Koen Smits

23.05.2025

Op 9 mei stond Gulli Gudmundsson en zijn trio in het Koorenhuis om de laatste cd te presenteren. “Floo og Fjara”(vloed of eb). Het werd een speciaal concert. Gudmondsson vertelde hoe hij in Nederland terecht was gekomen, maar ook hoe de nummers tot stand kwamen. Achterliggende gedachten en gevoelens.

De meeste nummers hadden een IJslandse naam zoals bijvoorbeeld “Glima” wat zou staan voor Ijslands worstelen. Het ene nummer was meer sferisch dan het andere, maar in grote lijnen kon je je wel iets voorstellen bij de sferen die aanzetten tot deze nummers. Ze leken ook een lijn en verbinding met zijn familie want de overgrootvader en overgrootmoeder kwamen voorbij in de stukken.

Gudmondsson was de ster van het gezelschap in het midden, maar naast hem niet de minsten. Jeroen van Vliet, één van de beste Nederlandse pianisten en rechts naast hem trompettist Koen Smits. Jeroen van Vliet speelde een degelijke en subtiele set zoals we van hem kennen. Koen Smits was wat mij betreft meer dan uitstekend. Hij voegde naast zijn subtiele en sterke trompetsound ook echt duidelijk iets toe met zijn electronica. Een mooie verdieping.

Gulli Gudmondsson trio live in het Koorenhuis Den Haag

Meest opvallende stukken vond ik Himna (hymne) met een sterke intro van Jeroen van Vliet en de stukken over de grootouders “Sólveig” en “Philip”.

Mooi luisterconcert.

gezien Gulli Gudmundsson Trio in het Koorenhuis Den Haag (projazz)

Op 10 maart j.l. stond Mudita in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Een uitgesteld concert vanwege de coronatijd, maar zo zullen er komende tijd nog meer volgen. Mudita bestaat uit zangeres Sanne Rambags, pianist Sjoerd van Eijck en trompettist Koen Smits. Hun debuutalbum (Listen to the sound of the forest ontving eerder al een Edison award. De kerk was redelijk goed gevuld en de luisteraars waren heel stil. Bij het maken van de foto’s werd daarom ook gefotografeerd zonder klikken en op redelijke afstand. De spirituele achterliggende boodschappen van de muziek en de breekbare stukken met zangeres Rambags moesten niet verstoord worden.

Het concert bestond grotendeels uit odes aan de vele mooie natuurgebieden en parken die Nederland heeft met telkens een eigen stuk muziek. De zang van Rambags is meestal teer en breekbaar, maar hier ook wel krachtig en overdonderend. Op een enkel nummer na zijn het meestal klanken en fantasiewoorden. Maar het drietal was in staat een soort van landschap neer te zetten, waarbij ze regelmatig individueel een hoofdrol grepen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van het spel van trompettist Koen Smits.

Krijg je de gelegenheid dit trio een keer ergens te zien: zeker gaan! Aanrader.