Op zondag 13 april stond Dionne Warwick op het podium in Muziekgebouw Eindhoven. Vooraf was al aangekondigd dat het geen standaardconcert zou zijn en dat muziek maar een deel zou zijn. Maar de bezoekers hadden toch iets meer verwacht. Peperdure kaarten, een uitverkochte avond en een legende op het podium.
Maar niets was minder waar. Het grootste deel van het concert was een interview met één van haar zoons. Over haar leven, haar carrière en haar huwelijk. Soms met interessante feiten, zoals haar grootste hits die ze zelf eigenlijk nooit wilde en een ontmoeting met Marlène Dietrich in Parijs die haar aan de haute couture bracht. Maar ook veel een opsomming van hoe geweldig ze was, met wie ze allemaal had opgetreden en gezongen, wel echt Amerikaans. Video’s en unieke foto’s. Maar voor de pauze was het allemaal wel erg mager. Twee nummers “Walk on by” en “Anyone who had a heart”. En vooral veel gepraat.
In de pauze gingen er al mensen naar huis en na de pauze was het erg lang wachten tot er weer wat muziek kwam. Dat werden de laatste 10-15 minuten. “Say a little prayer” en “Do you know the way to San Jose” maar ook “That’s what friends are for”. Bij sommige nummers zong de andere zoon mee en niet onverdienstelijk. Ook de begeleidingsband was van een goed niveau. Maar waar we allemaal voor kwamen was er niet. Dionne Warwick oogde erg broos en kon in tegenstelling tot Gladys Knight eerder in Eindhoven niet meer de stevige uithalen maken en haar handelsmerk (de krachtige stem) was er niet. Het paste wat mij betreft niet bij de fantastisch carrrière die deze vrouw daadwerkelijk had. Het waren flarden. De legende was daar maar eigenlijk niet meer. Ik dacht met genoegen terug aan een optreden van Dionne Warwick voor een select gezelschap in Laren (Laren Jazz) in 2009, waar ze werkelijk fenomenaal was. Die proberen we vast te houden. Dit was jammer.
Met een optreden in Amsterdam en Eindhoven nam Gladys Knight afscheid van haar fans in Nederland. Nu moeten we hier niet te zwaar aan tillen; ook in 2025 gaat ze vrolijk door met optreden, maar dan vooral in de States. Maar goed als liefhebber van Gladys Knight van het eerste uur ging ondergetekende naar het Muziekgebouw in Eindhoven. Uitverkocht. Niet gek want normaliter treedt dit kaliber artiesten niet op in Eindhoven. Maar door investeringen van ASML in een aantrekkelijke stad was dit mogelijk. Mag gezegd worden. En het werd een mooie avond.
Allereerst een uitstekend vooroptreden van Mica Millar. Soulartiest van 2023 in het Verenigd Koninkrijk. En terecht. Wat een stem en performance deze blonde vrouw. Een diepe donkere stem met prachtige teksten over de liefde. Komt ze in de buurt? Ga luisteren en kijken. Een aanrader.
Maar dan Gladys Knight. Als liefhebber en Gladys Knight fan sinds de tienerjaren moest ik dit concert bijwonen. Eindelijk de vrouw zien achter “Midnight train to Georgia” of “Taste of bitter love”. Gladys Knight is inmiddels 80 jaar en de vraag was uiteraard hoe haar stem zou zijn. Dat was meer dan goed te noemen, van het begin tot het einde, waarbij wel gezegd moet worden dat ze geen twintiger meer is en dus de muziekkeuze gebalanceerd was. Desondanks de stem die we kennen, die zo karakteristiek was. Prachtige uithalen en een enorme diepte in haar stem. Er is maar één Gladys Knight.
Van “I heard it through the grapevine” tot het laatste “Midnight train to Georgia”, ze pakte de zaal in. Wat een vrouw. En het publiek? Zelden zag ik zoveel waardering en herkenning. En een welgemeend “we love you”, ging door de zaal. De liefde was wederzijds, want ook Gladys Knight had het naar haar zin. Ze pakte de handen van een geëmotioneerde vrouw voor het podium vast en zo hadden we allemaal onze momenten. Het was een speciale avond. Tuurlijk moest ze even zitten tussen de nummers door. Maar niemand nam het haar kwalijk. Ga er maar aan staan.
Eindhoven beleefde een uitstekend concert met de grandeur van een grote stad. Complimenten aan ASML die snappen wat zo’n stad nodig heeft. Dit zijn de groten der aarde. Weliswaar op leeftijd maar hier voor gaan mensen in de rij staan.
Gezien: Gladys Knight Muziekgebouw Eindhoven 22 juni 2024
So What’s Next 2023 zet “jazz”-minded Eindhoven weer drie dagen op stelten (3,4 en 5 november). Een swingende jazznight met prima dj-sets op vrijdag, een festivalavond op zaterdag met topnamen en een verrassende jazzmiddag/avond op zondag op verrassende locaties in Eindhoven.
Simpel
Het idee van SWN is simpel. Op een laagdrempelige manier de Eindhovenaar bekend maken met opkomende en gearriveerde jazzmuziek die grensverleggend is. Dat kan door een mengeling van stijlen en ook door verrassende concerten. Waarbij verschillende uitstapjes (denk bv aan electro, rap of wereldmuziek) mogelijk zijn.
Niet meer weg te denken
Uiteindelijk is SWN na een aantal jaren niet meer weg te denken uit Eindhoven. Dat valt ook terug te lezen bij eerdere verslagen van SWN op deze site.
Waarom gaan kijken op zaterdag?
Een greep uit de concerten die je moet gaan zien:
Gallowstreet: toffe brassband met vele blazers uit Amsterdam; jonge honden vol energie.
Lovano/Bro: aimabele saxofonist Joe Lovano speelde met alle groten in de jazz en is zelf ook een hele grote, de combi met gitarist Jakob Bro is weer een mooie nieuwe samenwerking voor deze avonturier in de jazz.
Nubya Garcia:
Eerder gezien op Gent Jazz. Absolute topper van nu. Gaan zien!
Teus Nobel:
Edison award winnaar Teus Nobel laat zijn kwaliteiten nu akoestisch horen en dan hoor je echt hoe goed hij blaast. Oogt jong, maar is al jaren een topper. Mooier wordt het niet op trompet deze dag.
Fresku:
Eindhovense rapper en ondertussen ook een geweldige ambassadeur van de stad. Weet je altijd te raken met teksten en muziek.
Cory Henry:
Al eerder te gast in Eindhoven. Zette toen een dampende show neer. Toetsenist met de kwaliteit een hele zaal op te zwepen met zijn klanken. Ja inderdaad, zat bij Snarky Puppy voor de kenners.
Dit was zo maar een greep uit de namen die er staan. Er is nog meer… Tickets zijn verkrijgbaar via:
Het So what’s next? festival in Eindhoven was weer geslaagd. In het laatste weekend van de Dutch Design Week was er dus ook een groot jazzfestival in Eindhoven. Met op vrijdag een swingende clubnight, een festivalprogramma met grote namen in he Muziekgebouw op zaterdag en een gratis programma met nieuwe namen door de hele stad op bijzondere locaties.
Vorig jaar bezochten we het open programma op de zondag, dit keer de festivalavond op de zaterdag. Het aantal bezoekers was goed te noemen, alle zalen waren goed gevuld. En bij de kleine zaal (de tweede concertzaal) moesten mensen vaak wachten tot er mensen uit de zaal kwamen om erbij te kunnen.
De avond begon einde van de middag met Jazzanova op het hoofdpodium.
Jazzanova: easy listening music live on stage
Terwijl mensen nog binnendruppelden moest Jazzanova met een vol podium aan muzikanten, dj’s en producers het publiek enthousiast krijgen in de grote zaal. Muzikaal zat het prima in elkaar. Vooral de blazers vielen in positieve zin op. De geschoolde zanger deed wat ie goed kon. Maar het is vooral rustige muziek waar je voor gaat zitten en naar gaat luisteren. Of mellow music in een club. Lounge muziek. Qua podium is het weinig spannend. Een rustige start die wellicht beter in de kleine zaal had gepast. Maar tegelijkertijd stonden er wel veel mensen op het podium (9)…
Duizendpoot Sprangers
In het jazzcafé helemaal beneden stond Kika Sprangers klaar met haar quintet. Eigen stukken met veel improvisatie. Bijzonder was zangeres Anna Serierse die geen tekst zingt maar puur met klanken werkt. Deze klanken lopen naadloos in de muziek over. Eerder zag ik Sprangers met Pinarello. Een compleet ander project maar ook erg goed. Sprangers timmert behoorlijk aan de weg.
James Brandon Lewis maakt zijn eigen nachtclub
Aansluitend naar James Brandon Lewis en zijn trio in de kleine zaal. Een tenorsaxofonist uit de staat New York die de laatste jaren doorbreekt. Rauwe improvisaties met een podiumpresentatie die doet denken aan de oude tijden van jazz. Een rokerige achterzaal met weinig licht en de allerbeste muzikanten die met elkaar samen spelen. Een paar foto’s.
Hans Dulfer zet de boel op stelten
Terwijl mensen bij Brandon Lewis ademloos luisterden, zette verderop in de gangen van het gebouw Hans Dulfer de boel op stelten. Uiteraard met zijn eigen spel, maar zeker ook door de twee gitaristen die hij meenam. De bekendste daarvan, Jerôme Hol, gaf een uitstekende solo weg op zijn electrische gitaar. Dulfer genoot zichtbaar. Net als het publiek.
Kraak en Smaak sterke invaller
Één van de headliners van het festival was Archie Shepp. Helaas meldde hij zich ziek af, kort voor het festival. Een mooie oplossing voor het hoofdpodium werd gevonden: Kraak en Smaak. 3 uitstekende producers/dj’s. Ik noem ze koks. Koks die weten hoe klanken en ritmes bij elkaar komen en iets moois maken. En het hoofdgerecht smaakte prima. Alsof er een hitmachine was gestart. Jazzy, funky, of juist meer soul. Heerlijke muziek en geschikt om overal een feestje te bouwen. Daarnaast staat er altijd een hele goede zangeres op het podium. In staat elk publiek in beweging te brengen, zelfs het wat terughoudende Eindhovense publiek. En ik mag dat zeggen als geboren Eindhovenaar. Zangeres Berenice van Leer heeft een prachtige stem en kan uiteraard ook hele andere stukken aan. Dat zagen we vorig jaar al toen ze acte de présence gaf op het Stratumseind. Het werd een swingend concert. Niet vergelijkbaar met Archie Shepp (compleet andere muziek) maar wel een mooi alternatief. En er zat nog meer aan te komen.
Ashley Henry trio; een trein die is gaan rijden
Snel weer door naar de kleine zaal voor het Ashley Henry Trio. Een exponent van de alsmaar groeiende boeiende Londense jazzscene, zo kun je Ashley Henry wel zien. De boomlange Henry kwam het podium op en begon direct te spelen. Piano, keyboard geen probleem. Daarnaast kan Henry prima zingen, een goede stem. De nummers waren vrijwel allemaal uptempo en het is een moderne snelle mix van klassieke invloeden en muziek van nu (beetje hip hop achtig, beetje trance). Mooie muziek om naar te luisteren met uitstekende solo’s van zowel de drummer als de bassist. We gaan nog meer van deze man horen, mark my words.
Lady Blackbird; de vogel die iets later kwam
Het duurde bijna 45 minuten extra voor Lady Blackbird klaar was om te zingen op het hoofdpodium. De soundcheck was veel te laat. Of het aan de koffers op Schiphol lag, geen idee. We hoorden er niks meer over. Maar alles schoof dus op in alle zalen. De prangende vraag: “was het de moeite van het wachten waard?”. De bezoekers van deze site die eerder al lazen over Gent Jazz kennen het antwoord. Immers daar viel ze op met een sterk concert. Ja dus. Een strakke band die de zaak in gang zette en vervolgens kwam ze het podium op. Vaak is ze gemaskerd of gesluierd, maar bijvoorbeeld in Den Haag een dag later was haar gezicht wel zichtbaar. In dit geval niet. Een mysterieuze hoofdtooi, een masker en een sluier zorgde voor een bijzondere verschijning. Gelet op het beperkte zaallicht kwam er een soort van intimiteit bij dit concert. Maar hoe bijzonder de act dan ook is: uiteindelijk gaat het toch gewoon over het zingen. Dat doet ze goed. Meer dan goed zelfs. Regelmatig hoor je de pure soulmuziek met harde uithalen. Ze heeft een sterke stem. Niet gek voor een voormalig gospelzangeres. Ze wordt met veel zangeressen vergeleken, maar dat gaat wat mij betreft niet altijd op. Ze heeft toch wel een eigen stijl en haar stem heeft een ruim bereik, waardoor nummers zacht en subtiel kunnen zijn, maar ook gewoon hard en rauw. Het mooiste nummer vond ik de titelsong: “Blackbird”. Nummers gaan over de liefde en relaties. Ze lijken ook uit het hart te komen en daarmee raakt ze de luisteraar. Een heerlijke muzikale reis die ons regelmatig meeneemt naar de jaren 70.
Yellow Jackets; een sterke wesp gebleken?
Voor de grote finale van de avond wilde ik nog even gaan luisteren bij de Yellow Jackets. Een band uit Los Angeles, opgericht eind jaren 70. Het is lastig om ze te vinden op internet, het is namelijk ook de naam van een populaire Netflix serie. Maar de meest bekende omschrijving is die van de Noord-Amerikaanse roofwesp. De band is door de jaren heen nog wel eens gewisseld van samenstelling, maar één van de oprichters speelt nog steeds mee: pianist, keyboardplayer Russell Ferante. Op gitarist Dane Alderson na is de band behoorlijk op leeftijd. Maar de ervaring druipt ervan af. Muzikaal klopt het en het is prachtige muziek. Fusion Jazz met een stukje nostalgie. Prima om naar te gaan luisteren. Vanaf heden spelen ze echter weer in de States.
Karsu zorgt voor een sterke afsluiter
Het was aan Karsu en haar band om het festival af te sluiten. Alle andere concerten waren klaar en dus was al het publiek in de grote zaal. Een zaal waar 1000 mensen in kunnen, dus helemaal vol was ie niet. Maar goed gevuld zeer zeker. Onder het publiek ook veel NederTurken. Leuk om te zien dat zij Karsu nadrukkelijk volgen, terwijl Karsu toch zeker niet alleen in het Turks zingt. Karsu zag ik voor het eerst op een klein festival in Almere; Seabottom Jazz Festival 2009. Ze had toen al in Carnegie Hall gespeeld en trok mede daardoor de aandacht. Op dat moment was Karsu 18. Na dit festival waren de mensen lyrisch over Karsu. Mede dankzij haar mix van mooie jazznummers en Turkse muziek. Terug naar 2022. Karsu is inmiddels gelouterd. Heeft een sterke band meegenomen, waarvan elk onderdeel klopt. De show is zeer professioneel, Karsu had het licht zelf geregeld. Niet die “blauwe soep” die we op zoveel foto’s terug zien, maar gewoon goed licht op de juiste plek. Naast een mooie stem is Karsu nog steeds innemend. Ze geniet van het contact met het publiek en zet de zaal op zijn kop met nummers als Hijo de la Luna (van “de beste zangers”) en Büyük, maar ook de Sezen (Aksu) Medley was bijzonder. Het wat terughoudende publiek komt in beweging met als hoogtepunt de toegiften “Jest Oldu” en “Domates Biber Patlican”. Wat mij betreft een heerlijk feestnummer. Als ik dit schrijf is Karsu alweer bezig aan een tour in Turkije. De trein blijft rijden. Bijzondere zangeres die Karsu.
So What’s Next? zeer geslaagd!
Na deze festivalavond kunnen we So What’s Next? 2022 als zeer geslaagd beschouwen. Zowel muzikaal als qua sfeer een echte aanrader. En voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Muziekgebouw Eindhoven bedankt voor de gastvrijheid en graag tot volgend jaar!
Tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved.
Er komt weer een mooi festival aan. Dit keer in Eindhoven, waar voor de negende keer het festival So What’s Next? wordt georganiseerd. Van origine was het 1 dag, tegenwoordig 3 dagen. Doel van het festival is om een breed publiek in contact te brengen met nieuwe namen uit de jazzscene aangevuld met uiteraard gearriveerde muzikanten. Gelet op de vele stromingen in de jazz een festival met voor iedereen iets.
Het festival is zoals gezegd gesplitst in drie dagen. Op vrijdag 28 oktober de clubnight met dj’s en de uitstekende Sven Hammond Band, de traditionele festivaldag op zaterdag 29 oktober en de “open” dag op de zondag (30-10) met concerten door de hele stad op bijzondere plekken.
Hieronder een paar foto’s van wat er te wachten valt:
Wat mij betreft zijn deze namen allemaal aanraders! Verder gewoon gaan luisteren en genieten, kies wellicht een naam die je niet kent. Het is allemaal de moeite waard.
Verrassende zondag!
Op de zondag concerten door het hele centrum met verrassende plekken zoals de kapel van Domus Dela. Hier zit van alles tussen. Ik zou denken aan Kruidkoek, Bart Wirtz Trio, Veronica Harcsa Quartet, maar ook bijvoorbeeld Tumult. Heerlijk een middagje muziek proeven. Lees hier hoe dat bijvoorbeeld vorig jaar was.
Wojtek Justyna Treeoh, tijdens So What’s Next vorig jaar in Dynamo.
Mooie geschiedenis inmiddels
Indrukwekkend is de lijst van muzikanten die eerder al bij So What’s Next? op het podium stonden. Klik maar op deze link: https://sowhatsnext.nl/over-swn
Via deze links kun je verslagen lezen van eerdere jaren:
27-09-2021. Wanneer je google’t op “tribute to Joâo Gilberto”, dan kom je op een aantal tributes tegen, maar vooral in 2019 toen hij in juli overleed. Joâo Gilberto was de man die ook wel de koning van de bossa nova werd genoemd, maar hij was meer. Hij schreef teksten, zong en speelde gitaar. Hij was getrouwd met Astrud Gilberto en samen zorgden ze voor het wereldberoemde “the girl from Ipanema”. Daarbij zong zij Engels en dat was redelijk uniek in die tijd. Platen van Gilberto kwamen vaak nog uit op 78 toeren. In totaal maakte hij 27 albums. Vaak met Stan Getz aan zijn zijde.
Niet gek dat de Braziliaans Nederlandse Lilian Vieira (ook bekend van Zuco 103) besloot dat het tijd was voor een ode aan Gilberto. Haar hartverwarmende en soms komische verhaaltjes over het leven Gilberto zorgden voor een schitterende rode draad door het concert in het Muziekgebouw Eindhoven. Een concert dat eerder al was uitgesteld vanwege (ik zal het er niet meer over hebben) het Corona-verhaal.
De zaal met een prachtige akoestiek was matig gevuld, maar dat maakte niet uit. Iedereen die er was genoot voor tien en het gezelschap straalde warmte en plezier uit. Ook voor het eerst sinds lange tijd weer een concert met publiek en wat een verademing. Dat merkte je. Ze speelden goed en geconcentreerd en wilden de mensen echt iets bieden. Dat was echt mooi om te zien. Prachtige solo’s van lilian Vieira/Mike Boddé en Hermine Deurloo op de chromatische mondharmonica.
En uiteraard “The girl from Ipanema”.
De hele groep op het podium straalde rust en plezier uit. Echt leuk om te zien en ik denk dat ik namens de zaal spreek als ik zeg dat iedereen het ze zo gunde. Want muziek hoort bij ons. Verwarmt onze harten en maakt ons blij. Laten we hopen dat zo’n periode zonder livemuziek nooit meer voorkomt. En aan de muzikanten: genieten, genieten en nog eens genieten de komende tijd!
En het Muziekgebouw? Dat liet zien hoe belangrijk jazzmuziek is in Eindhoven en zal binnenkort weer (eind oktober) het prachtige So what’s next” festival aanbieden aan de liefhebbers.
3,4 en 5 november 2017 is het weer So What’s Next Eindhoven. In het muziekgebouw Eindhoven (3 en 4 november) en op een aantal sublocaties in Eindhoven (5 november) is vernieuwende en ook wel een stukje gearriveerde jazzmuziek te horen en te zien. Jazzmuziek is uiteraard een ruim begrip en er is dus ook muziek die er tegenaan leunt.
Hoogtepunten die je moet gaan zien zijn:
vrijdag 3 november: uiteraard Kovacs
zaterdag 4 november: Zara McFarlane, Ambrose Akinmusire, Avishai Cohen, Mark Juiliana Jazzquartet en Kamasi Washington.
en op zondag 5 november: De Beren Gieren, Daymé Arocena en Bram Stadhouders.
Dit jaar geen verslag van So What’s Next, hierbij wel een paar foto’s:
Eindhoven, 7 november 2015 So Whats next festival editie 2015. Foto: Kamasi Washington
Antwerpen, 14 augustus 2016. Avishai Cohen speelt met studenten van het conservatorium van Antwerpen tijdens Jazz Middelheim 2016.
Zara McFarlane live at Gent Jazz 2014
Foto’s zijn uiteraard te koop. Zowel in hoge als lage resolutie. Ook deze getoonde foto’s kennen copyright en mogen dus niet zomaar gebruikt worden. Interesse in een foto? info@mauritsvanhout.com of bel: 06-50624221
1.11.2016 Met topoptredens in het muziekgebouw op de zaterdag en talenten verspreid over allerlei mooie locaties in de stad wordt Eindhoven weer echt een jazzstad.
Eerder bestond het festival slechts uit 1 dag, maar het bleek zo’n succes dat het programma werd uitgebreid.
Grote namen op de zaterdag zijn:
Ibrahim Maalouf, Colin Stetson, Laura Mvula en zeker ook Rudresh Mahantappa die ik vorig jaar nog in Belgrado zag met zijn prachtige “Bird Calls” programma. Ook staan er een aantal Nederlandse topmuzikanten op het podium zoals Joris Roelofs en Maarten Hogenhuis.
Rudresh Mahanthappa performing live at Belgrade Jazz 2015
15.11.2015. Op zaterdag 7 november stond alweer het derde So What’s Next festival op het programma in het Muziekgebouw in Eindhoven op het programma. En net als de eerdere edities was het weer stijf uitverkocht. Dringen om de zalen in te komen en drukte in de gangen en foyers. En dat terwijl er die avond ook de start van het grootste lichtevenement in de Lichtstad was: Glow. Voor de bezoekers van SWN geen lichtkunstwerken, maar genieten van uitstekende muziek. Jazz op een hoog niveau, maar ook een vluchtige flirt met pop en fusion hier en daar.
Zo stonden er aan het begin van de avond James Farm (beter te noemen het Joshua Redman kwartet) met de topsaxofonist Joshua Redman en Christian Scott. Later gevolgd door Kamasi Washington en het Mark Turner Quartet. Dat voor wat betreft het meer pure jazz gehalte (als je daar al van kan of mag spreken). Er was experimentele jazz; zoals de ingetogen strijkers van Zapp 4 met geluidskunstenaar Jan Bang. Er waren singer songwriters zoals bijvoorbeeld Jono McCleery en ingetogen gitaarstukken van Strootstad. Wat meer popachtige muziek van Jamie Woon en Jett Rebel en bijna rock van Hiatus Kaiyote. Een heel afwisselend programma al word je als jazzliefhebber niet zo snel opgewonden van bijvoorbeeld een Jett Rebel. Maar na een uitstekend concert van Mark Turner en zijn kwartet was het ook prima mogelijk Jett Rebel over te slaan. Meest indrukwekkend was een man die ik vreemd genoeg nooit eerder zag: Kamasi Washington. Een imposante grote man met een fantastische saxsound. Muziek die lijkt op wereldmuziek, maar toch vooral heel veel uitstekende jazz biedt. Kamasi trekt je in zijn muziek en laat je niet meer los, een aanrader. Verder door een te kleine groep beluisterd; Zapp4 en Jan Bang. Bijzondere geluidsexperimenten met klassieke strijkers. Een concert misschien om beter eens los te gaan beluisteren. Jamie Woon vond ik erg veel van hetzelfde. Zoet en weinig boeiend. Mark Turner, met een uitstekende Avishai Cohen op trompet, was een perfect hoogtepunt van de avond om mee af te sluiten.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Conclusie: So What’s Next 2015 (editie 3) was een perfect festival, goed georganiseerd, betaalbaar qua eten en drinken en veel waar voor je geld muzikaal gezien. Ondanks dat het uitverkocht was kon je met enig geduld en een glimlach alles prima zien en bijwonen en was de sfeer de moeite waard. Een aanrader dit festival.
Jazzphotography Holland 