bridgewater, Stéphane Galland, Emma-Jean Thackray, Jan Garbarek, Bram de Looze, Theo Croker en The Bad Plus….
Op zondag 13 april stond Dionne Warwick op het podium in Muziekgebouw Eindhoven. Vooraf was al aangekondigd dat het geen standaardconcert zou zijn en dat muziek maar een deel zou zijn. Maar de bezoekers hadden toch iets meer verwacht. Peperdure kaarten, een uitverkochte avond en een legende op het podium.
Maar niets was minder waar. Het grootste deel van het concert was een interview met één van haar zoons. Over haar leven, haar carrière en haar huwelijk. Soms met interessante feiten, zoals haar grootste hits die ze zelf eigenlijk nooit wilde en een ontmoeting met Marlène Dietrich in Parijs die haar aan de haute couture bracht. Maar ook veel een opsomming van hoe geweldig ze was, met wie ze allemaal had opgetreden en gezongen, wel echt Amerikaans. Video’s en unieke foto’s. Maar voor de pauze was het allemaal wel erg mager. Twee nummers “Walk on by” en “Anyone who had a heart”. En vooral veel gepraat.
In de pauze gingen er al mensen naar huis en na de pauze was het erg lang wachten tot er weer wat muziek kwam. Dat werden de laatste 10-15 minuten. “Say a little prayer” en “Do you know the way to San Jose” maar ook “That’s what friends are for”. Bij sommige nummers zong de andere zoon mee en niet onverdienstelijk. Ook de begeleidingsband was van een goed niveau. Maar waar we allemaal voor kwamen was er niet. Dionne Warwick oogde erg broos en kon in tegenstelling tot Gladys Knight eerder in Eindhoven niet meer de stevige uithalen maken en haar handelsmerk (de krachtige stem) was er niet. Het paste wat mij betreft niet bij de fantastisch carrrière die deze vrouw daadwerkelijk had. Het waren flarden. De legende was daar maar eigenlijk niet meer. Ik dacht met genoegen terug aan een optreden van Dionne Warwick voor een select gezelschap in Laren (Laren Jazz) in 2009, waar ze werkelijk fenomenaal was. Die proberen we vast te houden. Dit was jammer.
Bijzonder concert op een bijzondere avond in de kleine zaal van Paard in Den Haag; Eddie Chacon. In de jaren 90 had hij een wereldhit met zanger Charles Pettigrew (“would i lie to you?”), duo Charles en Eddie. Hoe hard de zon ook scheen; er hing een zwarte schaduw over het duo. Zanger Charles overleed in 2001 aan kanker (hij bleek al jaren ziek). Eddie Chacon was kapot en ging fotograferen in 2005 (fashion). Pas na tien jaar ging hij weer muziek maken.
Eddie Chacon en soulmuziek
Soulmuziek (vanuit het hart) en volstrekt doorleefd. Teksten over het leven en de liefde. Eddie Chacon bleek in het Paard nog steeds een mooie stem te hebben en maakte contact met het publiek. Veel mensen kenden hem niet (meer) en het was vooral Eddie vanavond en dat was goed. Ondanks dat de zaal bij lange na niet gevuld was, was het een prima concert waarbij het contact met het publiek opmerkelijk was. Mooi om te zien. Eddie was inmiddels een man op leeftijd maar wel met levenservaring en daardoor klonken de teksten ook echt en gemeend. En door het enthousiaste publiek kwam er uiteraard een toegift.
Het album “Lay Low” meteen maar even meegenomen.
Gezien Eddie Chacon “Lay Low” Paard Den Haag 27.3-2025
Simin Tander was weer eens in Nederland. Het was alweer een tijdje geleden. Dit keer stond Simin Tander achtereenvolgens in Den Haag (Koorenhuis) Tilburg (Paradox) en Utrecht (Tivoli Vredenburg). De laatste tijd was zij veel in Duitsland en ook Noorwegen. Niet gek, want sinds 2012 woont ze alweer in Duitsland waar ze ooit geboren is. Toch vond ze het leuk om weer terug te zijn in Nederland en zeker bij Projazz is ze een graag geziene gast.
Simin Tander en haar band
Simin was vanavond met haar kwartet te zien en te beluisteren bij de presentatie van haar cd “The Wind”. Vanaf haar allereerste start zag ik Simin al in Nederland en ze heeft door de jaren heen met verschillende mensen gespeeld en zeker niet de minste. Haar huidige band is van een hoog niveau. Of het nu violiste Bansal is of de drummer Samuel Rohrer is ze sluiten naadloos aan bij haar zang.
Simin brengt verschillende muziek, of beter gezegd uit verschillende windstreken. Dat maakt dat concerten altijd verschillend zijn en de ene keer de snaar van het publiek meer raken dan de andere keer. De ene keer zijn er Afghaanse teksten en klanken de andere keer komen er net zo makkelijk Noorse klanken uit. Simin is een gevoelsbeestje en de nummers zijn altijd doorleefd.
Voorheen waren er altijd veel improvisatienummers met vooral veel klankenspel en soms zelfs fantasietaal, dit keer was er veel meer concrete tekst en dat beviel ondergetekende prima. Het kwam het concert ten goede en zeker de laatste nummers raakten het publiek. Naast de fluweelzachte stem, als dit nodig is, bleek Simin te beschikken over diepe uithalen die een enorme energie met zich mee brachten. Wat mij betreft heeft Simin een stevige groei doorgemaakt als zangeres en dat is uiteraard mooi om te zien en te horen.
Gezien Simin Tander In het Koorenhuis Den Haag, projazz
tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved
Het Michael Moore Universe Quartet is een bijzonder gezelschap. Uiteraard is daar Michael Moore een man die met onder andere Fred Hersch speelde en altijd verschillende paden bewandelde. Hij maakte overal ter wereld muziek en ook muziek van overal ter wereld. Denk bijvoorbeeld aan zijn groep Istanpool uit 2013 waarbij hij speelde met muzikanten uit Turkije. Hij speelt, hij componeert en hij formeert. Ook won de in Nederland woonachtige Amerikaan de Boy Edgar Prijs in 1986. Om aan te geven hoe lang hij al mee loopt in het circuit. Vanavond speelde hij met Guillermo Celano op gitaar, Omer Govreen op contrabas en Onno Govaert op drums. Een bijzonder gezelschap met bijzondere muziek.
Afwisselend, want uit alle windrichtingen. Soms wat trage muziek, verhalend en met soms verrassende wendingen. Muziek voor de fijnproever en die zaten er voldoende in de zaal. Telkens andere accenten en in mooie harmonie met elkaar. Mooie luisteravond.
Op 29 november stond Tin Men and the telephone in het Koorenhuis in Den Haag. Een gezelschap dat de Boy Edgar prijs had gewonnen in 2024. Naast muzikaal was het ook een audiovisueel spektakel. Zo verschenen er bijvoorbeeld video’s van koekoeksklokken die afgingen en tegelijkertijd een rol in het stuk speelden.
Maar uiteindelijk ging het vanavond toch vooral ook over muziek. Ja, er zaten pure jazzstukken tussen, maar het was toch zeker ook improvisatie en verrassing. Dit kwam vooral op conto van Tony Roe die behalve met piano spelen een genie is met electronica. Iedereen stapt graag in een achtbaan, maar een achtbaan in het donker is nog spectaculairder.. zoiets dus. Je weet nooit waar het stuk naartoe gaat en dat maakt het zeer interessant. Daar hoort wel de voorwaarde bij dat er een lijn in zit en de instrumenten op elkaar aansluiten. Deze mannen zijn echter zo op elkaar ingespeeld dat ze elkaar naadloos aanvoelen.
Jaren terug zag ik deze mannen al op een festival en ze zijn alleen maar sterker en zelfverzekerder geworden. Volkomen terecht dat zij deze prijs wonnen. Jazz heeft de toekomst.
Gezien: Tin Men and the telephone In het Koorenhuis in Den Haag (projazz concert)
Met een optreden in Amsterdam en Eindhoven nam Gladys Knight afscheid van haar fans in Nederland. Nu moeten we hier niet te zwaar aan tillen; ook in 2025 gaat ze vrolijk door met optreden, maar dan vooral in de States. Maar goed als liefhebber van Gladys Knight van het eerste uur ging ondergetekende naar het Muziekgebouw in Eindhoven. Uitverkocht. Niet gek want normaliter treedt dit kaliber artiesten niet op in Eindhoven. Maar door investeringen van ASML in een aantrekkelijke stad was dit mogelijk. Mag gezegd worden. En het werd een mooie avond.
Allereerst een uitstekend vooroptreden van Mica Millar. Soulartiest van 2023 in het Verenigd Koninkrijk. En terecht. Wat een stem en performance deze blonde vrouw. Een diepe donkere stem met prachtige teksten over de liefde. Komt ze in de buurt? Ga luisteren en kijken. Een aanrader.
Maar dan Gladys Knight. Als liefhebber en Gladys Knight fan sinds de tienerjaren moest ik dit concert bijwonen. Eindelijk de vrouw zien achter “Midnight train to Georgia” of “Taste of bitter love”. Gladys Knight is inmiddels 80 jaar en de vraag was uiteraard hoe haar stem zou zijn. Dat was meer dan goed te noemen, van het begin tot het einde, waarbij wel gezegd moet worden dat ze geen twintiger meer is en dus de muziekkeuze gebalanceerd was. Desondanks de stem die we kennen, die zo karakteristiek was. Prachtige uithalen en een enorme diepte in haar stem. Er is maar één Gladys Knight.
Van “I heard it through the grapevine” tot het laatste “Midnight train to Georgia”, ze pakte de zaal in. Wat een vrouw. En het publiek? Zelden zag ik zoveel waardering en herkenning. En een welgemeend “we love you”, ging door de zaal. De liefde was wederzijds, want ook Gladys Knight had het naar haar zin. Ze pakte de handen van een geëmotioneerde vrouw voor het podium vast en zo hadden we allemaal onze momenten. Het was een speciale avond. Tuurlijk moest ze even zitten tussen de nummers door. Maar niemand nam het haar kwalijk. Ga er maar aan staan.
Eindhoven beleefde een uitstekend concert met de grandeur van een grote stad. Complimenten aan ASML die snappen wat zo’n stad nodig heeft. Dit zijn de groten der aarde. Weliswaar op leeftijd maar hier voor gaan mensen in de rij staan.
Gezien: Gladys Knight Muziekgebouw Eindhoven 22 juni 2024
Jazzphotography Holland 