Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Projazz

Fay Claassen en co brengen mooi eerbetoon aan Rita Reys!

11.10.2015 Het was even wennen, maar Dakota in Den Haag was gisteren stijf uitverkocht. Dringen voor de ingang en een tot aan de nok gevulde zaal. ProJazz Den Haag had het “Tribute to Rita Reys” binnengehaald. Op dit moment toert Fay Claassen met het Peter Beets Trio (de vaste begeleidingsband van wijlen Rita Reys) door de zalen en die zitten overal vol. Door de jaren heen was Rita Reys natuurlijk zo bekend dat een eerbetoon aan haar gewoon weer even de muziek laten herleven betekent. De zaal zat (wellicht daardoor) vol met een gemiddeld ouder publiek dat absoluut enthousiast was.

Claassen en Co deden het goed. Het was een eerbetoon, maar Fay Claassen gaf wel degelijk een eigen invulling aan het oeuvre van Rita Reys. Mooie uithalen en toch volkomen ontspannen. Niet vreemd dat Rita in haar altijd een gedroomde opvolgster zag. De muziek was natuurlijk bekend, maar de accenten die gelegd werden door het Peter Beets Trio waren perfect. Genieten voor de zaal met soms een ontroerend moment zoals het dochtertje van Beets dat bij papa aan de piano kwam kijken. Waar veel artiesten in de stress zouden raken werd dit uitstekend opgelost door Fay Claassen. Goed en leuk optreden.

Gezien: Tribute to Rita Reys Theater Dakota Den Haag, georganiseerd door ProJazz

foto’s en beeld: Maurits van Hout

All rights reserved.

Branco en Esteves Da Silva maken dubbelprogramma perfect af..

17.05.2015. Afgelopen vrijdag was er weer een prima optreden georganiseerd door ProJazz Den Haag. Het betrof een concert in de reeks “A musical journey” in het kader van internationale ontmoetingen. In de uitermate sfeervolle Nieuwe Kerk in Den Haag een dubbelprogramma met eerst Rembrandt Frerichs en Hermine Deurloo en daarna Christina Branco en João Paulo Esteves Da Silva.

De avond begon zoals gezegd met een optreden van Frerichs achter de piano en Deurloo op de mondharmonica. Dit duo is prima aan elkaar gewaagd aangezien ze elkaar uitdagen en daar waar nodig is voldoende ruimte geven aan elkaar te excelleren. Mooie improvisatiestukken waarvan een paar door Frerichs zelf bedacht. En altijd weer de uitstekende Deurloo met technisch bijzonder spel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daarna was het podium aan de in eerste instantie wat nerveus ogende Christina Branco. Bij het grote publiek bekend als de meer dan uitstekende Fado zangeres. Vanavond echter een duo optreden met pianist João Paulo Esteves Da Silva. Het repertoire muziek van Cole Porter met een aantal hele bekende jazzstandards. Maar belangrijker nog; zingen in het Engels. Dat ging haar niet slecht af en ook hier bleek dat ze uitstekend kan zingen en een enorm bereik en diepte in haar stem heeft. Haar Engels vond ik persoonlijk niet allemaal even goed klinken en daardoor minder overtuigend. Dat werd bevestigd door een paar Portugese nummers aan het einde waarbij je dan weer de zangeres voelt die zingt vanuit het hart. Leuk om weer eens iets anders van haar te zien, maar haar kracht ligt in de Fado wat mij betreft. Een groot compliment voor pianist Esteves da Silva die uitstekend speelde en het publiek minutenlang kon boeien, terwijl op de achtergrond Branco zat te genieten op de trap.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

Duo Callister & Verhoeff brengt een goede mix van passie en perfectie!

23.4.2015 Was het optreden van Klatwerk3 de moeite waard, het optreden van Izaline Callister en Ed Verhoeff daarna was nog beter. Breng een ingetogen perfectionist op de gitaar samen met een gepassioneerde zangeres en je krijgt een prachtig concert. Izaline en Ed vonden elkaar in een prachtige samenwerking waar Caribische wereldmuziek op een perfecte manier wordt aangevuld met gitaarspel van zeer hoog niveau. Naast een bijzondere stem brengt Izaline zwoelheid en speelsheid op het podium en weet ze het publiek te raken met humor en lef. Ed Verhoeff was daarbij telkens een constante factor op de achtergrond die met subtiel spel de contouren van het concert neerzette. Vrolijke zomerse muziek met onder andere Braziliaanse nummers vol levenswijsheid en ervaring, maar ook een prachtig stuk van Gerard van Maasakkers (een Brabantse troubadour) genaamd: “de lucht is nog vol dagen” over oude mensen die gewoon de dag plukken. Boeiend optreden.

Boelo Klat brengt romantiek in de jazz naar Dakota..

20.4.2015. Met een dubbelconcert van Klatwerk3 gevolgd door Izaline Callister en Ed Verhoeff had ProJazz in Den Haag weer een perfecte avond georganiseerd in het altijd sfeervolle Dakota Theater. Pianist Boelo Klat trapte dus af met zijn trio en dat was gelijk een cd presentatie van zijn nieuwste cd “Eye Opener”. Het werd een gevarieerd concert met popcovers zoals “Pianoman” van Billy Joel, maar ook veel eigen stukken zoals “Song voor my sister” of het prachtige “New York”, dat laat zien dat Klat en zijn trio in staat zijn sferen te vertalen naar muziek. Ook de Eye Opener suite in 3 delen laat een mooie variatie horen en brengt ons van melancholische rustige delen naar strakke snelle jazz. De solo in “Flow” vond ik persoonlijk ook erg mooi. Toegankelijke jazz, vermakelijk en met veel melodie. Plezierig concert.

gezien Klatwerk3 theater Dakota Den Haag 9.4.2015 door Projazz.

Cutting Edge Festival beleeft rustige tweede editie…

04.06.2014. Afgelopen zaterdag was het alweer de tweede editie van het Cutting Edge Festival van ProJazz in Den Haag. Plaats van handeling ook dit keer het sfeervolle Dakota Theater in Den Haag. Waar het vorig jaar een festival was met een programma over twee dagen, daar ging het nu maar om 1 dag. De eerste editie was grotendeels gefinancierd met crowdfunding (het publiek investeert in het festival), de tweede niet. Dat scheelde waarschijnlijk ook in de belangstelling want het was veel minder druk. Echter omdat de kosten een stuk lager waren en de sfeer uitstekend en relaxed was, sprak de organisatie toch van een geslaagde tweede editie. Muzikaal gezien was daar ook alle reden toe, want de programmering was prima. Het begon met de jonge honden van Twenty Something die, ondanks een drummer die te laat was, energiek de zaak in beweging probeerden te krijgen. De muziek was swingend en opzwepend. De solo’s mochten echter wel wat pittiger zijn. Daarna speelde Windkracht7 een band opgezet door rijzende ster: saxofonist Floris van der Vlugt. De muzikaliteit binnen dit septet is erg groot en het enthousiasme en de creativiteit stralen er vanaf. De titel Windkracht7 is een juiste  benaming voor het blazersgeweld (4 stuks) dat regelmatig te horen valt. Mooie muziek, soms lijkt het achtergrondmuziek voor een spannende film, terwijl het andere moment het gewoon weer een strakke jazzset is die wordt gespeeld. Uitstekend optreden.  Aansluitend Spanjaard Miguel Rodriguez en zijn kwintet. Los van een aantal technische problemen, die de vaart er een beetje uithaalden, was dit ook zeker de moeite waard. In een strak tempo weet Rodriguez de luisteraar mee te nemen met zijn gedreven pianospel. Ietwat jammer was de zangeres die eigenlijk weinig toevoegde met haar stem. Het festival werd afgesloten door Ntjam Rosie de zangeres uit Rotterdam maar eigenlijk Kameroen, die altijd wel een feestje weet te bouwen met haar sympathieke verschijning. Zij weet als geen ander contact te maken met het publiek en dat is leuk. Dat ze daarvoor iets terug kregen is des te mooier want ze speelde twee nieuwe nummers van haar komende cd. Uiteraard die prachtige stem en mooie verschijning. Ntjam Rosie leek in het begin er even in te moeten komen, maar kon de zaal meeslepen en haalde weer een heel hoog niveau met haar stem. Een zangers om te gaan beluisteren als ze een keer in de buurt is. Tussen de optredens door kregen in de bovenzaal mensen van de Haagse Jazz School de kans te laten horen wat ze geleerd hadden en dat was natuurlijk niet heel verrassend qua improvisaties, maar wel een prima opvulling van de pauzes. Terugkijkend een prima festival met te weinig publiek en uitstekende muziek.

 

Gezien:  Cutting Edge Festival Den Haag

31 mei 2014 Theater Dakota

tekst en beeld: Maurits van Hout

Jannah en Martini lieten de lente beginnen in Dakota

25.2.2014. afgelopen zondag was het schitterend weer. Geen reden om naar binnen te gaan voor een concert zou je denken. Wolf Martini en Denise Jannah lieten de lente echter beginnen in het sfeervolle Haagse Dakota theater. Op het programma nummers van hun cd “Live in Johannesburg”. Met de warme meeslepende stem van jazzdiva Denise Jannah en de virtuoze gitaarbegeleiding van Wolf Martini  was het genieten. Ondanks dat ik deze show inmiddels een paar maal had gezien was het toch weer anders. Beide artiesten zijn in staat door improvisatie telkens weer verrassingen te brengen en ook de humor van het goed op elkaar ingespeelde duo zorgde voor veel lol. Aan bod kwamen nummers als “There will never be another you”, het mooie ingetogen “Skylark” over een leeuwerik en “Nature boy” een bijzondere variant op de hit van George Benson. Maar ook het mooie “Sondongo” naar een Zuid Afrikaans gedicht. Tussen de bedrijven door zorgt Denise Jannah voor een vertaalslag door wat Zuid Afrikaanse woorden te gebruiken en zo het publiek mee te nemen naar de sfeer van Zuid Afrika. Wolf Martini beheerst op zijn beurt de gitaar zo goed dat ie moeiteloos de toon weet te zetten in een nummer en bruggen kan slaan tussen de verschillende delen in een nummer. De warmte en de humor van beiden maakte vervolgens het optreden volledig af. In Dakota was de lente begonnen.

gezien: 23-2-2014: Denise Jannah en Wolf Martini live in Dakota Den Haag, organisatie ProJazz Den Haag

tekst en beeld: maurits van hout

Udo Pannekeet goes Dakota

28.1.2014 Als je als artiest in den Haag woont, dan moet je minstens een keer in Dakota gespeeld hebben en met de cd presentatie van “On” loste Udo Pannekeet dat in. De mensen van Pro Jazz kozen ervoor om hun “Dakota”-podium aan te bieden. En dat pakte goed uit, want de zaal zat vrijwel vol en na afloop vonden de cd’s gretig aftrek.

Maar daar moest Pannekeet met zijn viermansformatie wel iets voor doen. Twee uitstekende sets maakten het echter meer dan de moeite waard het druilerige weer te trotseren. Bassist Pannekeet koos, waar hij normaal gesproken wat meer op de achtergrond is, dit keer nadrukkelijk de schijnwerpers en bedacht en produceerde deze cd helemaal zelf.

De middag begon met het titelnummer ” On” wat een fris, snel nummer bleek te zijn. Daarna het prachtige “Nocturnal Visit” dat begon met een mooie pianosolo van Jeroen van Vliet die me meestal erg goed bevalt. En zo zouden er nog meer mooie stukken volgen. Eigenlijk heeft elk nummer van de cd wel een eigen verhaal. Zoals “Wizard of wishaw”  dat opgedragen is aan de favoriete snookerspeler van Pannekeet; John Higgins. Een verrassend nummer dat voorbij raast en zo snel als het kwam ook weer afgelopen is. Bijzonder was ook ‘Leaves and the sweeping man” een experimenteel nummer met veel improvisatie opgedragen aan de Haagse Zen leraar Destree. In dit nummer lijken alle instrumenten slechts heel licht beroerd te worden maar ze vormen wel een eenheid. Na de pauze is het vooral genieten met “Will they ever fly” een mooi pittig gespeeld compact nummer en “Downfall” met een mooie basintro. Goed optreden en een cd die de moeite waard is om eens te beluisteren.

Gezien: Cd Presentatie “On” van Udo Pannekeet en zijn kwartet bestaande uit: Jeroen van Vliet (piano), Pascal Vermeer (drums) Edwin Vann (sax) in Dakota Den Haag. Organisatie: ProJazz Den Haag

verslag en foto’s: Maurits van Hout

Dick de Graaf bracht samen met bigband prachtige ode aan Oliver Nelson

9.12.2013. Het was wel even wennen, een big band in het Dakota theater (dat voor de gelegenheid was omgetoverd tot een heuse jazzclub), maar het bleek een prima zet van de mensen van Projazz. Was het voor de pauze eerst het trio van Dick de Graaf dat met mooie interpretaties van door de beroemde componist en saxofonist geschreven stukken een prima set afleverde, zeker zo goed was het tweede deel met de Codarts (Rotterdam) en Conservatorium (Den Haag) bigband.

Zo speelde het Dick de Graaf trio bijvoorbeeld het stuk “images” dat eigenlijk gemaakt was voor een grote bigband, maar bewerkt was door De Graaf tot een prima behapbaar stuk door zijn trio. Het ene moment was het perfecte harmonie, het andere moment werd je weer verrast door een subtiele solo van De Graaf. Heel blij werd ik ook van het spel van toetsenist Arno Krijger die zijn Hammond nog niet liet ontploffen. Daarna de humoristische Dirigent Ruocco op het podium met zijn Codarts/conservatorium big band. Een enthousiaste en buitengewoon getalenteerde groep muzikanten die ook qua uitstraling al een heel eind zijn. De solo’s waren redelijk goed en het samenspel was ook in de timing zeker de moeite. Tussen de bedrijven door werd het geheel nog gelift door de uitstekende solo’s van Dick de Graaf. Een leuke muzikale avond in een goed gevuld Dakota.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezien: 28.11.2013

Dick de Graaf Trio met Codarts en Royal Conservatory Big Band in Theater Dakota Den Haag door ProJazz.

beeld en tekst: Maurits van Hout

Ilja Reijngoud Group met Simonian interessant!

4 oktober 2013. Afgelopen zondag stond het eerste optreden van de ProJazz concertenreeks in Theater Dakota in Den Haag op het programma. De eer was aan Ilja Reijngoud; de in mijn ogen beste trombone speler in Nederland. Hij was echter niet alleen, want hij had een groep bij zich, met als speciale gast zangeres Elizabeth Simonian. In een redelijk gevuld Dakota begon het optreden met enkele mooie jazznummers zoals True Sparrow en English heart, waarbij tijdens het laatstgenoemde stuk de bas solo aan het begin mooi en subtiel was. Daarna verscheen Elizabeth Simonian ten tonele. In het kader van het project “Around the world”, zorgde deze prachtige Armeens-Zweedse dame voor een leuke verrassing met haar stem. Ze leek zelfs Reijngoud te inspireren, want het was alsof er ineens vuur in zijn trombone zat en de wijze waarop hij tijdens de stukken die volgden moeiteloos aanschoof en de muziek echt verbeterde was fenomenaal. De nummers met Elizabeth waren vooral verhalend en aangezien ik de taal uiteraard niet kon verstaan, was het aangenaam dat er een verhaaltje vooraf werd verteld. Dat was natuurlijk ook leuk voor het contact met het publiek. Tussendoor viel de nieuwe pianist van Reijngoud, Rob van Bavel, op met schitterende solo’s waarbij vooral zijn enorme passie zichtbaar was. Leuk was de anekdote over de “Little birds” die ons eraan herinnerden dat we altijd moesten zijn wie we in essentie waren. Dit werd mooi gezongen en perfect ondersteunt door in dit geval alleen Van Bavel op de piano. Mooi en breekbaar. Laten we zeggen dat Simonian de muziek warmer maakt en de luisteraar mee op reis neemt. Aan het einde kwam er nog het stuk “Nice Mess” waarbij de groep, zonder Simonian, zich even heerlijk uit mocht leven met allerlei solo’s en bij vlagen goed los ging. Ook hier bleek weer de veelzijdigheid van Ilja Reijngoud.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezien: zondag 29 september 2013 Theater Dakota Den Haag-concertenreeks ProJazz.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑