3.7.2013. Op een veel te gure avond werd vorige week vrijdag de Nationale Jazzdag gehouden in Rotterdam. De nationale jazzdag heeft verschillende doelen. Zo is het een van de opwarmers van Northseajazz en daarom een perfect podium voor tal van artiesten. Maar het is ook een ontmoetingsplek waar artiesten, managers, journalisten en boekingsagenten elkaar ontmoeten. Voor het gewone publiek ook prachtig want zoveel artiesten binnen handbereik, en altijd klaar voor een praatje, tref je nergens. Overdag waren er al een conferentie en een meeting en in de avond het showcaseprogramma. Op 7 locaties waren in totaal 26 optredens en dat op één avond…
Het werd dus kiezen en ik besloot te starten met Maite Hontelé. Ik had mooie dingen over haar gelezen en wilde dat met eigen ogen gaan meemaken. Ik kreeg geen spijt, want het was alsof ik me af en toe weer in Cuba waande. De ene na de andere dansbare compositie en song kwam voorbij en het was gelijk een hele vrolijke start van de avond. Met krachtig trompetspel en een plezierige stem imponeerde Maite. Helaas kon ik niet langer luisteren want er stond nog meer op het programma.
Daarna naar Hotel New York waar Anna Elis de Jong al bezig was met haar band. Ik heb 2 nummers geluisterd en die waren prima. Prachtig gepassioneerd pianospel met telkens een twist.. Ook hier had ik graag meer gehoord.
Snel door naar de bibliotheek waar Pumporgan speelde. Deze band rond altsaxofonist Dirkbruinsma wist in dit kleine zaaltje de zaak behoorlijk op te zwepen. Niet in het minst door Wilbert Bulsink die zijn Hammond regelmatig leek te lanceren door de zaal…
Daarna Hotel New York uit, in de regen de brug over en gaan luisteren bij Dimami. Ondanks dat ze al 15 jaar minimaal samen spelen kende ik ze nog niet, wel kende ik bassist Dion Nijland en die kan me altijd goed boeien. Dimami is een goed op elkaar ingespeeld trio dat telkens zoekt naar nieuwe wegen en moeilijke stukken niet uit de weg gaat. Geen opzwepende partymuziek, maar jazz voor fijnproevers. Prachtig om even naar te kunnen luisteren. Subtiele muziek en zeker interessant.
Helaas toch nog weer even een stukje door de miezerregen daarna want op het hoofdpodium in Lantarenvenster stond Phaedra Kwant met haar band klaar.Wat die vrouw op een basgitaar doet is heel mooi. Ze is overigens ook veelzijdig, want ze is ook in de theaterwereld actief en kan daarnaast nog zingen. Ondanks haar mooie jazzystem geef ik toch de voorkeur aan haar basspel. Prachtig om te zien en nog mooier om te horen. Tel daarbij op dat de bezetting van haar band uitstekend was met toppianist Rembrandt Frerichs, trompettist Ruud Breuls en saxofoniste Jelske Hoogervorst en het was gewoon genieten.
Op het gemak daarna weer naar Hotel New York waar ik nog net 2 nummers mee kon pikken van het Wolfgang Maiwald trio. Hier viel mij op hoe virtuoos Maiwald speelt op de piano en hoe de andere heren elkaar perfect aanvulden. Dit optreden liep als een trein en alweer ging ik met een glimlach weg uit de balzaal.
Tja en ben je in Rotterdam dan krijg je met bruggen te maken, dus ook nu weer over de brug naar Kantine Walhalla waar er een heus record werd gevestigd. Namelijk hoeveel muzikanten passen er op 2 vierkante meter. De heren van Koffie kregen het vol elkaar met een man of 7 en dat zonder dat het ten koste ging van de muziek. Alles behalve, want de opzwepende muziek bracht de zaal in extase en het contact met het publiek was geweldig. De klik was er! En dus werd er gedanst of je wilde of niet. Of het muzikaal allemaal perfect was? Who cares, dit was een leuk feestje en wat mij betreft goed voor elk festival deze jonge honden van Koffie.
Na de opwekkende koffie weer even relaxed van jazz genieten met het Benjamin Herman Trio in de foyer van LantarenVenster. Zoals onlangs beschreven in Middelburg, de moeite waard..
Hierna was het tijd voor een verrassing. In de kleine zaal stond namelijk Elizabeth Simonian met haar band en behalve dat de vrouw een mooie stem en een leuke uitstraling had was ik buitengewoon gecharmeerd van haar prachtige teksten vol zelfspot.
Die humor bracht me in de stemming voor een feestje en dat kwam goed uit want in de grote zaal was het tijd voor het feestje van Re: Freshed Orchestra. En een orkest was het, want het podium stond tjokvol met blazers, strijkers een ritmesectie en 2 prachtige zangeressen. Hiphop, funk, jazzy alles kwam voorbij en het was alsof ik naar een optreden van George Clinton aan het kijken was. Muzikaal was het prima, al kwamen niet alle instrumenten er goed boven uit. Maar goed wat wil je als er zo’n storm raast door een zaal…
Was het dit dan? Nee hoor er kwam voor mij nog een slotakkoord. Daarna was de batterij echt leeg… In de kleine zaal was inmiddels Teus Nobel gestart met zijn Liquid Music Quintet. Mijn eerste ontmoeting met Teus op een podium was toen hij met zijn solo tijdens een optreden van het Luchtmachtorkest grote indruk maakte. Ondanks zijn jonge leeftijd straalt deze gast zoveel vaardigheid uit met een trompet op een podium dat het gewoon genieten is. Tel daarbij op een band die perfect de ruimte vult en dit kan niet anders maar gaat een grote worden! Heerlijke levendige moderne jazzmuziek en toegankelijk.
Een perfecte avond met goede showcases die deden waar ze voor waren namelijk de interesse wekken en uitkijken naar een volledig optreden van deze artiesten.
Jazzphotography Holland 