Gent’s Jazz in t Park 2023.
Voor het tweede opeenvolgende jaar speelt Jazz in t park zich af in het Voorhavenpark in Gent België. Een geweldige locatie met veel mogelijkheden. Het festival bestaat dit jaar 30 jaar. Een deel van de concerten (6) betrof B-Jazz competitie voor de grote prijs Albert Michiels.
dag1
De Hongaarse formatie Symbiosis 5 opent niet alleen het festival, maar ook de competitie van B-Jazz. Een verdienstelijke start van het festival en de toon voor de competitie is gezet.
Urban quartet uit Italië haalt dit niveau echter niet en zal de B-jazz award niet winnen.
The Free Orleans Rebel Band met in de gelederen o.a. Bart Maris op trompet, Joachim Badenhorst basklarinet en de geprezen Nabou Claerhout op trombone maken er echt een jazzy feestje van. Met lekker veel koperwerk ontstaat er een heerlijke swamp sound. Af en toe waan je jezelf bij een streetparade in New Orleans. Met heerlijke melodielijnen en verrassende ritmes zorgen ze voor een overtuigende eerste festivaldag.
Skordatura Ondanks dat pianist Fiorini door een fietsongeval afwezig was overtuigde deze formatie toch met invaller Karel de Ceulenaere aan de vleugel. mee te spelen en in enkele uren had hij het materiaal onder de knie waardoor het concert toch nog kon doorgaan. Met side wings Grégorie Tirtiaux en Sylvian Debaisieux (beiden van Mâäk) werd dit toch het verwachte concert. Nu kon ook het materiaal van het binnenkort te verschijnen nieuwe album “Beefkat” aan het publiek worden voorgesteld.
dag 2
Dag twee opent met de multi-instrumentalist Vitja Pauwels, die later deze dag ook nog zal spelen met Naomie Joris. Het concert toont de vele kwaliteiten die Pauwels heeft naast de gitaar, pedal-steelgitaar en toetsen is deze bandleider op vele fronten thuis. Van Rock, jazz, pop, funk en wereldmuziek alles ligt binnen zijn mogelijkheden. Een extra woord wil ik wijden aan drummer Casper van de Velde die uitermate strak en zeer getalenteerd de trommels weet te laten ondersteunen onder Vitja’s keurrijke klanken. In het kader van de finale B-Jazz speelt na het quartet van Vitja, de Belgisch Nederlandse formatie Anti-Panopticon met daarin de Nederlandse pianist/vocalist Floris Kappeyne, die inmiddels solo al een drietal albums heeft uitgebracht. Het geluid is wat mij betreft ietwat te overheersend vooral saxofonist Lennert Baerts eist te veel aandacht waardoor het gehele geluid helaas iets devalueert. Als ze zich aan een ballade wagen blijken de vier musici wel heel harmonieus en minder opdringerig te kunnen spelen, hetgeen door het publiek ook beter wordt ontvangen zeker bij een temperatuur van 30 graden.
De Nederlandse contrabassist zanger Peter Willems met zijn Peter Willems Trio kent een internationale bezetting met de Duitse pianist Michal Niedbala en de Poolse drummer Jakob Lingen. De heren die elkaar kennen van het conservatorium in Maastricht dingen mee in de B-jazz competitie. Vooral de twee slotstukken, beide composities van Peter Willems, getuigen van doordacht werk met een knipoog naar de traditionele jazz standards, vooral de compositie “Peacock” met daarin een hoofdrol voor Niebbala is er een van uitzonderlijke klasse en zal de jury van B-Jazz zeker hoofdbrekens geven.
Naima Joris & Vitja Pauwels; wat een heerlijk concert dat je pakt in het diepst van je vezels, meesleurt in de oneindige wereld van Naima die als autodidact zich mag meten aan de hele groten. Nee, geen vanuit het conservatorium aangeleerde muzikale trukendozen, gewoon spelen en zingen vanuit het hart, de ziel blootleggen om te ontsnappen aan het sleurverwekkende leven van alledag wat op iedereen weer een andere uitwerking kent. Naima ging om die reden en als wapen tegen haar slaapproblemen proberen e.e.a. van zich af te spelen. Nee, ze is er nog niet, maar het slapen lukt al stukken beter. Haar muziek, misschien het best onder te brengen in het hokje minimal-music wordt op onnavolgbare wijze aangevuld en ondersteund door Vitja Pauwels. Een duo dat mij op heerlijke wijze weet te boeien mede door het zo mooie en fragiele stemgeluid van Naima en de vele instrumenten die zij speelt. Ook zonder scholing is zij in staat om te prikkelen op gitaar, toetsen en saxofoon ook al vindt zij dat ze deze instrumenten slechts voor een klein beetje te beheerst.
Dishwasher, die ik ook op Gent Jazz heb zien spetteren, sluit deze avond in het Voorhavenpark af met een werkelijk meesterlijk concert. Waarbij saxofonist en synthesizer bespeler Werend van den Bosche al bewegend en pedalentrappend zich door het concert begeeft en bassiste Louise van den Heuvel de grooves met drummer Arno Grootaers neerlegt als een vliegend tapijt. Dat Van den Heuvel inmiddels haar vleugels wijd uitslaat getuigt in haar soloprojecten en haar eigen band die inmiddels ook een grote schare fans heeft opgeleverd.
Dag 3
De middag van de voorlaatste dag wordt geopend met een concert met talentvolle nog jeugdige musici uit de wijk Muide-Meulestede onder de welluidende titel Op de l Het wordt een gedenkwaardig concert van bijna 2 uur met maar liefst een totaal van 12 muzikanten/vocalisten. Waarvan de basismusici; drums, electronica, Vleugel, Bassist en gitarist het gehele concert actief blijven. Een prestatie op zich, zeker gelet op de heersende temperatuur van 31 graden waarvan on stage onder de lampen de temperatuur zelfs nog iets hoger aantikte. De funky klanken deden mij wegdromen naar een tropisch strand onder palmbomen. Het Elias d’Hooge trio uit Belgie is eveneens kandidaat voor de B-Jazz wedstrijd. Mijn verwachting dat deze formatie hoge ogen zou gooien in de contest was goed ingeschat. De muziek van dit trio is knap uitgebalanceerd en veelal verrassend en zal zeker door de winst, die zij zich toebedacht kregen op de laatste dag. Nu kunnen zij zich klaar gaan maken voor Internationale concerten en erkenning. Dat laatste zullen zij meer dan verdienen. De Roemeense pianist Sebastiaan Spanache is helaas niet voldoende muzikaal boeiend om zich te meten aan de echte erkende jazz solo pianisten. Hij zit mijlenver achter echte toppers als Einaudi en simpelweg omdat hij twee tot drie nummers weet te boeien en daarna verslapt de aandacht. Hij probeert het wel maar zijn interpretaties zijn te vlak te weinig verrassend om mij ook maar even te laten opveren van mijn stoel. Nee hij is echt kansloos in de B-Jazz competitie, hij verveelt zelfs een beetje. Erger nog ik sukkel bijna in slaap en ben blij als hij plaats maakt voor Boggamast III, een project van The Flat Earth Society. Het werd een gedroomd slotconcert. Alle registers gingen open bij de klanken van dit 15 leden tellende orkest. Vooral het vele koperwerk dat de stevige gitaarpartijen van David Bovée ondersteunde maakt het publiek dat in zeer grote getale is komen opdagen tot een deinende massa muziekliefhebbers. Het is uiteindelijk ook tot dan toe, met nog slecht 1 dag te gaan, de enige formatie die nadrukkelijk op verzoek een toegift brengt en wat voor één. Het concert brengt voornamelijk werk van het recent verschenen album met als mijn persoonlijk favoriete nummer “Sit Rise”. Uiteindelijk werd zelfs op de slotdag nog veelvuldig gesproken over dit enerverende optreden van deze 15 geweldige musici.
dag 4
De slotdag kenmerkt zich door de hoogste temperatuur op dit festival. De temperatuurmeter tikt de 33 graden aan en het heeft uitwerking op de ook nu weer in grote getale opgekomen toeschouwers, ze zijn wat bedaarder en ietwat loom. De musici daarentegen laten niets merken van de hitte en de 7 leden van Lucid Lucia zetten en heerlijke set dansbare en groovy jazz neer, waarin vooral de sax van Vincent Brijs toonzettend is. Het wordt uiteindelijk een mooie mix van funk, grooves, spacey dansbare jazz met de nadruk op jazz want dat is uiteindelijk de basis waar het geheel aan klanken op leunt. The Milk Fctory, eveneens een keuze van gastprogrammeur Karel van Keymeulen (net als Lucid Lucia) maakt duidelijk dat van Keymeulen niet over één nacht ijs gaat bij het uitnodigen van beloftevolle jazzformaties. The Milk factory die inmiddels na een EP ook al drie albums hebben doen verschijnen zijn een schoolvoorbeeld van de Jazz scene in het Gentse op dit moment. Ze zijn speels, poëtisch soms dromerig en dan weer vol met zoekende composities die ademen van luchtigheid en intimiteit. Een mooi concert van deze musici rond Edmund Lauret, de gitarist in deze band. Het Steven Delannoye Quartet mag de warming up doen voor de apotheoses van dit festival Het Tribute to Toots Thielemans het trio van Philip Catherine. Ga daar maar eens aanstaan, maar probleemloos werd dit door dit begaafde 4-tal opgelost. Een af en toe ietwat blues getint geluid, doordacht en naar volle tevredenheid van het publiek, dat als ware het werd gewekt door de sound. Dan de hommage aan Toots. Verrassend zonder een muzikant die de mondharmonica bespeelt maar wel doorspekt met mooie afgemeten gitaarpartijen door Jeanfrancois Prins en met goddelijke klanken uit de trompet van Bert Joris. Toots zou trots zijn geweest op deze formatie die speciaal voor deze gelegenheid bijeen kwam. De afsluitende twee uur waren gereserveerd voor het trio Paulo Morello, Sven Faller en Philip Catherine. Catherine, inmiddels 80 jaar en hoogstwaarschijnlijk een der allerbeste jazz gitaristen ter wereld, is de trots van België. Deze sympathieke Walloniër speelde in het verleden met nagenoeg alle groten der Jazz en nu met zijn eigen trio voor een pubkliek dat zeker voor 90 procent voor Catherine gekomen is. Het is niet vaak dat je hem in zijn thuisland kan bewonderen en zodra die kans er is grijpen zijn fans die dan ook met beide handen aan. Het werd een meer dan geweldig concert waarbij wel duidelijk werd dat Catherine niet meer zelf continue het voortouw in de solo’s neemt maar hij laat veel over aan medegitarist Morello. Bassist Faller vormt een heerlijke brug tussen beiden. In het concert werd ook duidelijk dat Catherine niet alleen op gitaar de show kan stelen, ook als comedian kan hij goed uit de voeten. In het gesprek dat ik na afloop met hem had vond hij zelf dan wel van niet, maar zijn humor gehalte zowel on- als back-stage is zeer vermakelijk. Het concert dat zelfs een tweetal toegiften kreeg was er werkelijk één om in te lijsten, met ondermeer mooi materiaal van het recentste album van deze drie heren.
Afsluitend kan gesteld worden, (zoals programmeur en organisator van Jazz in t Park, Jeroen de Weder, mij ook vertelde) dat deze locatie uniek is en voor wat hem betreft ook volgend jaar de plaats van handeling zou mogen zijn. In ieder geval kijkt hij, en ik niet minder, terug op een zeer geslaagde jubileum editie van dit door de Stad Gent aangeboden gratis Jazz Festival voor liefhebbers maar ook voor hen die gewoon lekker van muziek in de buitenlucht houden. Gents Jazz in t Park 2023, zal lang in de herinnering van velen blijven hangen en dan niet alleen vanwege de enorme hitte, maar vooral vanwege de sfeer en het geweldige niveau aan geboden muziek.
gezien Jazz in het Park (Voorhaven Park Gent) 7 t/m 10 september 2023
tekst en beeld Jacques Nachtegaal (Het Collectief N en P) all rights reserved.
Jazzphotography Holland 