Het New Rotterdam Jazz Orchestra zoekt de grenzen op. Ze gaan voor het nieuwe, het onbekende, en de uitdaging. En dat al 20 jaar lang. Vandaar dat ProJazz het orkest naar Den Haag haalde. 27 maart jongstleden was het zover.
Het publiek had er zin in. Maar de muzikanten ook! Op het podium geen saaie boel. Dit 12-koppig orkest laat veel horen en er is veel te zien. Professionele topmusici die weten dat uitstraling en contact met de zaal net zo belangrijk is als de muziek. Een jonglerende hoornist, een enorme tuba die fonkelde in het podiumlicht, en (oeps) de trombonist annex dirigent struikelt bijna over het microfoonsnoer. Als het spotlicht de trombonist niet volgt kondigt hij de nummers gewoon in het donker aan.
Het orkest heeft de afgelopen 20 jaar niet stil gezeten. Er zijn veel projecten geweest, en er waren mooie samenwerkingen met musici zoals Carla Bley, Anton Goudsmit, Jeroen Spitzenberger of Kypski. Nu speelden ze verschillende nummers uit hun hele oeuvre (zoals Aquapopulus, Epiloog en Einzelgänger). Het paste mooi bij elkaar. Er kwamen composities van Johan Plomp, Luuk Boudesteijn en Rob van de Wouw voorbij (de nestoren en oprichters van het orkest). Ook de jongere garde componeert, we hoorden een nummer dat aangekondigd werd als ‘Het leven is een neerwaartse spiraal’ van Jelle Roozenburg. Ondanks de ontspannen sfeer waren de nummers ingetogen en tegelijkertijd krachtig. De stilte binnen de muziek hield het publiek bij de les. Soms neigde het naar chaos, dan was het weer orchestraal gearrangeerd, en steeds viel alles weer op zijn plek. Er waren prachtige solo’s van Rob van der Wouw, Miquel Boulens, Louk Boudesteijn, Jesse Schilders, Jelle Roozenburg en Romain Bly.
Het New Rotterdam Jazz Orchestra wil een orkest voor alle Rotterdammers zijn. Komt het door de eerdere samenwerking van Louk en Jan met de Haagse band Di-rect dat ze richting de Hofstad kwamen? Hoe dan ook, we zien ze graag weer terug op een Haags podium!
gezien: 20 jaar New Rotterdam Jazz Orchestra, de Regentes Den Haag 27.3.2024
31.10.2017. Festival Jazz International maakte afgelopen weekeinde haar belofte volledig waar. Het festival bood spannende muzikale uitdagingen, liet de bezoekers genieten van de allerbeste jazz en had in vrijwel elk optreden iets wat het bijzonder maakte.
Jonge honden..
Jonge honden waren er volop, maar niet overdreven geprogrammeerd waardoor ze goed in het programma pasten. Mooi voorbeeld was het Pack Project van Thomas Pol een enthousiaste aanstormende bassist die niet alleen qua spel (verrassend, uitdagend) maar ook qua presentatie op het podium (lef en flair) een belofte voor de toekomst is. In zijn slipstream vielen verder Koen Schalkwijk en Joël Botma op. Trompettist Botma vond ik ook bij het optreden van de band Ochsen opvallend. Thomas Pol begon zijn optreden met een mooie bassolo en dat was goed. Aansluitend was echter het eerste stuk met de band wat fragmentarisch en was het zoek naar een lijn in het spel van de vier. Thomas verwees ook naar jams en daar leek het op. Bij het stuk geïnspireerd door Charles Mingus had ie mijn aandacht weer terug. De muzikanten die hij bij zich had waren prima. En eerlijk is eerlijk als je pas sinds een week samen speelt dan was het echt goed.
Ochsen tijdens Festival Jazz International Rotterdam
De visuals op de achtergrond bevielen me in eerste instantie goed (fantasievormen en industrie) maar toen het langdurige psychedelische spiralen werden ging het afleiden. Een leerpuntje zullen we maar zeggen. Net als het zingen van Thomas, omdat het moest in het kader van het project wellicht, maar niet echt succesvol. Wat mij betreft niet uit de comfortzone gaan op deze manier. Muzikaal inhoudelijk lukte dat wel.
The Nordic
Aan dit festival was een bescheiden label geplakt: The Nordic. Volgens het programmaboekje stond het festival in het teken van Jazz uit Scandinavië. Een soort van onderzoek naar wat muziek uit het Noorden van Europa zo bijzonder maakt en het Europese spectrum zo beïnvloedt. Gelukkig werd in de programmagids een duidelijke nuance aangebracht om generalisaties te voorkomen. Wel kan je in algemene zin vaststellen dat goede omstandigheden voor muzikanten en meer ruimte (zowel fysiek als financieel) leidt tot openheid en experimenten. Dat dit betekent dat er geen commerciële druk zou zijn voor muzikanten uit Scandinavië is natuurlijk niet waar. Iedere beroepsmuzikant zal uiteindelijk met spelen of verkoop van muziek het hoofd boven water moeten houden. En als ik het vergelijk met Nederland dan is er behoorlijk gesneden in alle jazzmogelijkheden qua subsidies enzovoort maar ook in Nederland kan er veel. Beide landen hebben overeenkomsten. Ze staan open voor invloeden van buitenaf. Niet gek dat we tijdens dit festival ook vaak een mix zagen van Nederlanders met Scandinaviërs en omgekeerd. Vrijheid lijkt me een grote rol te spelen. De grote namen op dit festival Matthias Eick, Ellen Andrea Wang en Bobo Stenson toonden in hun carrière ook aan vooral door eigenheid en muzikale keuzes status te verwerven. Van geijkte paden afwijken en openstaan voor invloeden. Lastig te beoordelen in hoeverre (financiële) vrijheid hier een rol speelde. En ook in de Verenigde Staten zijn er experimentele muzikanten die niet direct commercieel werk maken. Wanneer je gaat stellen dat Amerikanen meer de extremen opzoeken zou je juist de stelling dat ze commerciëler en competitiever werken onderuit halen. Gemiddeld lijkt de Noord- Europese jazzmuzikant iets ingetogener te zijn. Al met al een lastige discussie. Ik wil afsluiten met mijn visie dat meer vernieuwing uiteindelijk ontstaat door meer experiment en meer kruisbestuiving met andere invloeden. Uiteindelijk blijft dat altijd de individuele keuze van de muzikant zelf.
Ellen Andrea Wang Trio
Voor mij het eerste optreden van de vrijdagavond. En direct een hoogtepunt.Ik kende haar niet en dus wist ik niet wat te verwachten. Al snel was ik blij verrast. Wat een stem en wat een presentatie en wat mij betreft even goed met zingen als met de bas. Mooie ingetogen nummers waarbij vooral “Heaven” opviel. Een krachtige ballad met perfect pianospel en drums als ondersteuning. In het laatste stuk “Come closer”? een mooie bassolo als start en door het uptempo karakter een mooie brug tussen jazz en pop en daarmee een perfecte samenvatting van haar optreden. Prima optreden.
27-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
Lijbaart, Stadhouders en Rambags dagen uit tot luisteren..
Na mevrouw Wang naar zaal 2. In deze bioscoopzaal altijd iets minder licht voor de fotografen en minder ruimte om spannende foto’s te schieten, maar qua sfeer altijd heel intiem. De keuze om dit trio hier te programmeren was dus een goede. Hele kleine, intieme, fragmentarische muziek maar toch een geheel met de verplichting goed te luisteren. Omgaan met klanken en de grenzen opzoeken. Dat was voor mij de essentie van dit optreden. Een prachtige geschoolde stem van Sanne Rambags die de luisteraar van fantasiestemmen naar gesproken woord naar sacrale gezangen meenam. Een gitarist (Stadhouders) die elke klank “uitknipte” en daar via samples weer iets anders van maakte en Lijbaart die alles uit de kast haalde om maar klanken te generen, met verrassende oplossingen die je niet zou verwachten; altijd op zoek naar wat er kan. Composities ontstaan al spelenderwijs. Het was even wennen, maar wel bijzonder.
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
Aan het einde nog even kort geluisterd in de foyer naar Ochsen, een Nederlandse band van jonge honden waarbij trompettist Joel Botma opviel. Niet spectaculair maar prima om naar te luisteren.
Matthias Eick zet je op het verkeerde been…
Vervolgens aansluiten in de rij voor Matthias Eick in de grote zaal. Één van de grote namen van de hedendaagse Noorse jazz is Matthias Eick. Met zijn quintet leverde hij een schitterend concert af in Lantaren Venster. Alles leek mooi in balans in een stevig tempo en gericht op het spel van Eick. Meestal zeer melodieus, maar wanneer je de neiging krijgt om af te haken omdat het te braaf is, wordt je “terechtgewezen” door bijvoorbeeld Eick die een vreemd intermezzo inbouwt met zijn keyboard en het ritme onderbreekt/ontregelt. Zo had je bijvoorbeeld ook het nummer “Sailing” wat in eerste instantie erg zoetsappig lijkt, maar dan door een verrassende solo van de violist (Hakon Aase) dan toch datgene brengt wat je boeit. Om vervolgens met een nummer als “Girlfriend” van de nieuwe cd weer het tempo uitdagend en snel omhoog te gooien. Niets is wat het lijkt en er is iedere keer weer een afslag die Eick neemt zonder de weg kwijt te raken. Uitstekend optreden.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Thomas Pol veelbelovend, maar oppassen voor de valkuilen..
Op de zaterdag begon ik met The Pack Project van Thomas Pol. Zoals hierboven vermeld; prima maar Thomas moet oppassen voor een paar valkuilen. Niet teveel visuals, niet gaan zingen en doorgaan met passievol bassen en lef tonen. Benieuwd hoe het verder zal gaan.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, Thomas Poll, The Pack Project
How Town verrassend en boeiend
Kruisbestuiving door van elkaar te leren en open te staan voor ontmoetingen. How Town met 2 Belgen en 3 Letten is daar een prachtig voorbeeld van. Meerstemmige stukken waarbij vrijwel ieder nummer verrassend is. Dan weer pop, dan weer bijna klassiek. soms een tintje jazz, maar vooral anders dan al het andere. 3 zangeressen zetten de toon en de muziek gaat van lange klanken bijna klassiek tot vrolijke popmuziek. Verrassingen en humor; zoals een start met kippengeluiden en leuke teksten. Elk nummer is een verhaal zoals het nummer waarbij de bassist twee pingpong batjes tevoorschijn haalt en de geluiden van het batje en de bal verwerkt in het stuk. Humor en verrassing zonder dat het ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek. Boeiend.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, How Town
Rotterdam. festival jazz international Rotterdam, How Town
Marquis Hill Blacktet blaast de zaal omver
Marquis Hill met zijn Blacktet was gelet op de rest van de programmering een vreemde eend in de bijt. Als enige Amerikaanse groep moesten zij het contrast laten zien tussen Amerika en Europa. Meer traditionele jazz en snel en hard, bijna het beeld van de vergelijking in het programmaboekje. Maar ook gewoon heel goed en verrassend met de uitstekende Justin Thomas op marimba en vibrafoon en uiteraard Marquis Hill die excelleerde. Geen moment hoefde je je af te vragen waar ze heen gingen, wat het doel was of waarom ze wat deden. Het was een sneltrein die bleven boeien en die je meesleurde. of je wilde of niet. Zoals het project “The way we play” een project waarbij ze helden naspeelden zoals het stuk “Maiden voyage” van Herbie Hancock. Of het stuk “Law and order” waarbij Hill op trompet en Laurenzi op tenorsax de “strijd” aangingen. En als je ook maar even achterover wilde leunen dan kwam daar weer een solo van Makaya McCraven op drums die zoveel energie genereerde dat je niet kon ontsnappen.
Grote klasse.
marquis Hill Blacktet live at Festival Jazz International Rotterdam
Marquis Hill Blacktet live at Festival Jazz international Rotterdam
Marquis Hill Blacktet, live op Jazz International 2017 Rotterdam
Marquis Hill Blacktet live op Festival Jazz International 2017 in Rotterdam.
Marquis Hill Blacktet tijdens Festival Jazz International in Rotterdam. foto: Dustin Laurenzi
Ornstein en Gunnlaugs en de mooie verstilde reis..
Op zondag kwam ik binnen terwijl het concert van Maarten Ornstein en Sunna Gunnlaugs al bezig was. Gelukkig kon ik nog even luisteren in de zaal. Het werden tien mooie minuten van verstilde muziek. Mooie rustige pianomuziek aangevuld met basklarinet en bas, subtiel op elkaar aansluitend. Dromerig en verbeeldend.
Jazzart Orchestra en de Syrische plus
Meteen daarna stond op het kleine podium in de foyer het Jazzart Orchestra uit Zwolle met dirigent Martin Fondse alweer klaar. Volle bak. Maar het ging wonderwel en muzikaal was het prima. Mooie muziek met mooie composities. En een extra. Want in het Jazzart Orchestra was ruimte in geruimd voor 3 Syrische vluchtelingen waaronder zangeres Shaza Hayek. Goed om te zien hoe deze vluchtelingen opgenomen zijn in deze muzikale gemeenschap en een mooie bijdrage leveren. Natuurlijk krijgt de muziek daardoor wel een draai naar meer volksmuziek. Maar dat is prima. Boeiend om te zien hoe muziek grenzen laat vervagen en mensen laat zien in hun kracht.
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Hierna nog snel even geluisterd in zaal 2. Waar Rogier Telderman zijn Triptych niet klinken. Telderman brengt met zijn kwartet fascinerende muziek waarbij elke individuele muzikant de grenzen van het instrument en de muziek opzoekt. Helaas tekort kunnen luisteren om uitgebreid over te schrijven.. wordt vervolgd..
Bobo Stenson Trio en de energie van een jonge hond
Het laatste grote concert op het hoofdpodium was voor Bobo Stenson. Een gelauwerde pianist die na roerige startjaren uiteindelijk zijn weg vond in de jazz en een plek verdiende aan de top.
Zijn pianospel is rustig en solide. Stukken zijn romantisch, ritmisch en melodieus. Soms neigt de muziek naar pop. Maar telkens als je geneigd bent om het te commercieel te vinden is daar weer die energieke jonge hond op de drums Jon Fält. Zo noemt Stenson hem ook; alsof het een bekend geheim wapen van Stenson is. Feit is dat uiteindelijk de samenstelling van het trio maakt dat je blijft luisteren. De gezamenlijke energie zorgt dat je erbij blijft. Prima optreden.
Bobo Stenson Trio tijdens jazz international rotterdam 2017
Bobo Stenson Trio tijdens jazz international rotterdam 2017
Tenslotte
Met een paar foto’s van het laatste concert in de foyer van het Snorre Kirk Quintet:
snorre kirk quintet tijdens jazz international rotterdam 2017
snorre kirk quintet tijdens jazz international rotterdam 2017
gezien: Festival Jazz International Lantaren Venster Rotterdam 27, 28 en 29 oktober 2017.
30.10.2017. Wat een heerlijk festival was het Jazz International festival dit weekeinde in Rotterdam (Lantaren Venster). Verschillende soorten jazz en aanverwante muziek, experimenten, traditionele jazz, jonge honden en volop kruisbestuiving. Op vrijdag en zaterdag was het druk, maar nooit vervelend druk. Tuurlijk voor zaal 2 moest je af en toe even wachten, maar dat viel eigenlijk prima mee. Voor vandaag alvast een paar foto’s. Morgen een uitgebreid verslag.
Rotterdam. festival jazz international Rotterdam, How Town
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
snorre kirk quintet tijdens jazz international rotterdam 2017
Marquis Hill Blacktet, live op Jazz International 2017 Rotterdam
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
26.10.2017. Morgenavond (27 oktober) barst het internationale jazzfestival in Rotterdam weer los. Topmuzikanten uit Nederland en het buitenland gaan je weer in de ban van jazz brengen. Volop ruimte voor spannende muziek en dit keer een spannend tintje; “The Nordic”, oftewel de beste muzikanten uit Scandinavië.
We zetten even een paar bijzondere muzikanten op een rijtje:
Mathias Eick quintet; trompettist die meerdere instrumenten bespeelt en altijd op zoek gaat naar verrassende combinaties. Vr.
Marquis Hill Blacktet: dromerige jazz die je meeneemt naar de late avond of vroege ochtend. De sfeer van de grote stad en jazz… za.
Rogier Telderman’s Triptych: zet een aantal door de wol geverfde muzikanten bij elkaar en daag ze uit samen iets bijzonders te componeren en je krijgt deze groep van Rogier Telderman, spannende muziek subtiel gebracht…. zo
Rembrand Frerichs Trio; prachtige pianomuziek aangevuld met een bijzondere trompettist (Verneri Pohjola) moderne jazz met uitdaging.. zo.
1.7.2017. Rotterdam. Tijdens een sfeervolle uitreiking van de Jazz/World Edisons stal Lee Towers de show. Hij kreeg de Edison voor zijn hele oeuvre en was zichtbaar geëmotioneerd toen hij de Edison kreeg uit handen van Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam.
Voor deze afsluiter waren er uitstekende optredens van oeuvreprijs winnaar Joshua Redman, publieksprijswinnaar Barrelhouse, jazz vocaalwinnaar David Linx en Bart Wirtz. Reinier Baas liet de Edison ophalen door een figuur uit zijn jazzopera.
Een terugblik in beelden:
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: de prijs voor Reinier Baas werd in ontvangst genomen door een figuur uit zijn “jazz opera”.
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: New Rotterdam Jazz orchestra
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: Lee Towers sloot de avond af.
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: een geëmotioneerde Lee Towers heeft zojuist de oeuvreprijs in ontvangst genomen.
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: Joshua Redman is blij met de zojuist ontvangen Edison
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: Joshua Redman leverde een uitstekend optreden af met het Nieuw Rotterdam Jazz orchestra
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: David Linx toont trots de gewonnen Edison
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: Bart Wirtz trad op, maar liep de publieksprijs mis.
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: Barrelhouse won de publieksprijs
Rotterdam, 30 juni 2017. In het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam worden de Jazz/world Edisons uitgereikt. Foto: alle aanwezige winnaars op het podium
30.6.2017. Vanavond worden in Rotterdam in het Nieuwe Luxor theater de jazz-Edisons uitgereikt, of beter gezegd: de categorie Jazz/World.
Voor Nederland vallen in de prijzen: Reinier Baas (Jazz Nationaal) en Lee Towers (oeuvreprijs Jazz Nationaal). De internationale awards gaan naar Joshua Redman (oeuvreprijs) Bill Frisell, David Linx (vocaal), Peter Erskine Trio (document), Dhafer Youssef (world) en Solange (soul en beyond). Daarnaast is er nog een publieksprijs die vanavond bekend wordt gemaakt. In de race hiervoor zijn: Gallowstreet, Bart Wirtz en Barrelhouse.
Joshua Redman live op Gent Jazz 2014
Kaarten zijn te bestellen via het ticketbureau van het Luxor Theater, telefoon 010 – 484 33 33 of op www.luxortheater.nl.
27 juni 2017. Vroeger was het de Nationale Jazzdag, tegenwoordig alweer enige jaren Injazz; hét evenement waarbij iedereen die iets met jazz te maken heeft elkaar treft in Rotterdam. Inmiddels is Injazz een mooie traditie en onderdeel van North Sea Round Town. Overdag ontmoet men elkaar middels lezingen, speeddates en discussies, in de avonduren is er tijd voor bands en muzikanten om zich te presenteren aan het publiek, maar nog belangrijker media en boekers (mensen die de artiesten boeken voor optredens). Dit jaar speelde het zich af in en rondom Lantaren Venster en Walhalla in Rotterdam op 22 en 23 juni. Gelet op volle agenda’s besloot ik dit jaar te gaan kijken en luisteren op de 23e. Het eerste optreden voor mij was dit keer Kika Sprangers.
Kika Sprangers kreeg het hoofdpodium in Lantaren Venster en dat betekende groots uitpakken, want er was zelfs een blazerssectie en een achtergrondkoor.
Kika Sprangers timmert behoorlijk aan de weg en via de stap van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest en samenwerking met het Metropole Orkest volgt nu een eigen “big” band met spannende muziek. Kika straalt zelfvertrouwen uit op het podium, weet wanneer ze zelf uit de spotlights moet stappen en stuwt het geheel op naar een goed niveau. De muziek is verfrissend en swingend. Prima optreden.
Rotterdam, 23 juni 2017, Tijdens het jaarlijkse Injazz zijn er ook altijd showcases. foto: Kika Sprangers
InJazz, rotterdam, kika sprangers
InJazz, rotterdam, kika sprangers
Laura Perrudin is een zeer gevarieerd eenmansorkest
Na Kika Sprangers even omhoog in Lantaren Venster waar in de theaterzaal Laura Perrudin op het kleine podium stond. Perrudin haalde alles uit de kast. Geluiden werden gemaakt en gezongen, vervolgens weer gesampled, waarna er werd overgeschakeld op harpspel en dat alles in een soort van sereniteit. Dan is het klassiek, dan weer juist helemaal niet. Verrassend optreden, jammer dat ze zo in het donker stond.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Een korte blik daarna op de heren van Umbra en daarna door naar het Chris Corstens Quartet in Walhalla. Een stukje de brug over bij Hotel New York richting Katendrecht. het bleek de moeite waard. Strakke gepassioneerde jazz in een relaxte setting.
InJazz, rotterdam, Umbra
Chris Corstens quartet
Chris Corstens quartet
Chris Corstens quartet
Triptych; bijzondere muzikale reis
Ondertussen stond op het hoofdpodium alweer de volgende act klaar. Rogier Telderman en zijn Triptych. Een verzameling van uitermate getalenteerde musici zoals Mark Alban Lotz, die elkaar prima aanvoelden. Uitdagingen in de stilte en de intensiteit en muzikaal vol verrassingen. Muziek om naar te luisteren en te genieten.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Halverwege de switch gemaakt naar de kleine zaal boven in Lantaren Venster waar een spannend optreden bezig was van Sanem Kalfa en George Dimitru. Gepassioneerde muziek met een snufje klassiek.
Rotterdam, 23 juni 2017, Tijdens het jaarlijkse Injazz zijn er ook altijd showcases. foto: Sanem Kalfa en George Dimitriu
Daarna weer de wandeling naar het Jazz Walhalla, waar Allison Philips en haar trio een degelijke set afwerkte.
Deze slideshow vereist JavaScript.
In de foyer van Lantaren Venster dit keer Lwela Kasulwe, de Congolese singer-songwriter. Persoonlijk vond ik deze minder indrukwekkend. Niet gek, want de muziek was in zijn taal en bij een singer songwriter moet je wel begrijpen waar de muziek over gaat wat mij betreft.
Deze slideshow vereist JavaScript.
“Ätna was zo’n verrassing..”
Avondafsluiter voor mij was het Duitse Ätna. Een duo bestaande uit Inéz en Demian die een verrassend optreden gaven in de bovenzaal van Walhalla. Niet zo heel veel publiek, maar zij die er waren genoten. De muziek was een soort New Wave (zij speelde en zong achter de keyboard) muziek, met soms weer melancholische delen erin. Teksten gingen over de wereld, het milieu en liefde. Van harde protestmuziek tot intieme stukken. Dit duo weet wat ze doen en weet te boeien. Niet echt jazz volgens het woordenboek, maar who cares…
Deze slideshow vereist JavaScript.
Gezien INJAZZ Infestival. 23 juni 2017
beeld: Maurits van Hout
tekst: Maurits van Hout
all rights reserved. all images can be ordered in high resolution.
07.07.2016 nog 1 nacht slapen en het is weer North Sea Jazz. Zelf zal ik verslag doen vanuit Gent Jazz, maar ik heb wel een aantal tips voor de liefhebbers.
vrijdag:
Diana Krall; virtuoze pianiste die het publiek kan opzwepen, altijd de moeite waard.
Christian Scott: jonge trompettist die vernieuwend bezig is en met zijn band een mooie show neerzet
Dr lonny Smith; bijzonder artiest. Organist met gevoel voor theater en boeiende muziek, speelde met vele groten..
Kamasi Washington: aan de weg timmerende saxofonist; opvallende verschijning met een prachtige soulvolle sound
Zaterdag:
Ibrahim Maalouf; opzwepende jazz met een mooi gevoel voor show
Branford Marsalis Quartet: met zanger Kurt Elling erbij belooft het een boeiende show te worden.
Cécile McLorin Salvant: zie de Edisonuitreiking eerder op deze site.. de moeite waard!
Pat Metheny: 1 van de allergrootste gitaristen in de jazz.. must see
James Brandon Lewis: sterk aan de weg aan het timmeren, met een schitterende drummer; aanrader!
Zondag:
Chick Corea: legende achter de toetsen
Charles lloyd: 1 van de allerbeste saxofonisten ter wereld.. op leeftijd maar erg goed!
Teus Nobel: jonge trompettist van eigen bodem, maar zooo goed.
Esperanza Spalding: 1 van de allerbeste bassisten ter wereld met een geheel eigen stijl
Uiteraard is er nog veel meer, maar deze zouden bij mij bovenaan staan…
veel plezier!
Jazz Belgrade 2015,,James Brandon Lewis Trio Performing at the Belgrade Jazz festival.
27.6.2016. In een sfeervol Nieuwe Luxor theater in Rotterdam werden de Edison jazz awards uitgereikt. Een goedgevulde zaal kon kijken naar optredens van diverse genomineerden en de winnaars. Vooraf was al bekend dat Yuri Honing en zijn kwartet de prijs Jazz Nationaal in de wacht sleepte, evenals Cécile McLorin Salvant die de Edison voor Jazz Vocaal mee mocht nemen. Verder kreeg Frank Jochemsen van het Nederlands Jazz Archief een Edison voor zijn documentaire over Boy Edgar en mocht het Metropole orkest de oeuvre prijs in ontvangst nemen. De grote verrassing was de publieksprijs die na optredens van Gare du Nord, Sabrina Starke en Karsu verrassend naar Karsu ging. Die laatste was blij verrast hetgeen tot veel emotie op het podium leidde. Al met al een prima avond, met uitstekende optredens. Hieronder beelden van de winnaars en de optredens van de avond.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: muzikale begeleiding gebeurde door het Metropole Orkest dat zelf een oeuvreprijs kreeg.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. foto: Yuri Honing won de prijs Jazz Nationaal
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater.Foto: Yuri Honing won de prijs voor jazz nationaal met zijn kwartet en trad op.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: Frank Jochemsen van het Nederlands Jazzarchief wint de Edison voor zijn documentaire over Boy Edgar.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: Zangeres Karsu trad op en bleek later de publieksprijs gewonnen te hebben.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater.Foto: ook Gare du Nord met zangeres Dorona Alberti (m) was genomineerd en trad op.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater.Foto: Sabrina Starke was genomineerd en trad op.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: genomineerde Sabrina Starke trad op.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: Cécile McLorin Salvant treedt op met het Metropole Orkest.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater.foto: Cécile McLorinSalvant treedt op.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: Cécile McLorin Salvant wint de prijs van beste zangeres.
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. foto: grote vreugde bij Karsu als ze de publieksprijs wint..
Rotterdam, 24 juni 2016 Uitreiking Edison Awards in Nieuwe Luxor Theater. Foto: Karsu ontving de publieksprijs.
Aansluitend vonden de showcases van Injazz plaats. Deze volgen nog.
Jazzphotography Holland 