Op 9 mei stond Gulli Gudmundsson en zijn trio in het Koorenhuis om de laatste cd te presenteren. “Floo og Fjara”(vloed of eb). Het werd een speciaal concert. Gudmondsson vertelde hoe hij in Nederland terecht was gekomen, maar ook hoe de nummers tot stand kwamen. Achterliggende gedachten en gevoelens.
De meeste nummers hadden een IJslandse naam zoals bijvoorbeeld “Glima” wat zou staan voor Ijslands worstelen. Het ene nummer was meer sferisch dan het andere, maar in grote lijnen kon je je wel iets voorstellen bij de sferen die aanzetten tot deze nummers. Ze leken ook een lijn en verbinding met zijn familie want de overgrootvader en overgrootmoeder kwamen voorbij in de stukken.
Gudmondsson was de ster van het gezelschap in het midden, maar naast hem niet de minsten. Jeroen van Vliet, één van de beste Nederlandse pianisten en rechts naast hem trompettist Koen Smits. Jeroen van Vliet speelde een degelijke en subtiele set zoals we van hem kennen. Koen Smits was wat mij betreft meer dan uitstekend. Hij voegde naast zijn subtiele en sterke trompetsound ook echt duidelijk iets toe met zijn electronica. Een mooie verdieping.
Gulli Gudmondsson trio live in het Koorenhuis Den Haag
Meest opvallende stukken vond ik Himna (hymne) met een sterke intro van Jeroen van Vliet en de stukken over de grootouders “Sólveig” en “Philip”.
Mooi luisterconcert.
gezien Gulli Gudmundsson Trio in het Koorenhuis Den Haag (projazz)
tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved
Het New Rotterdam Jazz Orchestra zoekt de grenzen op. Ze gaan voor het nieuwe, het onbekende, en de uitdaging. En dat al 20 jaar lang. Vandaar dat ProJazz het orkest naar Den Haag haalde. 27 maart jongstleden was het zover.
Het publiek had er zin in. Maar de muzikanten ook! Op het podium geen saaie boel. Dit 12-koppig orkest laat veel horen en er is veel te zien. Professionele topmusici die weten dat uitstraling en contact met de zaal net zo belangrijk is als de muziek. Een jonglerende hoornist, een enorme tuba die fonkelde in het podiumlicht, en (oeps) de trombonist annex dirigent struikelt bijna over het microfoonsnoer. Als het spotlicht de trombonist niet volgt kondigt hij de nummers gewoon in het donker aan.
Het orkest heeft de afgelopen 20 jaar niet stil gezeten. Er zijn veel projecten geweest, en er waren mooie samenwerkingen met musici zoals Carla Bley, Anton Goudsmit, Jeroen Spitzenberger of Kypski. Nu speelden ze verschillende nummers uit hun hele oeuvre (zoals Aquapopulus, Epiloog en Einzelgänger). Het paste mooi bij elkaar. Er kwamen composities van Johan Plomp, Luuk Boudesteijn en Rob van de Wouw voorbij (de nestoren en oprichters van het orkest). Ook de jongere garde componeert, we hoorden een nummer dat aangekondigd werd als ‘Het leven is een neerwaartse spiraal’ van Jelle Roozenburg. Ondanks de ontspannen sfeer waren de nummers ingetogen en tegelijkertijd krachtig. De stilte binnen de muziek hield het publiek bij de les. Soms neigde het naar chaos, dan was het weer orchestraal gearrangeerd, en steeds viel alles weer op zijn plek. Er waren prachtige solo’s van Rob van der Wouw, Miquel Boulens, Louk Boudesteijn, Jesse Schilders, Jelle Roozenburg en Romain Bly.
Het New Rotterdam Jazz Orchestra wil een orkest voor alle Rotterdammers zijn. Komt het door de eerdere samenwerking van Louk en Jan met de Haagse band Di-rect dat ze richting de Hofstad kwamen? Hoe dan ook, we zien ze graag weer terug op een Haags podium!
gezien: 20 jaar New Rotterdam Jazz Orchestra, de Regentes Den Haag 27.3.2024
Het was even wachten, want het concert begon een uur later dan verwacht met plots een voorprogramma-tje in de kleine zaal van Het Paard in Den Haag, maar dan kreeg je ook wat.
The Bad Plus-oprichters Anderson (bas) en King (drums) hadden eerder al een keer de pianist vervangen, maar dit keer was de verandering rigoureuzer. Dit keer zelfs géén pianist meer en vrijwel geen klassieke jazzstukken meer, maar bij vlagen gewoon harde rock. Daar zorgden gitarist Ben Monder en saxofonist Chris Speed wel voor. Want juist in de stukken waarin zij het voortouw namen zat snelheid, variatie in en een heerlijk mix van jazz en rock. Ik hou het kort, geen lange verhalen over de stukken. Gewoon een prima concert.
Gezien in het Paard in Den Haag: The Bad Plus. 29 oktober 2023.
Beeld en tekst: Maurits van Hout. all rights reserved.
Alweer ruim een week geleden was ik bij “Sanne Sanne” in het Koorenhuis te Den Haag.
Een bijzonder concert werd het. In de band van Sanne Huybregts geldt namelijk dat iedereen moet zingen. En dat kunnen ze. Allemaal, en zuiver. Daarnaast bespelen ze allemaal een instrument en ze doen dat nog goed ook. En wat het nog mooier maakt, er zit een prachtige harmonie in.
Sanne is een topper op de vibrafoon, maar ze is er ook niet vies van instrumenten te vermengen of met Roosmarijn Tuenter (alt-viool) een start van een duet te zingen en dit vervolgens als een saus door het stuk heen te samplen. Maar altijd weer in een mooie harmonie.
Tussendoor mooie solo’s van onder andere bassist Pat Cleaver en Sanne zelf. Sanne vertelde ons dingen over haarzelf. Hoezeer ze van de bergen houdt. Hoe ze stukken schrijft in de bergen en daar oplaadt voor “de wereld”. Vooral het stuk “mountainchild” is daarbij een mooi voorbeeld van haar verhaal. Maar Sanne is ook bewust. Zo gaat het stuk “Paper Skin” over het “Me Too” verhaal en voel je bijna de verontwaardiging in haar stem.
Ik ga niet verder schrijven, ga haar gewoon een keer beluisteren als ze in de buurt is!
gezien: Sanne Sanne in Het Koorenhuis Den Haag, een Projazz productie.
tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved.
Hemelvaartsdag 18 mei jongstleden speelde de Belgische pianist Jef Neve met zijn formatie en 2 vocalisten in en Haag. Neve die ik al enkele jaren volg, is meer en meer een muzikale duizendpoot. Soloprojecten, duo’s met onder andere de Nederlandse trompettist/bugelspeler Teus Nobel en samenwerkingen met grotere formaties toonden dit aan.
Nieuw album
Het huidige project is gerelateerd aan zijn binnenkort te verschijnen album: ”That Old Feeling“. Op het album dat zowel als cd en twee weken later tevens op vinyl zal verschijnen heeft hij de medewerking van een aantal imposante vocalisten zoals Madeleine Peyroux, Typhoon, Sam Merrick, Monique Harcum en Trijntje Oosterhuis om er maar enkelen te noemen.
Vocalisten blinken uit met standards
Tijdens de concerten wordt Jef vocaal gesteund door Monique Harcum en Sam Merrick die ieder een aantal heerlijke standards voor hun rekening nemen zoals “Cheek to Cheek”, ”The Nearnes of You”, “Piece of Clay” en het op geweldige wijze van een nieuw en zeer verrassend arrangement voorziene “Here Comes The Rain Again” van The Eurythmics, op het album met de vocalen van Sam Sparro maar tijdens de concerten met de vocalen van Sam Merrick.
Het ruim 2 uur durende concert in het Paard onderstreepte ook de kwaliteiten van Neve als componist/arrangeur. Jammer dat hij zo weinig te zien is in Nederland. Echter een mooie tip: Amersfoort Jazz later dit jaar!
Tekst & fotografie: Jacques Nachtegaal (Het Collectief N&P) 25-5-2023
Op 21 april stond een Frans jazzkwartet op het programma in het Koorenhuis in Den Haag. Hun naam is ontleend aan deze wonderschone dame. Al zal de reden hiervoor voornamelijk liggen in het feit dat Wayne Shorter een compositie zo noemde die hij in 1997 maakte voor een album van Miles Davis. Dus een stukje bewondering voor Wayne Shorter vermoeden we hier. Anyway, what’s in a name…
Het gaat dus vooral om de muziek. Deze groep muzikanten (2 mannen, 2 vrouwen) spelen interessante muziek. Tijdens het concert vertelden ze dat deze concerten (dit was er één van een reeks) de ideale mogelijkheid bieden om oude stukken “anders” te spelen.
Na afloop vroeg ik aan de saxofoniste Camille Maussion hoe dat zat. Het antwoord liet zich raden: geen gehele nieuwe varianten van oud werk, maar gewoon een hele ruime interpretatie. Ieder concert is anders door vrije interpretaties. En wat beïnvloedt dit dan? De vibe in de zaal, de sfeer, het gevoel.. zoiets dus. En om heel eerlijk te zijn, dit is natuurlijk ook gewoon waarom je jazz live moet zien en beleven. Door improvisaties kunnen concerten uitgroeien tot magische avonden.
concert Nefertiti in In Het Koorenhuis Den Haag
Een mooi voorbeeld van zo’n stuk is het nummer “Morsecode” uit 2019. Onderdeel van het gelijknamige album. In het stuk heel veel korte repeterende tonen zoals bij morse. Echter het stuk blijft steeds een spannend geheel.
En zo ging dit het hele concert door. Verder veel prachtige solo’s met altijd als sterke rode draad het pianospel van Delphine Deau, die als een kapitein het schip door de woelige baren leidt.
Het stuk “Contemplation” was een perfecte finale van de avond met een hele mooie opbouw, prachtig sereen aan het begin en eindigend in een soort van finale waarin alle “stemmen” aan bod kwamen en uiteindelijk tot een explosie van prachtige klanken leidden. Veel improvisatie, maar zonder dat er een kakofonie ontstaat die niet meer thuis te brengen is.
Na afloop kwam een stel een cd kopen. “Welke koop je” vroeg zijn vrouw. Ze bleken al 3 cd’s te hebben van deze groep. Veel jazz is live het allermooiste… maar vanavond begreep ik ook de cd koper.
Op zijn Frans: chapeâu!
Gezien: Nefertiti
Locatie: In het Koorenhuis Den Haag
Organisatie: Projazz
Tekst en beeld: Maurits van Hout. all rights reserved.
“In het Koorenhuis” was goed gevuld die donderdag 30 maart. Nobel en zijn Liberty Group hebben inmiddels een behoorlijke naam opgebouwd in de scene. Tijdens het concert gaf hij meermaals aan te spelen met de allerbeste muzikanten. Weinig aan toe te voegen. Het liep weer als een trein en het talent spatte er vanaf bij iedere solo. Persoonlijk sprong voor mij pianist Van Popta er in het bijzonder uit. Stukken waren vanavond voornamelijk van zowel Van Popta als Nobel. Eerstgenoemde was onder andere verantwoordelijk voor het stuk RIKU een bijzonder stuk gebaseerd op (foto’s van) het Noorderlicht. In veel stukken (vaak ook met bugel) speelde Nobel ingetogen en beheerst. Maar er zat een opbouw in het concert. Met als absolute apotheose het stuk Plastic Battle. Startend met een rustige opbouw. Maar uiteindelijk spetterend. En een hard blazende Nobel. Stevig, zuiver en goed. En dan komt zijn ware kwaliteit eruit. Zo mooi. Aanrader dit concert… hou ze in de gaten…
Projazz in Den Haag slaagt er meestal in om de pareltjes in de jazzscene op te snorren. Dat betekent dat je muzikanten ziet die nog niet zo bekend zijn bij het grote publiek, maar inmiddels al een behoorlijke reputatie opbouwden.
Zo ook Purple is the Color uit Oostenrijk. 4 prima muzikanten met ieder een eigen oeuvre die samen prachtige stukken maken. En ook deze stukken laten weer de eigenheid en verscheidenheid van de muzikanten zien, terwijl het muzikaal een fantastische eenheid is. De stukken gaan in een sneltrein door de zaal, waarbij men niet vies is van een improvisatie tussendoor.
Van de schitterende solo van Raab op de piano tot het samenspel van bassist Kocián en Wierzgon op de drums. Alles leek te passen deze avond. Gevarieerde spannende stukken snel, langzaam, maar altijd harmonieus.
Na afloop lieten de mannen weten nog even door te gaan voor een concert in Amsterdam. Geen probleem.
Komen ze in de buurt, ga luisteren! de moeite waard. En, check out de website van Projazz. Beter wordt het echt niet in Den Haag!
Gezien: Purple is the Color. Koorenhuis Den Haag (Projazz) 9 maart 2023.
,,Gloria… G-L-O-R-I-A… Gloria’’ zingt met publiek massaal mee met Van Morrison. Het zijn de laatste tonen van het geslaagde eerste deel van Gent Jazz Festival. De Noord-Ier, 76 inmiddels, was de hoofdact op zondag 10 juli. De hits van vroeger kwamen zoals verwacht aan het eind van het concert, dus ook “Brown Eyed Girl”. Meezingen deed een deel van het publiek ook al bij het eerste nummer, “Dangerous”. Van The Man had in Gent op de Bijloke-site een goede band bij zich en hij speelde bluesy en jazzy op de mondharmonica. Sir Van – hij werd in 2015 in de adelstand verheven – had er duidelijk zin in deze avond.
Van Morrison live at Gent Jazz 2022
Het festival begon donderdag 7 juli, met trompettist Ibrahim Maalouf als grote trekpleister. Mijn speciale aandacht vrijdag ging uit naar Lady Blackbird, de band van zangeres Marley Munroe, die ik nog nimmer had zien optreden. Het werd een verbazingwekkende goed concert.
Ibrahim Maalouf live at Gent Jazz 2022.
De zangeres kwam op en zette in. Ik noteerde: “Een Betty Carter-achtige intro” – “Stem lijkt op Mahalia Jackson” – “Outfit doet me denken aan Josephine Baker” – “En aan Grace Jones”. Het tweede nummer van de setlist was “Blackbird”, een protestsong die Nina Simone vorige eeuw schreef. Weer een link van Marley Munroe met een sterke vrouw. “Blackbird, you ain’t ever gonna fly”… maar de krachtige zang scheert wel over de hoofden van het publiek. Indrukwekkend is nog zacht uitgedrukt.
De zang en de performance zijn van een vrouw die heldinnen eert en hun boodschap doorgeeft. Tegen onrecht en ongelijkheid in haar geboorteland Amerika en overal ter wereld. Hoe actueel wil je het hebben…
Lady Blackbird
Het Britse trio GoGo Penguin heeft door de jaren heen een superstatus gekregen. Ritmisch spel, minimalistisch, improviserend vanuit minieme wijzigingen in het thema, hevig swingend. Het pad voor deze vorm van muziek van piano, drums en bas werd in Europa ooit geplaveid door het Esbjörn Svensson Trio. De bekendste volgers zijn Chris Illingworth, Rob Turner en Nick Blacka. Hun dynamische optredens spreken veel mensen aan – terecht.
Gogo PenguinGogo PenguinGogo Penguin
De saxofonisten Charles lloyd (84) en Archie Shepp (85) zijn de grote namen op zaterdag 9 juli. Zij zijn van een generatie die niet wil ophouden met optreden: muziek met een boodschap is hun leven, hun missie.
Charles Lloyd & The Marvels with Bill Frisell staat in het programma. Bill Frisell is een gevierd gitarist. Er zijn weinig muzikanten die een zo’n breed spectrum van de muziek beheersen. Free jazz (bij John Zorn bijvoorbeeld), country en blue grass en concerten met een symfonie orkest; hij beheerst het allemaal.
Het laatste album van Charles Lloyd, “Tone Poem”, grijpt terug op “klassieke” nummers uit het jazzrepertoire en is de rode draad tijdens het concert. Charles Lloyd speelt met overtuiging en weet als altijd prachtige sound uit zijn tenorsax te halen. Ook op fluit soleert hij meesterlijk. Bill Frisell en pedal steel guitar-speler Greg Weisz zijn onmisbaar voor de sound op “Tone Poem” – toch een wat ongebruikelijk instrument op een jazzfestival, de pedal steel guitar, maar het pakt prima uit. Als altijd heeft Charles Lloyd met bassist Reuben Rogers en drummer Kendrick Scott een ritmesectie van de buiten categorie. Het was een spetterend concert.
Charles Lloyd en Bill Frisell
Hoe anders was het optreden van Archie Shepp en pianist Jason Moran. Zij brachten vorig jaar het album “Let My People Go” uit. Daaruit werd ook geput voor het optreden in Gent. Voor Archie Shepp gaan de jaren tellen. Hij oogde broos op het podium, gezeten in een stoel, bracht zijn karakteristieke spel vol vuur, maar hij haalde niet het niveau op de cd. De Franse zangeres Marion Rampal voegde zich bij het tweetal op het podium en dat gaf het concert een nieuwe dimensie. De Française opende met “Blasé”. En weer noteerde ik de naam van beroemde vrouw. De stem van Marion Rampal deed me herinneren aan Billie Holiday.
Jason MoranArchie Shepp
Het trio van de Belgische saxofonist en componist Matthias van den Brande is de winnaar geworden van de B-Jazz International Contest. De Nederlandse bassist Tijs Klaassen en – eveneens uit Nederland – drummer Wouter Kühne zijn de andere leden van het trio. Er namen zes groepen aan de contest mee. De winnaars gaan optreden op enkele van de grootste Europese jazzfestivals.
Het tweede deel van Gent Jazz festival ( 12-16 juli) heeft onder meer Sting, Avishai Cohen en Christian McBride als trekpleisters. (Alle informatie op http://www.gentjazz.com)
Jazzphotography Holland 