live jazz

Michael Moore Universe Quartet

10.01.2025

Het Michael Moore Universe Quartet is een bijzonder gezelschap. Uiteraard is daar Michael Moore een man die met onder andere Fred Hersch speelde en altijd verschillende paden bewandelde. Hij maakte overal ter wereld muziek en ook muziek van overal ter wereld. Denk bijvoorbeeld aan zijn groep Istanpool uit 2013 waarbij hij speelde met muzikanten uit Turkije. Hij speelt, hij componeert en hij formeert. Ook won de in Nederland woonachtige Amerikaan de Boy Edgar Prijs in 1986. Om aan te geven hoe lang hij al mee loopt in het circuit. Vanavond speelde hij met Guillermo Celano op gitaar, Omer Govreen op contrabas en Onno Govaert op drums. Een bijzonder gezelschap met bijzondere muziek.

Afwisselend, want uit alle windrichtingen. Soms wat trage muziek, verhalend en met soms verrassende wendingen. Muziek voor de fijnproever en die zaten er voldoende in de zaal. Telkens andere accenten en in mooie harmonie met elkaar. Mooie luisteravond.

Gezien: Michael Moore Universe Quartet

In het Koorenhuis Den Haag (organisatie Projazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout

april 24, 2025 0

Tin Men and the telephone, creativiteit beloond

29.11.2024.

Op 29 november stond Tin Men and the telephone in het Koorenhuis in Den Haag. Een gezelschap dat de Boy Edgar prijs had gewonnen in 2024. Naast muzikaal was het ook een audiovisueel spektakel. Zo verschenen er bijvoorbeeld video’s van koekoeksklokken die afgingen en tegelijkertijd een rol in het stuk speelden.

Maar uiteindelijk ging het vanavond toch vooral ook over muziek. Ja, er zaten pure jazzstukken tussen, maar het was toch zeker ook improvisatie en verrassing. Dit kwam vooral op conto van Tony Roe die behalve met piano spelen een genie is met electronica. Iedereen stapt graag in een achtbaan, maar een achtbaan in het donker is nog spectaculairder.. zoiets dus. Je weet nooit waar het stuk naartoe gaat en dat maakt het zeer interessant. Daar hoort wel de voorwaarde bij dat er een lijn in zit en de instrumenten op elkaar aansluiten. Deze mannen zijn echter zo op elkaar ingespeeld dat ze elkaar naadloos aanvoelen.

Jaren terug zag ik deze mannen al op een festival en ze zijn alleen maar sterker en zelfverzekerder geworden. Volkomen terecht dat zij deze prijs wonnen. Jazz heeft de toekomst.

Gezien: Tin Men and the telephone In het Koorenhuis in Den Haag (projazz concert)

Tekst en beeld: Maurits van Hout

april 24, 2025 0

Altijd een spannende avond als De Beren Gieren

04.06.2024

Op bevrijdingsdag (5 mei) stonden De Beren Gieren op het podium van Musicon in Den Haag. In een goed gevulde zaal met liefhebbers werd het een mooi concert. Het trio is namelijk perfect op elkaar ingespeeld. Van zeer experimenteel tot een ingespeeld trio dat nog steeds uit is op vernieuwing en creativiteit, maar wel de grenzen bewaakt.

Van snelle stukken met een enorme drive tot meer klassiekere jazzstukken waarbij altijd een eigen twist om de hoek komt kijken. Of het nu duizendpoot Fulco Ottervanger is die de meeste stukken componeert of drummer Segers; altijd zit er een verrassing in de muziek. De gebruikte electronica met klankhervormers spelen hierin vaak een rol.

Hierbij een paar beelden.

Gezien: De Beren Gieren, Musicon Den Haag. organisatie Projazz Den Haag

Beeld en tekst: Maurits van Hout

juni 4, 2024 0

John Scofield laat fijnproevers genieten

17.3.2024 Ruim voor aanvang stond er een flinke rij voor de deur van het Paard. Veelal mannen van middelbare leeftijd en soms was er zelfs een echtgenote meegekomen. Mensen die thuis een goede stereoinstallatie hebben en genieten van pure muziek. Althans, zo schat ik het in.

Door de jaren heen had ik hem een paar keer gehoord en uiteraard ook gezien, maar dat is minder spannend. Behalve de gezichtsuitdrukkingen is er niet veel te zien, de man staat veelal op een vaste plek. Maar des te meer is er te luisteren. En het leek of al die mannen die vochten om een plek voor het podium, iedere beweging van zijn handen op de gitaar wilden volgen. Elke noot. En terecht. Want John Scofield is één van de allergrootste jazzgitaristen en past in een rijtje met Pat Metheny, Jim Hall, John McLaughlin, Al di Meola, George Benson en ook onze eigen Jesse van Ruller en Philip Catherine.

Deze avond een aantal beroemde covers zoals Tambourine Man van Bob Dylan en How blue can you get van BB King. Ik persoonlijk vond dat niet allemaal even mooi. Omdat het mij toch vooral ging over zijn gitaarspel. Bob Dylan is Bob Dylan. Maar bijvoorbeeld bij “Eyes of the world” van Grateful Dead kwam zijn gitaarspel echt heel mooi tot zijn recht. Dat was puur genieten. En dat zag ik ook om me heen gebeuren.

De Amerikaanse vlag lijkt zichtbaar in de achtergrond…

Het was een bijzondere avond. Met dank aan ProJazz.

gezien: John Scofield “Yankee go Home”.

tekst en beeld Maurits van Hout

maart 17, 2024 0

Bill Laurance en zijn bijzondere band met Projazz

Bill Laurance was op 26 maart alweer voor de tweede keer te gast bij Projazz. En hoe. Het werd een bijzondere avond met een volle zaal. Dat laatste was niet zo gek, want hij speelde twee gescheiden sets en het was mogelijk om als publiek de tweede set gratis bij te wonen; een mooie geste van Projazz.

Zowel backstage als na het concert was Bill Laurance een bijzondere verschijning. Hij nam de tijd voor iedereen (ondanks een zwaar programma) en signeerde alles. Een muzikant zonder enige kapsones die weet te boeien.

Deze avond speelde hij onder andere stukken van het album “Cables”. Bill Laurance zijn muziek wordt gekenmerkt door een ritme en mooie melodieën op zijn manier. Deze avond heb ik vooral gelet op het samenspel met zijn muzikanten. Bij het eerdere bezoek aan “Projazz” speelde hij solo. En om heel eerlijk te zijn, was het een verrijking om hem te horen met het trio. De muziek kreeg voor mij veel meer diepte en alledrie de muzikanten daagden elkaar uit. Zo had hij met bassist Max Luthert regelmatig een spreekwoordelijk “robbertje uit te vechten” en stal Marijus Aleksa op drums met solo’s de show.

De muziek van Laurance zit knap in elkaar, zowel qua structuur als qua uitvoering. Het lijkt soms veel herhaling te hebben, om dan vervolgens op het juiste moment weer de andere kant op te gaan. Het maakt dat je blijft wachten op wat komen gaat. Aardig detail was dat hij het strijkersorkest had meegenomen in digitale variant waarbij iedere strijker thuis zijn deel leverde tijdens de pandemie.

Laurance is een perfectionist, maar tegelijkertijd is hij creatief en durft hij iets anders op zijn tijd. Bijzondere man en ook een sympathieke verschijning on stage.

Gezien: Bill Laurance Trio. Koorenhuis Den Haag. Projazz.

juni 29, 2022 0

Dinosaur, verfrissend en inspirerend

1 november 2018. Wat een heerlijke avond muziek zette het kwartet van Dinosaur neer in het Koorenhuis. De inmiddels in Den Haag gevestigde naam ProJazz lukt het telkens weer om een schitterend jazzconcert te organiseren in het Koorenhuis. Deze verfrissende Britse band met jonge honden bestaat inmiddels al 8 jaar en timmert behoorlijk aan de weg. Afgelopen zomer stonden zij al op North Sea Jazz.

De grote drijvende kracht achter Dinosaur is wat mij betreft Laura Jurd, een dame die niet alleen goed kan spelen op een synthesizer maar ook voortreffelijk haar weg vindt op een trompet. Maar wie denkt het dan al te weten zit er langs. In hun concert ging het heen en weer. Van jazz naar pop (jaren 80 geluiden a la New Wave) en een mengvorm. Soms heel duidelijk ritmisch en in lijn en het andere moment weer juist heel verrassend en minimaal met slechts een enkele klank die uitgerekt wordt. En telkens met volop ruimte voor improvisatie. Inherent aan bovenstaande is dat natuurlijk niet alle stukken even goed bevallen, maar dat kan ook niet. Desondanks was het een heerlijke verfrissende avond in een wederom goed gevulde grote zaal van het Koorenhuis in Den Haag.