15-11-2013 Dé ontdekking van So What’s next in Eindhoven onlangs was Chloe Charles. Aanstaande zondag treedt zij op in Amsterdam in Peoples Place om 21 uur. Interesse? kijk op: http://www.peoplesplaceamsterdam.nl
Hier zullen een review en foto’s volgen.
15.11.2013 Het was een unieke avond in Rotterdam. Want het Rein de Graaff trio stond op het podium van Lantaren Venster samen met niemand minder dan de beste (dat vindt hij overigens zelf ook, knipoog) baritonsaxofonist ter wereld: Ronnie Cuber. Niet vreemd als je kijkt naar de lijst van artiesten/muzikanten waar hij mee en vóór speelde. Een kleine greep: Paul Simon, Frank Zappa, Aretha Franklin, Chaka Khan, B.B. King, Eric Clapton, Yoko Ono, David Byrne en Steely Dan. Daarnaast werkte hij uiteraard samen met vele jazzlegendes. De samenwerking met Rein de Graaff dateert al vanaf 1979 toen Cuber naast onder andere Tom Harrell aan zijn plaat “New York Jazz” meewerkte.
Waar echter de dag ervoor het Bimhuis in Amsterdam tot de nok toe uitverkocht was bleef de teller hier steken op slechts 50 bezoekers. Maar de thuisblijvers kregen ongelijk want het werd een onvergetelijk concert.
Het concert in Rotterdam opende met een prachtige uitvoering van Cole Porter’s “Night and Day”. En de grommende Ronnie Cuber leek in een goede bui want bij “St. Thomas” deed hij een dansje en tussendoor was er ruimte voor een chat met het publiek. Met de geïmproviseerde setlist, die totaal afweek van die van de avond er voor, leek Cuber het trio duidelijk uit te dagen. Hij zweepte het trio op om vooral meer up-tempo te spelen. Voorbij kwamen o.a. “Dear Old Stockholm” (alleen het trio), “The 1934 jazz standard Stompin’at the Savoy”, Freddie Hubbard’s “Little Sunflower”, “Lazy Bird” van John Coltrane en Stanley Turrentine’s “Sugar”. Na het laatste nummer, “Angel Eyes” met een kleine vocale bijdrage volgde een staande ovatie. Voor de toegift kwam Ronnie Cuber echter niet meer terug en Rein de Graaff sloot solo af met “Everytime We Say Goodbye”. Een perfecte avond in Rotterdam.
Bezetting:
Ronnie Cuber – baritonsaxofoon
Rein de Graaff – piano
Marius Beets – bas
Eric Ineke – drums
Gezien: Lantaren Venster Rotterdam 8 november 2013
tekst en beeld: Eddy Westveer
copyright Eddy Westveer
08.11.2013.
Ondanks een slopende reis vanuit Hannover (D) stapten Jeremy Pelt en zijn dit keer voornamelijk electrische quintet vrolijk op het podium in Terneuzen om vervolgens 2 schitterende sets af te leveren. Hij speelde voornamelijk nummers van zijn laatste cd “Water and Earth”, door recensenten van onder andere “All about Jazz” omschreven als een verfrissend nieuw album waarbij Pelt zijn oude meer traditionele manier van spelen is gaan vervangen door een meer fusion-achtige (mengvorm van muzieksoorten, red.) muziek. Dit zonder daarbij te extreem of te experimenteel te worden. De hele show (terecht ook de Jeremy Pelt Show genoemd) was een bron van energie met daarbij telkens Pelt als de grote aanjager. Maar het was niet alleen Jeremy Pelt. Want saxofoniste Roxy Coss (27!) speelde meer dan overtuigend. Persoonlijk vond ik juist de subtiele, ingetogen ballads van Pelt het sterkste, omdat daar zijn werkelijke beheersing van de trompet het beste tot zijn recht komt. Al met al een perfecte middag in Porgy and Bess, de zaal waar mening top jazzartiest al op het podium stond.
The Jeremy Pelt Show
gezien 3.11.2013 Porgy and Bess Terneuzen
tekst en beeld Eddy Westveer
Copyright all photos Eddy Westveer
Copyright article and website: Maurits van Hout, Jazzphotographyholland.com
13.10.2013. U Jazz in Utrecht had een primeur op vrijdagavond 4 oktober. Het eerste en enige optreden van het Tobias Preisig Quartet in Nederland. Deze ambitieuze Zwitserse violist heeft lovende kritieken gekregen op zijn cd “In Transit” en toert de wereld rond (op dit moment zijn de heren in Japan) met zijn kwartet. Zijn muziek valt te kenmerken als moderne jazz met vele invloeden uit andere muziekstromingen. Het ene moment lijken zijn stukken klassiek om vervolgens met een aantal harde streken de luisteraar volstrekt op het verkeerde been te zetten. In tegenstelling tot wat meestal gebeurt; een rustige opbouw tot een climax, ging het hier vaak andersom. Vaak begon Preisig met een keiharde, bijna metal-achtige solo op zijn versterkte viool, om vervolgens te eindigen met hele rustige ingetogen klanken ondersteund door perfect pianospel van Stefan Aeby. Sommige stukken zijn heel melodieus (zoals “Splendid”) terwijl andere stukken weer juist het experiment opzoeken en enige improvisatie niet schuwen (bv ” Intoxicated”) waarbij drummer Stulz vaak als opzwepende factor geldt. Persoonlijk beviel mij de toegift erg goed. In het stuk “C’est l’ange qui part” speelt hij samen met pianist Aeby zo subtiel dat je volkomen terecht een speld kon horen vallen in de zaal. Dat was puur genieten. Maar Preisig weet alle mogelijke klanken uit zijn viool te halen en de passie waarmee hij speelt werkt aanstekelijk. Zoveel energie dat moest wel overkomen en zo was het dan ook in het Mirliton Theater in Utrecht. Toegegeven na dit optreden kijk ik met hele andere ogen naar een violist en alleen dat is al de moeite waard. Hopelijk zien we hem snel terug op het een of andere (festival)podium in Nederland!
gezien: U Jazz in de club concerten: Tobias Preisig Quartet in Het Mirliton Theater in Utrecht 4 oktober 2013. Foto’s en tekst: Maurits van Hout
5.10.2013
Het project “Oliver’s Cinema” van de heren Vloeimans, Brinkmann en Floorizone is ontstaan doordat de heren met elkaar in contact kwamen en tot de conclusie kwamen dat ze allemaal al muziek voor films maakten. En wat is er dan mooier dan daar een gezamenlijk project van te maken? Zo gezegd zo gedaan en het resultaat mag er wezen. Een bijna volledig uitverkochte Gent Jazz Club was getuige van dit meesterwerk. Prachtige verhalende muziek waar je als luisteraar bij weg kon dromen en met telkens weer een compleet andere vertolking. Soms waren het bekende stukken en leek je te herkennen waar de muziek vandaan kwam, zoals het stuk dat gebruikt werd bij de film “Rosemary’s baby”. Maar ook het melancholische “Imagining” geschreven voor een klarinettist uit Syrië. Maar altijd weer een prachtige opbouw in het stuk, waarbij een subtiel samenspel tussen Brinkmann op cello en Floorizone op harmonica werd afgesloten met een krachtige finale door Vloeimans op de trompet. Of Vloeimans nu die ene rustige noot door zijn trompet blaast of juist vol uithaalt, het is altijd uitstekend. Grappig was de reactie van het publiek op Fellini’s wals die met enthousiasme werd onthaald. Het was allemaal muziek die je raakte, die je meenam naar een film of een scène. Zonder de film te zien, kon je je verplaatsen en dat is bijzonder. En dat door drie, zichzelf emotionele mannen noemende. topmuzikanten die met elkaar samen speelden alsof ze nooit anders gedaan hadden. Met ruimte om individueel te excelleren. Een absolute must-see!
Gezien in Gent Jazz Club – Gent 30 september 2013
foto’s en tekst Maurits van Hout
4 oktober 2013. Afgelopen zondag stond het eerste optreden van de ProJazz concertenreeks in Theater Dakota in Den Haag op het programma. De eer was aan Ilja Reijngoud; de in mijn ogen beste trombone speler in Nederland. Hij was echter niet alleen, want hij had een groep bij zich, met als speciale gast zangeres Elizabeth Simonian. In een redelijk gevuld Dakota begon het optreden met enkele mooie jazznummers zoals True Sparrow en English heart, waarbij tijdens het laatstgenoemde stuk de bas solo aan het begin mooi en subtiel was. Daarna verscheen Elizabeth Simonian ten tonele. In het kader van het project “Around the world”, zorgde deze prachtige Armeens-Zweedse dame voor een leuke verrassing met haar stem. Ze leek zelfs Reijngoud te inspireren, want het was alsof er ineens vuur in zijn trombone zat en de wijze waarop hij tijdens de stukken die volgden moeiteloos aanschoof en de muziek echt verbeterde was fenomenaal. De nummers met Elizabeth waren vooral verhalend en aangezien ik de taal uiteraard niet kon verstaan, was het aangenaam dat er een verhaaltje vooraf werd verteld. Dat was natuurlijk ook leuk voor het contact met het publiek. Tussendoor viel de nieuwe pianist van Reijngoud, Rob van Bavel, op met schitterende solo’s waarbij vooral zijn enorme passie zichtbaar was. Leuk was de anekdote over de “Little birds” die ons eraan herinnerden dat we altijd moesten zijn wie we in essentie waren. Dit werd mooi gezongen en perfect ondersteunt door in dit geval alleen Van Bavel op de piano. Mooi en breekbaar. Laten we zeggen dat Simonian de muziek warmer maakt en de luisteraar mee op reis neemt. Aan het einde kwam er nog het stuk “Nice Mess” waarbij de groep, zonder Simonian, zich even heerlijk uit mocht leven met allerlei solo’s en bij vlagen goed los ging. Ook hier bleek weer de veelzijdigheid van Ilja Reijngoud.
Gezien: zondag 29 september 2013 Theater Dakota Den Haag-concertenreeks ProJazz.
Naast het bekende Gent Jazz festival is Gent sinds dit jaar ook een prachtige club rijker; de Gent Jazz Club. De Gent Jazz Club is gevestigd in het Belfort restaurant in het hartje van Gent en zou kunnen worden vergeleken met bijvoorbeeld de Northsea Jazzclub in Amsterdam waar ook een mooie combinatie tussen heerlijk eten en genieten van prachtige jazz mogelijk is. De komende tijd staan er mooie concerten op het programma zoals het concert van Tuur Florizoone, Jörg Brinkmann en Eric Vloeimans (project Oliver’s cinema) op maandag 30 september as. Verder valt er nog te genieten van:
14 oktober: Mathias Eick 5tet
4 november: Miguel Zenón Quartet
18 november: Zara McFarlane
9 december: Tineke Postma Quartet
Kom regelmatig terug op deze site voor beelden en een recensie.
Meer informatie over en kaarten voor as maandag zijn te vinden op:
http://www.gentjazz.com/nl/archief/olivers-cinema-tuur-florizoone-eric-vloeimans-jorg-brinkmann/
alsmede informatie over de daarna volgende concerten.
Het vinden van een prachtige Grafton sax was een aanleiding voor Saxofonist Jacco van Santen om een ode aan Charlie “Bird” Parker in elkaar te draaien. Hij vond hiervoor een aantal muzikanten bereid en zo was daar het optreden in de Regentenkamer van Den Haag. Het druilerig weer had niet heel veel mensen naar de Regentenkamer getrokken, maar de mensen die er waren genoten met volle teugen van het speciale sax geluid van Van Santen en de passie en het enthousiasme waarmee Ellister van der Molen (trompet), Bob Wijnen (piano), Jan Voogd (bas) en Niek de Bruijn (drums) de lastige stukken van Parker aangrepen om iets goeds neer te zetten. Telkens weer greep één van de anderen de hoofdrol met een solo, terwijl Jan Voogd en Niek de Bruijn in een strakke co-productie een continu ritme lijn eronder legden. Mooi waren de stukken van Van Santen die de Grafton perfect wist te beheersen en ook de solo’s van Van der Molen waren de moeite waard. Natuurlijk, het was de eerste keer dat ze in deze samenstelling deze stukken speelden en er zaten hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes in, maar who cares? Het was een perfecte muzikale middag en de thuisblijvers kregen echt ongelijk. Deze combo kan alleen maar sterker worden. Leuk ook was de humor en de uitleg die bandleider Van Santen gebruikte om het publiek te raken. Tijdens “Salt Peanuts” wist hij ze zelfs zover te krijgen om net als bij het legendarische concert tussendoor “Salt Peanuts” te roepen. De moeite waard om te zien en te beluisteren!
Gezien: 15 september 2013 Regentenkamer Den Haag.
1.8.2013. Gisteravond stond er in Podium Azijnfabriek in Den Bosch een leuke artiest op het podium. Gerardo Rosales uit Venezuela trad op met zijn African Cuban Jazz Quintet. Rosales is geen onbekende want eerder stond hij onder andere al op het Northseajazzfestival en speelde hij in het Bimhuis. En de mix was goed. Op een heerlijke zomeravond bracht hij prachtige latinjazz naar een goedgevulde jazzkapel. Als verrassing stond er naast deze mannen op het podium Floor Polder die op fluit de muziek een bijzonder tintje gaf. De samenwerking met Rosales kwam tot stand na een verzoek van haar om van een bestaand nummer een arrangement voor haar eindexamenwerk te maken. Het spel van Floor was verdienstelijk, maar het was toch vooral Rosales die de show stal. Met schitterend conga spel wist hij zijn band op te zwepen, met overigens volop ruimte voor de rest. Latin Jazz met een flinke dosis Cuba. Nummers van onder andere Dizzy Gillespie kwamen voorbij en Rosales had er zin in. Zo ging hij tussen het publiek zitten spelen en riep hij op toch vooral op mee te gaan dansen. Nadat hij zelf de Mambo voordeed lukte dit. Aan het einde van het zeker door de combinatie met fluitiste Polder prima optreden kregen Rosales en zijn mannen terecht een staande ovatie.
gezien: 31-7-2013 Podium Azijnfabriek Den Bosch/Jazzkapel
fotografie en tekst Liesbeth van Asseldonk
Jazzphotography Holland 