Op 9 mei stond Gulli Gudmundsson en zijn trio in het Koorenhuis om de laatste cd te presenteren. “Floo og Fjara”(vloed of eb). Het werd een speciaal concert. Gudmondsson vertelde hoe hij in Nederland terecht was gekomen, maar ook hoe de nummers tot stand kwamen. Achterliggende gedachten en gevoelens.
De meeste nummers hadden een IJslandse naam zoals bijvoorbeeld “Glima” wat zou staan voor Ijslands worstelen. Het ene nummer was meer sferisch dan het andere, maar in grote lijnen kon je je wel iets voorstellen bij de sferen die aanzetten tot deze nummers. Ze leken ook een lijn en verbinding met zijn familie want de overgrootvader en overgrootmoeder kwamen voorbij in de stukken.
Gudmondsson was de ster van het gezelschap in het midden, maar naast hem niet de minsten. Jeroen van Vliet, één van de beste Nederlandse pianisten en rechts naast hem trompettist Koen Smits. Jeroen van Vliet speelde een degelijke en subtiele set zoals we van hem kennen. Koen Smits was wat mij betreft meer dan uitstekend. Hij voegde naast zijn subtiele en sterke trompetsound ook echt duidelijk iets toe met zijn electronica. Een mooie verdieping.
Gulli Gudmondsson trio live in het Koorenhuis Den Haag
Meest opvallende stukken vond ik Himna (hymne) met een sterke intro van Jeroen van Vliet en de stukken over de grootouders “Sólveig” en “Philip”.
Mooi luisterconcert.
gezien Gulli Gudmundsson Trio in het Koorenhuis Den Haag (projazz)
tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved
Het was even wennen het concert van Ntjam Rosie in het Koorenhuis. Er verscheen een band op het podium en die begon te spelen. Drie stukken en nog geen Ntjam Rosie. Ik moest even denken aan een paar grote Amerikaanse artiesten die altijd hun band de boel lieten “voorverwarmen”. Denk aan Elvis, BB King en soulartiesten als Gladys Knight. Dus ik vroeg me af: is Ntjam Rosie van statuur veranderd?
Maar niks was minder waar. Na een aantal zeer succesvolle jaren met buitenlandse optredens wilde ze nieuwe energie. Ze wilde weer voelen hoe het was toen zij net begon en die enorme drive had. En dus gaf ze de jongens van Smandem het podium en later ook veel ruimte voor overigens prima solo’s.
Die energie hadden ze. Stuk voor stuk prima muzikanten die we allemaal nog vaker gaan zien in wat voor setting dan ook. Toch was ik vooral benieuw naar Ntjam Rosie. Vanavond zong ze stukken van “Elle-reworked”. Stukken van haar tweede album 13 jaar geleden en nu in een nieuw jasje. Ofschoon ik haar door de jaren heen vaker had gezien stonden die stukken me niet direct bij en kon ik eigenlijk gewoon vrij luisteren naar nieuwe muziek.
Wat Ntjam Rosie voor mij de moeite waard maakt is de prachtige stem die ze heeft. Vol soul en echt plezierig om naar te luisteren. Stukken over het leven, over vrouwen en uiteraard de liefde. De band is fris en zet een groovy jazzy sound neer met mooie solo’s van alle muzikanten.
Achteraf toch nog weer even geluisterd naar de nummers van “Elle” editie 1 en “Elle” nu. Bijvoorbeeld het stuk “In Need”. Het origineel is echt soul uit de jaren 80. Romantisch, met strijkers, melodieus. En de variant nu is veel meer groovy, swingender en frisser. Wat mij betreft een mooie remake. Maar tegelijkertijd genoot ik ook wel van stukken waarop ze solo song met een gitaar terwijl de band mocht luisteren. Prima concert. Mooi dat we zulke parels hebben in Nederland.
Gezien: Ntjam Rosie Smandem in Het Koorenhuis Den Haag
Alweer ruim een week geleden was ik bij “Sanne Sanne” in het Koorenhuis te Den Haag.
Een bijzonder concert werd het. In de band van Sanne Huybregts geldt namelijk dat iedereen moet zingen. En dat kunnen ze. Allemaal, en zuiver. Daarnaast bespelen ze allemaal een instrument en ze doen dat nog goed ook. En wat het nog mooier maakt, er zit een prachtige harmonie in.
Sanne is een topper op de vibrafoon, maar ze is er ook niet vies van instrumenten te vermengen of met Roosmarijn Tuenter (alt-viool) een start van een duet te zingen en dit vervolgens als een saus door het stuk heen te samplen. Maar altijd weer in een mooie harmonie.
Tussendoor mooie solo’s van onder andere bassist Pat Cleaver en Sanne zelf. Sanne vertelde ons dingen over haarzelf. Hoezeer ze van de bergen houdt. Hoe ze stukken schrijft in de bergen en daar oplaadt voor “de wereld”. Vooral het stuk “mountainchild” is daarbij een mooi voorbeeld van haar verhaal. Maar Sanne is ook bewust. Zo gaat het stuk “Paper Skin” over het “Me Too” verhaal en voel je bijna de verontwaardiging in haar stem.
Ik ga niet verder schrijven, ga haar gewoon een keer beluisteren als ze in de buurt is!
gezien: Sanne Sanne in Het Koorenhuis Den Haag, een Projazz productie.
tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved.
Op 21 april stond een Frans jazzkwartet op het programma in het Koorenhuis in Den Haag. Hun naam is ontleend aan deze wonderschone dame. Al zal de reden hiervoor voornamelijk liggen in het feit dat Wayne Shorter een compositie zo noemde die hij in 1997 maakte voor een album van Miles Davis. Dus een stukje bewondering voor Wayne Shorter vermoeden we hier. Anyway, what’s in a name…
Het gaat dus vooral om de muziek. Deze groep muzikanten (2 mannen, 2 vrouwen) spelen interessante muziek. Tijdens het concert vertelden ze dat deze concerten (dit was er één van een reeks) de ideale mogelijkheid bieden om oude stukken “anders” te spelen.
Na afloop vroeg ik aan de saxofoniste Camille Maussion hoe dat zat. Het antwoord liet zich raden: geen gehele nieuwe varianten van oud werk, maar gewoon een hele ruime interpretatie. Ieder concert is anders door vrije interpretaties. En wat beïnvloedt dit dan? De vibe in de zaal, de sfeer, het gevoel.. zoiets dus. En om heel eerlijk te zijn, dit is natuurlijk ook gewoon waarom je jazz live moet zien en beleven. Door improvisaties kunnen concerten uitgroeien tot magische avonden.
concert Nefertiti in In Het Koorenhuis Den Haag
Een mooi voorbeeld van zo’n stuk is het nummer “Morsecode” uit 2019. Onderdeel van het gelijknamige album. In het stuk heel veel korte repeterende tonen zoals bij morse. Echter het stuk blijft steeds een spannend geheel.
En zo ging dit het hele concert door. Verder veel prachtige solo’s met altijd als sterke rode draad het pianospel van Delphine Deau, die als een kapitein het schip door de woelige baren leidt.
Het stuk “Contemplation” was een perfecte finale van de avond met een hele mooie opbouw, prachtig sereen aan het begin en eindigend in een soort van finale waarin alle “stemmen” aan bod kwamen en uiteindelijk tot een explosie van prachtige klanken leidden. Veel improvisatie, maar zonder dat er een kakofonie ontstaat die niet meer thuis te brengen is.
Na afloop kwam een stel een cd kopen. “Welke koop je” vroeg zijn vrouw. Ze bleken al 3 cd’s te hebben van deze groep. Veel jazz is live het allermooiste… maar vanavond begreep ik ook de cd koper.
Op zijn Frans: chapeâu!
Gezien: Nefertiti
Locatie: In het Koorenhuis Den Haag
Organisatie: Projazz
Tekst en beeld: Maurits van Hout. all rights reserved.
Op 1 april stond het Rembrandt Trio op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. En dat was geen grap. Rembrandt Frerichs is een bijzondere muzikant met een mooi duo naast hem. Rembrandt Frerichs is een perfectionist en een ontdekker. Alles in zijn muziek klopt en alles is bedoeld. Tegelijkertijd zit er ruimte in voor experiment, maar dan ook weer bedoeld. Wat ik ook heel aardig vind is dat hij ook een echte gastheer is voor zijn publiek. Hij vertelt over zijn reizen, het programma van de avond, leuke anekdotes en uiteraard zijn drijfveren. Altijd op een leuke manier.
De avond stond in het teken van hun nieuwe cd met een te lange naam: ‘A Wind Invisible Sweeps Us Through The World’. En wat ik leuk vond aan deze avond: hij ging vooral de stukken spelen die internationaal vaak de hoogste waardering van het publiek kregen. Een soort van: “the best of”. Dat maakte dat ieder stuk de moeite waard was, maar ook tegelijkertijd heel verschillend.
Van hele rustige serene stukken tot dan ineens weer hele snelle dynamische stukken.
Op 12 maart stond Simin Tander met haar nieuwe kwartet op het podium van het Koorenhuis. Voor mij nog onbekende namen. Maar na deze avond niet meer. Zo vond ik bijvoorbeeld Harpreet Bansal (een Noorse violiste met Indiase roots) een echte verrijking en de missing link bij deze muziek.
Simin bracht deze avond een programma van poëzie en muziek, waarbij regelmatig de grenzen vervaagden. Simin Tander sprak en zong regelmatig in het Pasjtoe, een taal uit Afghanistan en Pakistan. Ze noemde het programma “unfading”, maar wat mij betreft was oneindig ook een prima vertaling.
Door de jaren heen heb ik Simin Tander vaker gezien en gefotografeerd en het blijft een bijzondere verschijning. We delen mensen graag in hokjes in, maar Simin is Simin. Wereldmuziek van een wereldburger. Simin neemt je mee naar dromen, dromen van een verre wereld waar haar vader vandaag kwam. Dromen ook over moedige vrouwen die de wereld verrijken. Simin gebruikt alles wat beschikbaar is. Haar stem, klanken en prachtige muziek. Ze werd prima ondersteund door de nieuwe muzikanten die elkaar ook goed vonden. Haar mystieke verschijning maakt het verhaal af wat mij betreft.
Mocht je een keer de kans hebben… enfin, ik heb het vaker gezegd. Ondanks dat het alweer even terug is, ook even een fotografische terugblik. Prima concert.
simin tandersimin tandersimin tander
Gezien:
Den Haag Koorenhuis: Simin Tander “Unfading”. Organisatie Projazz
beeld en tekst: Maurits van Hout Fotograaf, all rights reserved
Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.
Vincent Houdijk’s keuze
Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.
Bijzondere solo’s
De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.
Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.
Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.
15.10.2019 Afgelopen zaterdag stond de derde editie van Mondriaan Jazz op het programma. Plaats van handeling; het Paard van Troje en het Koorenhuis. Op de laatste locatie vond op vrijdagavond de aftrap plaats met een concert van Phronesis (later meer hierover).
Mondriaan Jazz. Mij is niet bekend waar de naam vandaan komt. De schilder Mondriaan stond voor kleurvlakken en lijnen. Clichématig kan je dan zeggen Mondriaan Jazz kleurt buiten de lijntjes. Maar dat vind ik niks. Mondriaan Jazz is op meerdere vlakken een nieuwe podium voor de vele kleuren die jazz in zich heeft. Niet alleen verschillende muzikale stromingen, maar ook muzikanten uit verschillende windhoeken en verschillende fases in hun carrière stonden immers op het podium.
Hoe beviel dit festival? Allereerst de locaties. Het werd gehouden op twee locaties. Locatie één was het Paard van Troje. Locatie twee het Koorenhuis. En of het nu druilerig weer was of niet, de meeste bezoekers leken te kiezen voor een continu verblijf in het Paard van Troje (voluit) waar naast het café uiteraard het hoofdpodium en de Kleine Zaal ruimte boden aan de muzikanten. Het Koorenhuis aan de overzijde werd minder druk bezocht ondanks muzikaal gezien toch een paar hele goede concerten. Het Koorenhuis bood prima ruimte om even lekker te zitten en iets te eten tussendoor. In het Paard was het aanschuiven in een lange rij wilde je iets eten. De meeste concerten hadden een kleine overlap, dus misschien was dat ook wel de reden voor het Paard te kiezen; makkelijk van zaal naar zaal. In het Paard was het soms redelijk druk, maar meestal waren alle concerten goed toegankelijk en kon je alles prima zien en horen. In het Koorenhuis was het ook genieten voor de liefhebbers want je kon praktisch tegen het podium aanstaan en zat makkelijk ook echt in de muziek.
Dan het belangrijkste. Muzikaal. Ik begon de dag met het concert van Ayanna Witter-Johnson. Deze prachtige donkere zangeres heeft een mooie stem, speelt fantastisch cello en schrijft teksten die tot nadenken zetten. Ze weet relatief snel de sfeervol aangelichte kleine zaal in te pakken. Eerst alleen en later met een volledige band. Mooie start.
Den Haag, 12 oktober 2019. Ayanna Witter-Johnson tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Ayanna Witter-Johnson tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Ayanna Witter-Johnson tijdens Mondriaan Jazz
Na Ayanna ging ik naar het Koorenhuis waar Camila Meza and the Nectar Orchestra aangevuld met het Maria Tieles string lab gingen spelen. Het was even schakelen; maar zeker de moeite waard. De geboren Chilleense laat horen over een mooie stem te beschikken en aardig gitaar te spelen. Zowel zij als Tieles speelden al met grote namen en dat is te horen. De muziek krijgt een enorme diepte en sfeer met de strijkers. Dit optreden verdiende meer bezoekers. Prima concert.
Den Haag, 12 oktober 2019. Camila Meza and the Nectar Orchestra tijdens Mondriaan Jazz.
Vervolgens weer snel de straat overgestoken naar het Paard voor een optreden van het Chicago Art Ensemble in de grote zaal. De grote zaal was goed gevuld en ook het podium stond behoorlijk vol. Een aantal muzikanten was geschminkt en viel direct op, maar de aandacht ging toch vooral naar de frontlinie waar een tweetal oudere heren het voortouw namen. Één van hen was Roscoe Mitchell één van de oprichters van dit bijzondere gezelschap. Het schminken van de gezichten kon ik niet zo snappen, want het gezelschap was van zichzelf al opvallend genoeg. Niet in het minste door de muziek die opvallend en experimenteel te noemen was. Ofschoon stukken van het concert prima waren, was het proberen de meest extreme klanken uit instrumenten te halen niet helemaal mijn ding. Daarnaast werd het na verloop van tijd ook wel erg statisch. Kan aan mij gelegen hebben dat ik er niet voor open stond, maar dit werd hem niet, ondanks de bijzondere status van het gezelschap.
Den Haag, 12 oktober 2019. Art Ensemble of Chicago tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Art Ensemble of Chicago tijdens Mondriaan Jazz
Inmiddels was in het Paardcafé alweer een exponent van de nieuwe Nederlandse lichting musici te beluisteren. Swart een creatie van saxofoniste Celia Swart. Mooie compositie en goed behapbare muziek met diepgang. Deze groep gaan we vaker zien.
Den Haag, 12 oktober 2019. Swart tijdens Mondriaan Jazz
Na een korte plezierige kennismaking met Swart snel door naar de kleine zaal. Deze werd platgespeeld door Yelfris Valdés deze Cubaan speelde onder andere in Sierra Maestra een van de oudste en bekendste muzikale groepen en stond onder andere op het podium met Omara Portuondo die ondergetekende zelfs in Cuba hoorde spelen. Een megatalent, dit keer met zijn eigen band en dat beviel goed. Swingend, boeiend en vermakelijk. Wat een blast was deze man. Eerder al op North Sea Jazz en terecht. Trompetspel dat je niet loslaat gecombineerd met een boeiende swingende band met tropische invloeden. Misschien wel het beste concert van Mondriaan Jazz dit jaar?
Den Haag, 12 oktober 2019. Yelfris Valdés tijdens Mondriaan Jazz
Aan de overkant van de straat stond inmiddels Miguel Zenon (Puerto Rico) met zijn kwartet op het podium. De laatste keer dat we die zagen was tijdens Belgrado Jazz en daar maakte hij toen indruk. Ik mocht hem toen ook nog even interviewen. Schitterende saxofonist die zelf een grote vinger heeft in zijn muziek door zelf composities te maken. Jazz met een latino tintje maar weer compleet anders dan Valdés hierboven.
Den Haag, 12 oktober 2019. Miguel Zenón Quartet tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Miguel Zenón Quartet tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Miguel Zenón Quartet tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Miguel Zenón Quartet tijdens Mondriaan Jazz
Inmiddels moet het verkeer zijn stilgelegd want ik ging daarna weer de weg oversteken naar het Paard voor het Seed Ensemble in de grote zaal van Het Paard. Het podium stond helemaal vol met jonge gedreven muzikanten uit Londen aangestuurd door altsaxofoniste Cassie Kinoschi. Deze jonge vrouw kan naast prima spelen ook componeren en de grote band aansturen. Opvallend gezicht daarbij was de tubaspeler Theon Cross. Ondanks het feit dat ik iets minder van de bigbands ben, een prima concert.
Den Haag, 12 oktober 2019. Seed Ensemble tijdens Mondriaan Jazz
Den Haag, 12 oktober 2019. Seed Ensemble tijdens Mondriaan Jazz
En het ging vrolijk verder naar een ander hoogtepunt. In de kleine, intieme zaal stond Madisson McFerrin op het podium. Helemaal alleen al zou je dat niet denken te horen, want ze werkte heel veel met sampling (korte klanken opnemen en dan later in het nummer laten spelen en herhalen) en kreeg de zaal tot een mooie samenzang bereid. Ze vertelde tussendoor mooie verhalen over haar mislukte concert bij het aankondigen van Hillary Clinton als presidentskandidate en het effect op haar leven. Sterke overtuigende vrouw met een mooie stem.
Den Haag, 12 oktober 2019. Madison McFerrin tijdens Mondriaan Jazz
Het volgende concert was Daymé Arocena de Cubaanse die ik eerder in Gent zag. Klein van stuk en weer zingend en dansend op blote voeten, pakte ze de zaal in met haar boodschap van liefde, begrip en respect. Leuk optreden en een mooie stem.
Den Haag, 12 oktober 2019. Daymé Arocena tijdens Mondriaan Jazz
In de kleine zaal ging ik aansluitend naar Emma-Jean Thackray met haar Walrus project. Als verschijning niet heel overtuigend, qua muziek wel interessant doordat ze durft te experimenteren met haar band. Ik vind haar trompetspel persoonlijk mooi.
Den Haag, 12 oktober 2019. Emma Jean Thackray tijdens Mondriaan Jazz
Glassmuseum was de laatste act die ik ging zien in het Koorenhuis. Twee heren uit België die allebei op hun eiland speelden en toch kwamen tot een mooie subtiele muziek, klassiek georiënteerd en overvloeiend naar techno en weer terug. Prima om te horen.
Den Haag, 12 oktober 2019. glass museum treedt op tijdens Mondriaan Jazz
Blackwave op het hoofdpodium van het Paard was de afsluiter daar. Ook dit was een Belgische band en een hele populaire. Hiphop gecombineerd met jazzinvloeden. Ik zag ze eerder al in Gent en ze gaan nog meer grote festivals doen, waaronder North Sea Jazz. Niet mijn muziek helaas en het drukke onrustige op het podium is ook niet mijn ding. Binnen hun genre echter erg goed en dat kan ik wel zien en horen.
Den Haag, 12 oktober 2019. Black wave tijdens Mondriaan Jazz
Maar de afsluiter voor mij werd The lesson GK. Een band uit de New Yorkse underground scene. Een bijzondere en opvallende zanger Jonathan Hoard en een mc Phase One samen met een prima band. De muziek is niet uitsluitend hip hop, maar zeker ook soul en een vleugje funk. topoptreden, had wat mij betreft eerder op de avond gemogen en misschien in de grote zaal om een echt feestje te bouwen.
Den Haag, 12 oktober 2019. The Lesson GK treedt op tijdens Mondriaan Jazz
Ten slotte, terugkijkend een prima festival. Gevarieerd met prima concerten en een uitstekende sfeer. Niet te druk (zal wellicht komende jaren anders worden) en dus heel relaxed om van concert naar concert te hoppen. Wat mij betreft echt een blijvertje in Den Haag. Organisatie bedankt voor de gastvrijheid. Op het openingsconcert kom ik nog terug.
24.5.2019. ProJazz organiseert uitstekende concerten in Den Haag. Dit keer een stijf uitverkocht Koorenhuis met vooral heel veel liefhebbers van schitterend gitaarspel van Gilad Hekselman. Gilad Hekselman maakte het allemaal waar. Wat een geweldige (jazz)gitarist is dit.
Met zijn band Super Octave een mix van subtiliteit, improvisatie, uitdaging en pure virtuositeit. Ik vind vergelijkingen altijd lastig, maar dit is een hele grote. Leuke electronische toevoegingen en leuk hoe de bandleden elkaar continu triggeren. Van heel rustige stukken (“Doremi fa sol” of “it will get better”) tot wat meer indringende, snellere stukken. Hekselman speelde met hele grote en wordt geïnspireerd door hele groten. Dat hoor je terug.
Uitstekend optreden.
gezien: Gilad Hekselman live in het Koorenhuis Den Haag
Jazzphotography Holland 