Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Zoeken openen
Tag

Den Haag

Gulli Gudmundsson; het (muzikale) leven als eb en vloed

23.05.2025

Op 9 mei stond Gulli Gudmundsson en zijn trio in het Koorenhuis om de laatste cd te presenteren. “Floo og Fjara”(vloed of eb). Het werd een speciaal concert. Gudmondsson vertelde hoe hij in Nederland terecht was gekomen, maar ook hoe de nummers tot stand kwamen. Achterliggende gedachten en gevoelens.

De meeste nummers hadden een IJslandse naam zoals bijvoorbeeld “Glima” wat zou staan voor Ijslands worstelen. Het ene nummer was meer sferisch dan het andere, maar in grote lijnen kon je je wel iets voorstellen bij de sferen die aanzetten tot deze nummers. Ze leken ook een lijn en verbinding met zijn familie want de overgrootvader en overgrootmoeder kwamen voorbij in de stukken.

Gudmondsson was de ster van het gezelschap in het midden, maar naast hem niet de minsten. Jeroen van Vliet, één van de beste Nederlandse pianisten en rechts naast hem trompettist Koen Smits. Jeroen van Vliet speelde een degelijke en subtiele set zoals we van hem kennen. Koen Smits was wat mij betreft meer dan uitstekend. Hij voegde naast zijn subtiele en sterke trompetsound ook echt duidelijk iets toe met zijn electronica. Een mooie verdieping.

Gulli Gudmondsson trio live in het Koorenhuis Den Haag

Meest opvallende stukken vond ik Himna (hymne) met een sterke intro van Jeroen van Vliet en de stukken over de grootouders “Sólveig” en “Philip”.

Mooi luisterconcert.

gezien Gulli Gudmundsson Trio in het Koorenhuis Den Haag (projazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved

0

Eddie Chacon, the soul remains

27.3.2025

Bijzonder concert op een bijzondere avond in de kleine zaal van Paard in Den Haag; Eddie Chacon. In de jaren 90 had hij een wereldhit met zanger Charles Pettigrew (“would i lie to you?”), duo Charles en Eddie. Hoe hard de zon ook scheen; er hing een zwarte schaduw over het duo. Zanger Charles overleed in 2001 aan kanker (hij bleek al jaren ziek). Eddie Chacon was kapot en ging fotograferen in 2005 (fashion). Pas na tien jaar ging hij weer muziek maken.

Eddie Chacon en soulmuziek

Soulmuziek (vanuit het hart) en volstrekt doorleefd. Teksten over het leven en de liefde. Eddie Chacon bleek in het Paard nog steeds een mooie stem te hebben en maakte contact met het publiek. Veel mensen kenden hem niet (meer) en het was vooral Eddie vanavond en dat was goed. Ondanks dat de zaal bij lange na niet gevuld was, was het een prima concert waarbij het contact met het publiek opmerkelijk was. Mooi om te zien. Eddie was inmiddels een man op leeftijd maar wel met levenservaring en daardoor klonken de teksten ook echt en gemeend. En door het enthousiaste publiek kwam er uiteraard een toegift.

Het album “Lay Low” meteen maar even meegenomen.

Gezien Eddie Chacon “Lay Low” Paard Den Haag 27.3-2025

tekst en beeld: Maurits van Hout

0

Simin Tander; met de jaren steeds beter

10.4.2025

Simin Tander was weer eens in Nederland. Het was alweer een tijdje geleden. Dit keer stond Simin Tander achtereenvolgens in Den Haag (Koorenhuis) Tilburg (Paradox) en Utrecht (Tivoli Vredenburg). De laatste tijd was zij veel in Duitsland en ook Noorwegen. Niet gek, want sinds 2012 woont ze alweer in Duitsland waar ze ooit geboren is. Toch vond ze het leuk om weer terug te zijn in Nederland en zeker bij Projazz is ze een graag geziene gast.

Simin Tander en haar band

Simin was vanavond met haar kwartet te zien en te beluisteren bij de presentatie van haar cd “The Wind”. Vanaf haar allereerste start zag ik Simin al in Nederland en ze heeft door de jaren heen met verschillende mensen gespeeld en zeker niet de minste. Haar huidige band is van een hoog niveau. Of het nu violiste Bansal is of de drummer Samuel Rohrer is ze sluiten naadloos aan bij haar zang.

Simin brengt verschillende muziek, of beter gezegd uit verschillende windstreken. Dat maakt dat concerten altijd verschillend zijn en de ene keer de snaar van het publiek meer raken dan de andere keer. De ene keer zijn er Afghaanse teksten en klanken de andere keer komen er net zo makkelijk Noorse klanken uit. Simin is een gevoelsbeestje en de nummers zijn altijd doorleefd.

Voorheen waren er altijd veel improvisatienummers met vooral veel klankenspel en soms zelfs fantasietaal, dit keer was er veel meer concrete tekst en dat beviel ondergetekende prima. Het kwam het concert ten goede en zeker de laatste nummers raakten het publiek. Naast de fluweelzachte stem, als dit nodig is, bleek Simin te beschikken over diepe uithalen die een enorme energie met zich mee brachten. Wat mij betreft heeft Simin een stevige groei doorgemaakt als zangeres en dat is uiteraard mooi om te zien en te horen.

Gezien Simin Tander In het Koorenhuis Den Haag, projazz

tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved

0

Michael Moore Universe Quartet

10.01.2025

Het Michael Moore Universe Quartet is een bijzonder gezelschap. Uiteraard is daar Michael Moore een man die met onder andere Fred Hersch speelde en altijd verschillende paden bewandelde. Hij maakte overal ter wereld muziek en ook muziek van overal ter wereld. Denk bijvoorbeeld aan zijn groep Istanpool uit 2013 waarbij hij speelde met muzikanten uit Turkije. Hij speelt, hij componeert en hij formeert. Ook won de in Nederland woonachtige Amerikaan de Boy Edgar Prijs in 1986. Om aan te geven hoe lang hij al mee loopt in het circuit. Vanavond speelde hij met Guillermo Celano op gitaar, Omer Govreen op contrabas en Onno Govaert op drums. Een bijzonder gezelschap met bijzondere muziek.

Afwisselend, want uit alle windrichtingen. Soms wat trage muziek, verhalend en met soms verrassende wendingen. Muziek voor de fijnproever en die zaten er voldoende in de zaal. Telkens andere accenten en in mooie harmonie met elkaar. Mooie luisteravond.

Gezien: Michael Moore Universe Quartet

In het Koorenhuis Den Haag (organisatie Projazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

0

Tin Men and the telephone, creativiteit beloond

29.11.2024.

Op 29 november stond Tin Men and the telephone in het Koorenhuis in Den Haag. Een gezelschap dat de Boy Edgar prijs had gewonnen in 2024. Naast muzikaal was het ook een audiovisueel spektakel. Zo verschenen er bijvoorbeeld video’s van koekoeksklokken die afgingen en tegelijkertijd een rol in het stuk speelden.

Maar uiteindelijk ging het vanavond toch vooral ook over muziek. Ja, er zaten pure jazzstukken tussen, maar het was toch zeker ook improvisatie en verrassing. Dit kwam vooral op conto van Tony Roe die behalve met piano spelen een genie is met electronica. Iedereen stapt graag in een achtbaan, maar een achtbaan in het donker is nog spectaculairder.. zoiets dus. Je weet nooit waar het stuk naartoe gaat en dat maakt het zeer interessant. Daar hoort wel de voorwaarde bij dat er een lijn in zit en de instrumenten op elkaar aansluiten. Deze mannen zijn echter zo op elkaar ingespeeld dat ze elkaar naadloos aanvoelen.

Jaren terug zag ik deze mannen al op een festival en ze zijn alleen maar sterker en zelfverzekerder geworden. Volkomen terecht dat zij deze prijs wonnen. Jazz heeft de toekomst.

Gezien: Tin Men and the telephone In het Koorenhuis in Den Haag (projazz concert)

Tekst en beeld: Maurits van Hout

0

Altijd een spannende avond als De Beren Gieren

04.06.2024

Op bevrijdingsdag (5 mei) stonden De Beren Gieren op het podium van Musicon in Den Haag. In een goed gevulde zaal met liefhebbers werd het een mooi concert. Het trio is namelijk perfect op elkaar ingespeeld. Van zeer experimenteel tot een ingespeeld trio dat nog steeds uit is op vernieuwing en creativiteit, maar wel de grenzen bewaakt.

Van snelle stukken met een enorme drive tot meer klassiekere jazzstukken waarbij altijd een eigen twist om de hoek komt kijken. Of het nu duizendpoot Fulco Ottervanger is die de meeste stukken componeert of drummer Segers; altijd zit er een verrassing in de muziek. De gebruikte electronica met klankhervormers spelen hierin vaak een rol.

Hierbij een paar beelden.

Gezien: De Beren Gieren, Musicon Den Haag. organisatie Projazz Den Haag

Beeld en tekst: Maurits van Hout

0

Eigenzinnig orkest schuwt de stilte niet

17.4.2024

Het New Rotterdam Jazz Orchestra zoekt de grenzen op. Ze gaan voor het nieuwe, het onbekende, en de uitdaging. En dat al 20 jaar lang. Vandaar dat ProJazz het orkest naar Den Haag haalde. 27 maart jongstleden was het zover.

Het publiek had er zin in. Maar de muzikanten ook! Op het podium geen saaie boel. Dit 12-koppig orkest laat veel horen en er is veel te zien. Professionele topmusici die weten dat uitstraling en contact met de zaal net zo belangrijk is als de muziek. Een jonglerende hoornist, een enorme tuba die fonkelde in het podiumlicht, en (oeps) de trombonist annex dirigent struikelt bijna over het microfoonsnoer. Als het spotlicht de trombonist niet volgt kondigt hij de nummers gewoon in het donker aan.

Het orkest heeft de afgelopen 20 jaar niet stil gezeten. Er zijn veel projecten geweest, en er waren  mooie samenwerkingen met musici zoals Carla Bley, Anton Goudsmit, Jeroen Spitzenberger of Kypski. Nu speelden ze verschillende nummers uit hun hele oeuvre (zoals Aquapopulus, Epiloog en Einzelgänger). Het paste mooi bij elkaar. Er kwamen composities van Johan Plomp, Luuk Boudesteijn en Rob van de Wouw voorbij (de nestoren en oprichters van het orkest). Ook de jongere garde componeert, we hoorden een nummer dat aangekondigd werd als ‘Het leven is een neerwaartse spiraal’ van Jelle Roozenburg. Ondanks de ontspannen sfeer waren de nummers ingetogen en tegelijkertijd krachtig. De stilte binnen de muziek hield het publiek bij de les. Soms neigde het naar chaos, dan was het weer orchestraal gearrangeerd, en steeds viel alles weer op zijn plek. Er waren prachtige solo’s van Rob van der Wouw, Miquel Boulens, Louk Boudesteijn, Jesse Schilders, Jelle Roozenburg en Romain Bly. 

Het New Rotterdam Jazz Orchestra wil een orkest voor alle Rotterdammers zijn. Komt het door de eerdere samenwerking van Louk en Jan met de Haagse band Di-rect dat ze richting de Hofstad kwamen? Hoe dan ook, we zien ze graag weer terug op een Haags podium!

gezien: 20 jaar New Rotterdam Jazz Orchestra, de Regentes Den Haag 27.3.2024

Tekst: Vanessa Monfils

Beeld: Maurits van Hout

0

Eric Vloeimans slaat nieuwe weg in met Hotspot

17.4.2024 Één van Nederlands beroemdste trompettisten, een fenomeen en vaak met een ingetogen rol van de trompet. Subtiel en beheerst, met het grootste gemak tovert hij de noten uit zijn trompet. Het zou zomaar een omschrijving van de muziek van Eric Vloeimans kunnen zijn.

Toch was het Eric Vloeimans die op 1 april, bij de start van het concert in Het Paard in Den Haag, de bezoekers vroeg of ze kwamen voor romantische, gevoelige muziek. Om direct die illusie te verpulveren: “vanavond wordt het funky en anders”. De trompet zou deze avond een andere rol gaan spelen. Niet subtiel en bescheiden, maar gewoon brutaal op de voorgrond. De band die hij had samengesteld in “Hotspot” was daar ook naar. Phaedra Kwant, Pascal Vermeer, Jerôme Hol en Sjoerd van Eijk niet de minste namen en ook één voor één podiumdieren waren klaar om een feestje te starten.

Maar er was variatie genoeg. Van Latinachtige muziek en funky stukken of juist bijna rock met de snerpende gitaar van Jerôme Hol. Dat riep bij mij wel een gevoel van identiteitscrisis op. Wie of wat zijn ze en waar willen ze naartoe? Mij persoonlijk spraken vooral de funky nummers aan en de stukken met meer tempo. Ik ben ook benieuwd waarop ze uitkomen straks. Wat altijd goed is, is de energie van Eric Vloeimans. Hij weet altijd iets moois neer te zetten en neemt de mensen mee.

Leuk concert en goed om te zien dat Vloeimans niks schuwt; keep on moving Eric!

Gezien: Eric Vloeimans Hotspot, Paard Den Haag

Organisatie Projazz

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

0

John Scofield laat fijnproevers genieten

17.3.2024 Ruim voor aanvang stond er een flinke rij voor de deur van het Paard. Veelal mannen van middelbare leeftijd en soms was er zelfs een echtgenote meegekomen. Mensen die thuis een goede stereoinstallatie hebben en genieten van pure muziek. Althans, zo schat ik het in.

Door de jaren heen had ik hem een paar keer gehoord en uiteraard ook gezien, maar dat is minder spannend. Behalve de gezichtsuitdrukkingen is er niet veel te zien, de man staat veelal op een vaste plek. Maar des te meer is er te luisteren. En het leek of al die mannen die vochten om een plek voor het podium, iedere beweging van zijn handen op de gitaar wilden volgen. Elke noot. En terecht. Want John Scofield is één van de allergrootste jazzgitaristen en past in een rijtje met Pat Metheny, Jim Hall, John McLaughlin, Al di Meola, George Benson en ook onze eigen Jesse van Ruller en Philip Catherine.

Deze avond een aantal beroemde covers zoals Tambourine Man van Bob Dylan en How blue can you get van BB King. Ik persoonlijk vond dat niet allemaal even mooi. Omdat het mij toch vooral ging over zijn gitaarspel. Bob Dylan is Bob Dylan. Maar bijvoorbeeld bij “Eyes of the world” van Grateful Dead kwam zijn gitaarspel echt heel mooi tot zijn recht. Dat was puur genieten. En dat zag ik ook om me heen gebeuren.

De Amerikaanse vlag lijkt zichtbaar in de achtergrond…

Het was een bijzondere avond. Met dank aan ProJazz.

gezien: John Scofield “Yankee go Home”.

tekst en beeld Maurits van Hout

all rights reserved

0

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑