dag 6

15.7.2017

Ondankbare taak Stadt

Als er rond half 5 de aankondiging komt dat het eerste concert gaat beginnen op het hoofdpodium is de tent nog vrijwel leeg. Plukjes mensen schuifelen over het terrein. Uiteindelijk staan er toch nog wel een 200 man voor het podium bij aanvang. De band bestaat uit bekende Gentse muzikanten die we in allerlei bands al zagen optreden. Muzikaal zit het prima in elkaar. De muziek gaat verschillende richtingen op. Van psychedelisch met klanken en ritmes naar pop en soms een beetje new wave.De stem van zanger Fulco Ottervanger is een bijzondere. Die moet je liggen of niet. Prima optreden zonder echte hoogtepunten.

Stadt live at gent jazz 2017

Stadt live at gent jazz 2017

Jenny Hval vreemde eend in de bijt

Was Stadt soms een beetje psychedelisch, Jenny HVal deed er niet voor onder. Maar er waren ook grote verschillen. De frêle Hval had een bijzondere fantasie outfit aan, net als haar toetsenist. Op zijn werktafel een soort van knoflookachtige structuren, of waren het botten? Jenny zingt, loopt, beweegt praat en lijkt alles behalve een lief klein meisje. Teksten over de boodschappen en de hardheid van het leven in algemene zin en de liefde zijn zeker niet vrolijk. Zo zegt ze: “life’s what u make it, not just a good song”. En “My heartbreak is too sentimental for you”.. in een liefdesliedje. Op de achtergrond, zware, diepe klanken en geluidsgolven. Het is een continu fantasiewereld van Hval zelf, waar je nauwelijks uit kan ontsnappen. Op een bepaald moment gaat ze zitten op een bankje en doet ze middels klankvervormers alsof ze huilt. Vreemde vogel die Hval, maar in zekere zin ook weer fascinerend.

Pete Doherty maakt het weer eens te bont

Vooraf was de vraag hoe dit optreden zou zijn. Zou hij iets neer kunnen zetten of teveel onder invloed zijn? Doherty begint goed en is redelijk bij stem. Hij zingt bekende nummers voor zijn fans krijgt de zaal redelijk mee. Tussen de nummers door gaat ie veel zitten en drinkt ie. Hij oogt onfris, heeft zijn hand regelmatig in zijn broek en vecht zich door de eerste nummers heen. Uiteindelijk gaat het achteruit. Moeten bandleden hem wijzen op het juiste nummer en gaat hij zelfs op het podium liggen. Zingen kun je het dan niet meer noemen. Aan het einde van dat nummer komt men bij hem staan en laat de podiummanager weten; nog 1 nummer. Dat pept hem voor zover mogelijk even op en hij maakt het nummer af, zij het dat hij in eerste instantie verkeerd begint. Het publiek zag een amusant optreden, maar het is ergens ook wel treurig dat iemand zichzelf zo kapot maakt en zo een soort van karikatuur wordt van zichzelf.

Trixie Whitley laat Gent genieten

Afsluiter op het hoofdpodium is Trixie Whitley, een kind van de stad Gent, maar al jaren woonachtig in Amerika. Whitley levert samen met haar (mij onbekende) drummer een prima rockset af. Soms is er ruimte voor rustige nummers, maar het meeste is vrij hard tot aan metal toe. Prachtige stem en als de toegift “I breath you” komt ontploft de tent. Schitterende uithalen en muziek die je raakt. Topoptreden.

Trixie Whitley live at gent jazz 2017

Gezien; dag 6 Gent Jazz Festival 2017

tekst en beeld: Maurits van Hout

18.7.2015. Het was warm en erg druk op de mooie Bijlokesite in Gent. Er was geen kaart meer te krijgen aan de kassa’s en buiten het terrein probeerden meisjes kaarten te kopen van mensen die ze over hadden of zich bedacht hadden. Veel oudere jongeren met een rock and roll uitstraling. Waren ze op Bony King de jonge singer songwriter afgekomen? Of op de inmiddels wel heel fragiele, breekbare Ginger Baker? Het antwoord is nee. Het was Van “the man” Morrison die hoogstpersoonlijk Gent Jazz met een optreden vereerde.

Maar het begon dus met Bony King (Bram Vanparijs) een Gentse singer-songwriter met zijn band. Hij speelde verdienstelijk. Leuke nummers over de liefde en het leven. Zijn stem is ingetogen maar zuiver. Soms is het meer Indie, het andere moment zelfs een beetje Americana.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Inmiddels was het terrein voller en voller geworden en nadat iedereen zijn natje en zijn droogje had genuttigd was het tijd voor Ginger Baker met zijn Jazz Confusion. Deze voormalige rocklegende (Cream met oa. Eric Clapton) houdt zich tegenwoordig bezig met jazz. De man is echter aan het einde van zijn latijn met een chronische longziekte en een geschiedenis van drugsverslavingen. Met een rolstoel arriveert hij bij het podium, om vervolgens plaats te nemen achter één van de mooiste drumkits die ik zag. Hij speelt desondanks nog prima en de muziek is mede door de inbreng van percussie speler Abass Dodoo mooi en afwisselend. Stukken van Charlie Parker, maar ook door hem zelf geschreven stukken zoals het stuk dat ging over zijn vriend die te vroeg overleden was (Jack Bruce). De man kent zelfspot en zegt met een enorme hese stem: “75 but still alive”. Alsof hij zelf het einde ook voelt naderen. Vooralsnog levert hij nog mooie muziek af en dan mag hij wat mij betreft sterven in het harnas.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Maar dan, rond half negen, is het dan eindelijk zo ver. Van Morrison betreedt het podium. Om er direct in te knallen met een mooie saxofoon solo in “Celtic Swing”. Hij blijkt goed bij stem, heeft er zin in en houdt zijn niveau vast de hele show. Er komen nummers voorbij met een knipoog naar jazz, zoals “Close enough for jazz”, maar ook nummers uit zijn religieuze periode zoals “whenever god shines his light” en “By his grace”. Het publiek vindt het fantastisch, danst of beweegt mee en kan de meeste nummers letterlijk mee zingen. Het 19e en laatste nummer is “Gloria”. Daarmee komt na dik anderhalf uur een einde aan een uitstekend optreden. Helaas moeten bij Van Morrison de fotografen op een behoorlijke afstand aan de zijkant, dus niet zoveel foto’s en vanuit 1 hoek, maar het geeft een beeld..

Deze slideshow vereist JavaScript.

Gezien: Gent Jazz 2015 dag 6.

tekst en beeld: Maurits van Hout