Na het prachtige optreden van de jonge Floris Kappeyne was het de beurt aan het Sjors Segaar Trio aangevuld met zangeres Liesbeth Kooymans. Pianist Segaar had zelf eerder ook al het Prinses Christina Concours gewonnen en sloot in dat opzicht perfect aan op zijn voorganger. Toch was het compleet anders. Segaar zit namelijk veel meer naar de fusion kant en laat andere invloeden in zijn muziek horen. Na Kappeyne even schakelen, maar absoluut de moeite waard. Segaar speelt met veel passie en haalt alles uit zijn piano. De synergie die ik echter zag bij het trio van Kappeyne zag ik echter niet terug. Daarvoor is voor mij het verschil tussen Segaar en de rest te groot. Zangeres Kooymans zong verdienstelijk en wist bij vlagen een uitstekend niveau te halen. Niet alle nummers vond ik even mooi, maar technisch was het goed en de opleiding bij Fay Claassen, de “scat – koningin” van Nederland, heeft zijn vruchten absoluut afgeworpen. Een prima afsluiting van een mooie middag in Dakota. Wederom een goede programmering van ProJazz Den Haag.
Lovende kritieken op het spel van Floris Kappeyne tijdens het Prinses Christina concours, waar hij de eerste prijs wegkaapte, moesten wel garant staan voor een goed optreden in Dakota in Den Haag. Maar goed dan moet je het nog wel weer even waar maken. Ondanks de striemende winterkou was er redelijk veel publiek in Dakota in Den Haag om dit juweeltje aan de Nederlandse Jazzhorizon mee te maken. Zij kregen er geen spijt van want Floris was erg goed. De pas 18 jarige Floris speelde alsof hij al jaren meedraaide in de muziekwereld. Bekende en minder bekende stukken, hij draait zijn hand er niet voor om en weet elk stuk zijn eigen touch te geven. Tel daarbij op dat de rest van het trio behalve jong en ambitieus ook zeer getalenteerd is en je hebt een supertrio. Bassist Pol Belardi en drummer Niels Engel (vervanger van Pit Dahm) uit Luxemburg speelde als een ingespeeld team met veel variatie en veel tempo. Drummer Niels Engel sprong er voor mij uit. Vooral zijn solo tijdens “Summertime” was er een om in te lijsten.
Peter Nieuwerf en Ruud Ouwehand presenteerden afgelopen vrijdag hun nieuwe cd “Foolin’ around in het Utrechtse Mirliton Theater. Het optreden was georganiseerd in het kader van de “U jazz in the club” reeks. Met weer een uitverkochte avond blijkt dit een prima initiatief vanuit U Jazz en het toont aan dat er in Utrecht voldoende draagvlak is voor Jazz. Naast de presentatie van de cd en het spelen van een groot aantal stukken van de cd, was er nog een verrassing. Want op een groot aantal stukken werd het duo aangevuld door de jarige Hermine Deurloo op mondharmonica. Eerder zag ik Hermine Deurloo al op de Jazzdag in Rotterdam, waar ze toen al opviel door haar solide en toegankelijke spel. In haar samenspel met Ouwehand (contrabas) en Nieuwerf (gitaar) zorgde ze wat mij betreft voor het cement tussen de stenen en de vrolijke noot in het optreden van beide heren. Deze waren zoals je mocht verwachten perfect op elkaar ingespeeld en technisch waren er briljantjes te horen. Maar soms had ik wel het gevoel iets te missen. Vond ik het allemaal wat mat. Deurloo vulde dit gaatje met verve op.
Dakota in Den Haag had vandaag (24.2.2013) weer een optreden staan van ProJazz Den Haag. Dit keer was het Angelo Verploegen met zijn quartet. Een uniek programma, want er werden uitsluitend ballads gespeeld. Heel subtiel, heel breekbaar en absoluut meeslepend. Redelijk klassiek (Cole Porter) maar ook wel meer moderne stukken (Herbie Hancock) en in ieder geval verrassend ( Wizard of Oz). Het wat oudere publiek in de zaal genoot met volle teugen. En eerlijk is eerlijk, het was de moeite waard. Prachtige solo’s van pianist Jeroen van Vliet (bv tijdens “For the time being”), de subtiele drums van Pascal Vermeer (intro Besame Mucho), het solide basspel van Guus Bakker met als hoogtepunt zijn solo tijdens Django en ten slotte het hele mooie subtiele trompetgeluid van Angelo Verploegen. Elke noot, elke ademstoot lag onder een vergrootglas. Missers konden niet, maar Verploegen lukte het. Met als hoogtepunt “”Somewhere over the rainbow” samen met Jeroen van Vliet gespeeld. Het was meeslepend en de luisteraars werden de muziek ingetrokken.
Het gaat goed met U-Jazz in Utrecht. Na de geslaagde tweede editie van het U-Jazzfestival timmert U-Jazz nu aan de weg met de cluboptredens. Dit keer stond Han Bennink met zijn trio op het programma. In de krochten van Hoog Catharijne bevindt zich namelijk een klein intiem theatertje genaamd Mirliton. “Stijf” uitverkocht (70 plaatsen) ruim van tevoren beloofde het een mooie avond te worden. Han Bennink is inmiddels de 70 gepasseerd, maar speelt nog steeds de sterren van de hemel. Hij bracht mee: Michael Moore op alt sax en klarinet en Ernst Glerum op bas. Samen vormen zij het ICP trio.
Uiteraard was het Han Bennink die de show stal. Han Bennink is enorm veel expressie. Hij doet alles met een drumstel wat god verboden heeft en gebruikt werkelijk alles waar je op kan slaan. Echter zijn grote kwaliteit is dat het altijd muzikaal klopt. Ook in samenspel met de rest in zijn trio. Michael Moore was wat mij betreft de grote man deze avond. Hij wist telkens subtiel de soms snoeiharde slagen van Bennink te combineren met melodieuze noten uit zijn altsax. Hij boeide door de verrassing in zijn spel en de perfecte timing. Al met al een hele geslaagde avond.
Met de uitverkochte tweede editie alweer lijkt het U Jazz Festival definitief haar plek te hebben veroverd in de Utrechtse muziekwereld. Een uitgebreid programma van 6 uur in de avond tot middernacht verspreid over 2 zalen. De mix is dan ook ideaal. Jonge muzikanten uit Utrecht en omgeving die een kans en een podium krijgen en gearriveerde musici die het festival als een prachtig podium zien om nieuwe ensembles uit te proberen en neer te zetten. Verder zelfs artiesten uit het buitenland en boeiende workshops rondom het festival en zie daar het succes! Was het eerste festival nog wat experimenteler, dit keer leken de meeste kinderziektes verdwenen en was het festival niet voor niets uitverkocht. Dit was bijvoorbeeld te zien aan de locatie. Het Vorstelijk Complex bood namelijk naast een prachtige theaterzaal met goede akoestiek ook mooie ruimtes om elkaar te ontmoeten en onder het genot van een hapje en een drankje na te praten. Ook was een heerlijk diner mogelijk in het naastgelegen restaurant. Doorgaan met het lezen van “U Jazz groeit verder in Utrecht !”
zondag 4 november 2012.
In het sfeervolle Dakota theater (met herfstbladeren) was het goed toeven tijdens het optreden van Denise Jannah met Wolf Martini. Klein, intiem en met een prachtige akoestiek. Maar zeker ook gezellig want Jannah vooral zocht veel contact met haar publiek en dat was echt leuk. Jannah zong vandaag veel gedichten, voornamelijk van haar nieuwe cd “gedicht gezongen”. Jannah heeft haar sporen uiteraard al jaren geleden verdiend in de jazzwereld en lijkt nu vooral te kiezen voor leuke spontane projecten die haar veel creativiteit en ruimte bieden. Vandaar ook dit project. Zo waren er gedichten van bijvoorbeeld Hans Andreus en Margo Morisson die gezongen werden en had Jannah voor haar publiek een groot aantal hele leuke improvisaties in verschillende talen. Grappig was het “Moe nie weggaan” in het Zuid Afrikaans, wat uiteraard de vertaling was van “Ne me quitte pas” van Brel. Maar ook de versie van “Have a little faith “ van John Hyat was erg goed. De warme stem, de leuke enthousiaste verhalen en niet te vergeten het schitterende gitaarspel van Wolf Martini maakten dit een meer dan geslaagde middag met Denise Jannah en Wolf Martini.
Denise Jannah en Wolf Martini is een concert georganiseerd door de Stichting Pro Jazz in Den Haag, een stichting om in de gaten te houden.
Donderdag 25 oktober 2012
Ofschoon er al op 23 en 24 oktober opwarmers waren, vormde het Sava Centar het decor voor de eerste festivalavond. Dit enorme congrescentrum biedt plaats aan bijna 4000 bezoekers en was vrijwel volledig uitverkocht. De spits werd afgebeten door Darkwood Dub en Bisera Veletanlić . Darkwood Dub is een Servische band die het zelfs tot een MTV award nominatie schopte. In Servië is deze band vooral populair geworden in de underground scene. Veletanlic is al jaren een grote naam in de Servische (Joegoslavische) muziekwereld. Voor mij was het echter de eerste kennismaking met deze artiesten. De samenwerking tussen deze artiesten bestaat sinds 2011 toen ze samen een cd opnamen. Gek genoeg bevielen de stukken die ze apart speelden/zongen mij beter. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik de stem van Veletanlić niet zo sterk vond. Ze leek niet alles meer te kunnen halen en forceerde een aantal malen, waarbij het allemaal toch vrij vlak bleef. Darkwood Dub daarentegen presenteerde een fris geluid met wat mij betreft een opvallende rol voor zanger Dejan Vucetic.
Aansluitend was het tijd voor Miles Smiles een muzikaal project genoemd naar een album van Miles Davis waaraan de enige trompettist die Miles Davis onder zijn hoede had van de partij was; Wallace Roney. De rest van het gezelschap deed echter zeker niet onder voor deze voor blazende kanjer. Absolute topper was drummer Omar Hakim die ook al speelde op 2 albums van Miles Davis. Zijn samenspel met bassist Ralphe Armstrong was prachtig. Ach eigenlijk was het een schitterend concert met muzikanten van de absolute wereldtop zoals de koning van de Hammond B3; Joey DeFrancesco en jazzgitaarlegende Larry Coryell.
Toen de meeste bezoekers goed en wel bijgekomen waren van dit bijzondere concert, stond elders in Belgrado ( Dom Omladine) alweer het Nenad Vasilić Quartet op het podium. Hiervan bleven me vooral het sterke spel van Vasilić bij en dat van de fanatieke drummer Philipp Kopmajer.
Na dit optreden was het tijd voor het Blazin’Quartet met zowaar een Nederlandse inbreng in de persoon van Joao Driessen op zijn tenorsaxofoon. Met een Zweed, een Bulgaar en een Serviër en een Nederlander een behoorlijk internationaal gezelschap. De muziek was fris, enthousiast en swingend en was alles behalve een afterparty na het vuurwerk eerder die avond. Driessen speelde een opvallende rol door telkens het voortouw te nemen met solo’s, prachtig ondersteund door Rörby op trombone.
Vrijdag 19 oktober 2012
De rest van het programma vond plaats in het Dom Omladine, het culturele centrum van Belgrado.
Het Dave Douglas en Joe Lovano Quintet beten de spits af en deden dit voortreffelijk. Hun laatste project ”Sound Prints” bracht een ode aan Wayne Shorter, echter met een geheel eigen draai eraan. Het geheel is sterk mede vanwege de sterke inbreng van Joey Barron op de drums en dat van bassiste Linda Oh. Maar ook de solo’s van Douglas en Lovano, in iets mindere mate, mochten er zijn.
Aansluitend Backyard Jazz Orchestra,Lorenz Raab Expanded en Jerry Gonzalez y el Comando de la Clave.
Zaterdag 27 oktober 2012
Ambrose Akinmusire en zijn Quintet begonnen dag 3 met een goed optreden. Akinmusire is een nieuwe naam aan de jazzhemel en brengt een verwachting met zich mee. Want hij won de Thelonious Monk International Jazz Competition en is sinds 2011 een “Blue Note” – artiest. De kracht van Akinmusire is zijn ingetogen spel en zijn sterke presentatie. Hij sleept je mee in zijn muziek en dat is mooi. Om hem heen stonden ook een paar sterke namen zoals de coming man Walter Smith III een topper op de tenorsaxofoon.
Na dit optreden volgden Ms Stankovic Jazz Odsek en Das Kapital en als uitsmijter Ursula Rucker.
Rucker had ik een aantal jaren geleden al gezien op een jazzfestival in Rotterdam en dat was leuk toen. Ze is altijd geëngageerd en lijkt te zingen met heel veel vuur en passie. Haar teksten zijn vaak op gedichten gebaseerd en soms draagt ze ook gedichten voor. Maar het mooiste is het toch als ze vol uithaalt. Dat deed ze deze avond regelmatig en ze kreeg het publiek dan ook goed mee. Niet alles vind ik even mooi van haar, maar saai is het nooit. Ze confronteert, daagt uit en verhaalt en je hebt altijd contact met haar. Aparte vrouw.
Zondag 28 oktober 2012
De Jovan Maljokovic Balkan Salsa Band featuring Ana Sofrenovic begon deze avond. Na ongeveer 45 minuten te hebben geluisterd naar de vrolijke noten van Maljokovic en zijn mannen, die jazz speelden met een Zuid Amerikaans tintje, verscheen Sofrenovic op het podium. Sofrenovic, actrice van beroep, is sinds kort bezig met een zangcarriere en vindt het vooral erg leuk. Ze zong met veel overtuiging en dramatiek, maar was erg wisselvallig. Het ene moment haalde ze de hoge tonen wel, het andere moment bleef ze dramatisch laag. In eerste instantie dacht ik dat het aan de installatie lag, maar het zingen was gewoon vrij wisselvallig. Op sommige momenten was het mooi en zuiver en wellicht dat er meer in zit dan we vanavond hoorden.
Mikolaj Trzaska & Rafal Mazur waren daarna aan de beurt. Deze 2 Poolse heren waren perfect op elkaar ingespeeld en speelden hele spontane improvisaties met prachtig spel van beiden. Heel verrassend en goed. Hopelijk zien we hen eens in Nederland.
Mostly Other People Do The Killing uit Amerika was ook heel verrassend. Ze lijken de draak te steken met alles en iedereen in de jazzwereld maar blijken wel degelijk een heel eigen geluid te produceren. De provocerende drummer ( Kevin Shea) en de schitterende Peter Evans op trompet maken het optreden behalve humoristisch ook muzikaal de moeite waard, zonder ooit heel zware kost te worden.
Het laatste optreden van Jazz Belgrado was Ibrahim Electric. Deze Deense band was eigenlijk gewoon een leuke afsluiter van het festival niet heel goed, maar wel leuk. Zo bracht het Hammond B3 orgeltje van Tuxen je terug naar de jaren 60 en kon direct aansluitend een solo van gitarist Knudsen je weer regelrecht de jaren negentig in trekken. Leuk, vermakelijk. Het echte vuurwerk van het festival was echter al geweest.
Mijn eindoordeel over Jazz Belgrado is positief. Prima accommodaties en faciliteiten. Betaalbaar, hotel op loopafstand is mogelijk en een perfecte sfeer. Natuurlijk hadden er meer grote namen mogen staan, maar ook in Belgrado zijn de financiële middelen beperkt. Leuk festival, de moeite waard !
Jazzphotography Holland 