13.4.2025

Op zondag 13 april stond Dionne Warwick op het podium in Muziekgebouw Eindhoven. Vooraf was al aangekondigd dat het geen standaardconcert zou zijn en dat muziek maar een deel zou zijn. Maar de bezoekers hadden toch iets meer verwacht. Peperdure kaarten, een uitverkochte avond en een legende op het podium.

Maar niets was minder waar. Het grootste deel van het concert was een interview met één van haar zoons. Over haar leven, haar carrière en haar huwelijk. Soms met interessante feiten, zoals haar grootste hits die ze zelf eigenlijk nooit wilde en een ontmoeting met Marlène Dietrich in Parijs die haar aan de haute couture bracht. Maar ook veel een opsomming van hoe geweldig ze was, met wie ze allemaal had opgetreden en gezongen, wel echt Amerikaans. Video’s en unieke foto’s. Maar voor de pauze was het allemaal wel erg mager. Twee nummers “Walk on by” en “Anyone who had a heart”. En vooral veel gepraat.

In de pauze gingen er al mensen naar huis en na de pauze was het erg lang wachten tot er weer wat muziek kwam. Dat werden de laatste 10-15 minuten. “Say a little prayer” en “Do you know the way to San Jose” maar ook “That’s what friends are for”. Bij sommige nummers zong de andere zoon mee en niet onverdienstelijk. Ook de begeleidingsband was van een goed niveau. Maar waar we allemaal voor kwamen was er niet. Dionne Warwick oogde erg broos en kon in tegenstelling tot Gladys Knight eerder in Eindhoven niet meer de stevige uithalen maken en haar handelsmerk (de krachtige stem) was er niet. Het paste wat mij betreft niet bij de fantastisch carrrière die deze vrouw daadwerkelijk had. Het waren flarden. De legende was daar maar eigenlijk niet meer. Ik dacht met genoegen terug aan een optreden van Dionne Warwick voor een select gezelschap in Laren (Laren Jazz) in 2009, waar ze werkelijk fenomenaal was. Die proberen we vast te houden. Dit was jammer.

Gezien: Dionne Warwick Muziekgebouw Eindhoven 13-4-2025

Tekst en beeld (telefoonshot) Maurits van Hout