Gent Jazz dag 3: Darcy James steelt de show

18.07.2014.

Dag 3 Gent Jazz 2014 zaterdag 12 juli 2014

Programchange voor Mehldau

Voor ons begon de dag met het optreden van Brad Mehldau en Mark Guiliana. Voor de gelegenheid omgedoopt in “Mehliana”. De begenadigde pianist is een nieuwe weg ingeslagen. Met veel electronica en een partner in crime achter de toetsen. Tussen de bedrijven door nog slechts enkele flitsen van het mooie pianospel. Nieuw zijn heel veel ritmes en klankenpatronen. Toen de cameradame zwenkte en iets meer inzoomde op het scherm waar Mehldau achter zat, zag ik met grote letters staan “Programchange”. En dat leek er ook te gebeuren. Grotendeels geautomatiseerde klanken die telkens een andere richting in werden gestuurd. Sommige stukken waren de moeite waard, bij andere stukken vond ik het erg langdradig. Mehldau lijkt nog zoekende en met weemoed denk ik terug aan de mooie pianoconcerten. Maar, we gaan het zien. Van Mehldau geen foto’s, deze meneer heeft daar problemen mee.

Darcy James en de andere kijk op de bigband

Darcy James Argue trad op met een grote bigband. Vooraf had ik mijn twijfels, maar het pakte perfect uit. Zijn Secret Society deed het fantastisch. Prachtige stukken met heel veel variatie en ook stukken die je niet direct bij een bigband zou plaatsen. Verrassend en soepel. Niet de logge geluidsfabriek die een bigband nog wel eens lijkt te zijn, maar een soepele perfecte machine met heel muzikale verrassingen en lol. De moeite waard om eens te zien.

Darcy James Argue’s secret society live at Gent Jazz 2014

Dave Holland; degelijk en goed

Na de bigband was het tijd voor Dave Holland de bassist die samen met zijn kwartet het programma “Prism” speelde. Holland is bekend om zijn strakke, duidelijke basspel en dat was uiteraard goed verzorgd. Iedereen speelde zijn solo’s prima en het optreden liep als een trein. Maar ik vond het wat mat overkomen.

De Beren Gierden weer volop

Passie, beleving, het experiment en volop expressie. Daar staan De Beren Gieren voor. En ze speelden inmiddels al voor het vijfde jaar in Gent en niet voor niks. Deze jongens sleuren aan hun instrumenten met een enorme passie en gaan altijd op zoek naar andere geluiden, naar andere vermengingen van klanken en dat is leuk om te horen, maar zeker ook om te zien. Leuk optreden in de Garden Stage.

De Beren Gieren live at Gent Jazz 2014

Gezien: Gent Jazz 2014 dag 3

tekst en beeld:

Maurits van Hout

juli 18, 2014 0

Verrassende dag 2 op Gent Jazz 2014

15.07.2014. Dag 2 Gent Jazz 2014 vrijdag 11 juli 2014

Oaktree maakte uitverkiezing 2013 meer dan waar..

Dag 2 van Gent Jazz begon sterk met Oaktree. Oaktree was in 2013 het jong jazztalent van het jaar en mocht nu het hoofdpodium starten op editie 2014. Daarnaast was er nog een cd voorstelling aan de pers achteraf. De muziek was een mengeling van klassieke muziek, jazz, wereldmuziek en zelfs een vleugje zigeunermuziek. Het ene moment waren het de stemmen van zangeres Sarah Klenes en Kristof Hiriart, het andere moment werd je meegenomen in prachtige solo’s en muzikale invullingen van Michel Massot op tuba of Annemie Osborne op cello. Telkens anders, telkens verhalend en meestal meeslepend. Prima optreden.

Oaktree live op Gent Jazz 2014. Op de foto: accordeonist Thibault Dille.

Oaktree live op Gent Jazz 2014. Op de foto zangeres Sarah Klenes (r) en violist Tcha Limberger (l).

Oaktree live op Gent Jazz 2014 Op de foto: Michel Massot.

Oaktree live op Gent Jazz 2014. Op de foto zangeres

perspresentatie Oaktree

Oaktree live op Gent Jazz 2014. op de foto: Kristof Hiriart

Tigran verrast vriend en vijand met enorme veelzijdigheid…

De Armeense pianist Tigran Hamasyan kwam zag en overwon in Gent. Met de presentatie van stukken van zijn vorig jaar verschenen cd Shadow theater wist hij absoluut te overtuigen. Een optreden van Tigran is altijd de moeite waard omdat de man zo veelzijdig is en altijd met enorm veel passie speelt. Geen stuk leek hetzelfde en het was onmogelijk om de muziek te missen. Zo begon hij redelijk klassiek waarbij ook zangeres Areni Agbabian een uitstekende rol vervulde. Ook had hij zelf een aantal mooie solo’s gespeeld met veel virtuositeit. Om vervolgens dan terecht te komen in een snoeihard rockstuk met snerpende gitaren. Het publiek was verrast en genoot. Na een staande ovatie volgde vervolgens een stuk dat bestond uit een soort van electromuziek. Maar telkens klopte het en bleek er juist wel die lijn in te zitten met meestal een uitstekende opbouw naar een mooie finale. Uitstekend concert.

Tigran Hamasyan live op Gent Jazz 2014.

Tigran Hamasyan live op Gent Jazz 2014. Op de foto: zangeres Areni Agbabian (l) Sam Minaie (m) en Charles Altura (r)

Tigran Hamasyan live op Gent Jazz 2014.

Taxiwars, boeiend project!

Na Tigran kwamen de heren van Taxiwars op het podium. Vooraf was het echt onduidelijk wat ik hiervan moest verwachten. Een frontman van een rockband (Tom Barman van Deus) een rustige, klassiek geschoolde saxofonist (Robin Verheyen) die in New York werkte aan muzikale verbreding. Tom Barman wist echter direct de toon te raken en knalde direct de zaal in. Alsof we Bono hadden uitgenodigd, zo stond hij te rocken. Jazz met een sterke vleug rock. Iets heel anders, maar heel boeiend en meeslepend. Soms korte teksten en voorgelezen woord en daarachter een stevige beat, uptempo met een prachtige saxsolo er doorheen. Verhalend, meeslepend zoals in “Somewhere down the crazyriver”.. alsof je de straten van New York voelde. Jazz als een manier om het leven te vertellen… En altijd met de sterke inbreng van een uitstekende Verheyen op de sax. Meer graag!

Taxiwars, op de foto: Tom Barman (r) met daarachter Robin Verheyen.

Taxiwars, op de foto: Robin Verheyen (m).

Ibrahim Maalouf zet de werkelijkheid op zijn kop!

Met zijn cd “illusions” wil Maalouf de werkelijkheid laten bekijken vanuit een ander perspectief. In Gent vooral nummers van deze cd. Wat is traditioneel bij een trompet? Mooi, dan laten we de andere kant zien! Zijn trompet is geen normale trompet, maar met een extra ventiel kan hij er geluiden uit toveren die niet klassiek zijn. Om dit te illustreren gaat Maalouf regelmatig tussen een rijtje trompettisten achteraan het podium staan. Het is niet wat het lijkt echter wanneer hij uitstapt en direct een geweldige solo eruit knalt die echt compleet anders is en de luisteraar zelfs meeneemt naar het Midden-Oosten. Het ene moment denk je te luisteren naar een soort bigband, het andere moment ben je in de straten van Caïro. Het lijkt een wereldreis door de muziek, waarbij Maalouf achtereenvolgens reisleider en dirigent is. En soms zie hem even afstand nemen en genieten van wat zijn “mannen” neerzetten op het podium. Topafsluiting van een perfecte avond.

De Gardenstage en die andere Avishai…

Tussen de bedrijven door waren er uiteraard ook optredens in de Gardenstage. Meest opvallende naam hier was trompettist Avishai Cohen. Die met zijn Triveni trio een mooie set speelde.

Avishai Cohen

gezien: Gent Jazz 2014 dag 2. vrijdag 11 juli 2014.

tekst en beeld (tenzij anders aangegeven) Maurits van Hout

juli 16, 2014 1

Gent jazz 2014 dag 1

14 juli 2014. Dag 1 Gent Jazz 2014 donderdag 10 juli 2014

Manu Katché en co gaven de donderdag een perfecte afsluiter

Startact op de donderdag was het Labtrio, een enthousiast gezelschap jonge muzikanten met onder hen Lander Gyselinck. Ondanks zijn jonge leeftijd wist Gyselinck al vaak te overtuigen, zo speelde hij onder andere in New York al met John Zorn. Het trio, met pianist Bram De Looze en bassiste Anneleen Boehme, zorgde voor spannende stukken meteen aan het begin van de donderdag. Ze spelen sinds 2007 samen en passen goed bij elkaar. Alledrie durven ze oude stukken nieuwe invullingen te geven en tegelijkertijd met nieuwe stukken openingen te forceren. Mooi is het klankenspel dat ze samen perfect beheersen. Helaas stonden ze erg vroeg geprogrammeerd waardoor het voor veel bezoekers te vroeg kwam.

Na het Labtrio was het de beurt aan Kellylee Evans, een mooie slanke, donkere verschijning met een stem die vergeleken wordt met Erykah Badu of Lizz Wright. Als je dit soort dingen leest, dan ga je onbewust vergelijken en dat moet je eigenlijk niet doen. Immers dat haalt de authentieke beleving eraf. Gek genoeg covert ze ook weer een groot aantal bekende nummers waardoor ze eigenlijk zelf wel vraagt om vergelijking. In ieder geval slaagde ze erin het aanwezige publiek enigszins op te warmen en op te vrolijken, iets waar het miezerige weer echt om vroeg. Haar stem is krachtig en hiermee kan ze wat mij betreft uitgroeien tot een gevestigde waarde.

Kellylee Evans. copyright Bruno Bollaert

Aansluitend werden de SABAM Jazz Awards uitgereikt. Sabam, het equivalent van de Nederlandse Buma Stemra keert jaarlijks een bedrag van 5000 euro uit aan aanstormend jazztalent en 10.000 euro aan een gevestigde waarde in de jazz. Dit jaar gingen de prijzen naar trompettist Bart Maris als gevestigde waarde en talent pianist Seppe Gebruers. Daarnaast kreeg fotograaf Jos L Knaepen de muzeprijs voor zijn verdiensten voor de jazz.

Sabam Awards — De winnaars van de Sabam awards. Links Fotograaf Knaepen, derde van links Seppe Gebruers en derde van rechts Bart Maris. foto: copyright Maurits van Hout

Na deze prijsuitreiking de naam waar toch velen voor kwamen: Bobby McFerrin die met zijn “Spirityouall” programma iets nieuws bracht. Niet de klanken die we kenden van “Don’t worry be happy”, of de rustige jazzynummers maar iets anders. Een optreden met verrassingen zoals bijvoorbeeld het bluesnummer ‘Psalm 25:15″. Juist in dit soort nummers haalt McFerrin de intensiteit die nodig is. Ondanks dat Mcferrin op het podium een erg rustige indruk maakte en zittend op een kruk regelmatig tussendoor een kop thee dronk wist hij uiteindelijk toch de mensen mee te nemen op een muzikale reis vol spiritualiteit. Het was even wennen, maar uiteindelijk toch zeker de moeite waard.

Bobby McFerrin trad op tijdens de eerste avond met een verrassend programma..

Bobby McFerrin trad op tijdens de eerste avond, achter hem zijn dochter…

luisteren naar de spirituele nummers van Bobby McFerrin

Tussen de bedrijven door trad in de Garden Stage als main act Zara McFarlane op. Een vrouw met een prachtige diepe volle stem, die zowel met jazzstandards als prachtige soulnummers uitstekend uit de voeten kan. Ik zou deze vrouw (die voor mij nu al de ontdekking van het festival is) graag eens op een groter podium zien, want deze stem gaat er zeker komen!

Andere Garden Stage acts waren: Blackflower en Jukwaa.

De afsluiter van dag 1 was echter muzikaal het hoogtepunt en dus buitengewoon goed geprogrammeerd.

Drummer Manu Katché, (bas)gitarist Richard Bona, pianist Eric Legnini en saxofonist Stefano di Battista brachten namelijk een zeer strakke set van uptempo jazz waarin de ene na de andere solo over het podium vloog en men elkaar uitdaagde om iets moois neer te zetten. Geen pure klassieke jazz, niet uitsluitend bop, maar verfrissende klanken die van bijna blues liepen tot prachtige wereldmuziek. Iedere muzikant had zijn eigen inbreng in de richting van de muziek en uiteindelijk bleek het telkens weer een meeslepend geheel zonder dat de heren op een foutje te betrappen waren. Ingespeelde topmuzikanten die lastige composities smeedden tot iets bijzonders. Uniek concert.

Katché,Bona,Legnini,Di Battista live op Gent jazz 2014

Stefano di Battista

Richard Bona

manu Katché

gezien: Gent Jazz donderdag 10 juli 2014

tekst: Maurits van Hout

Beeld: Maurits van Hout, tenzij anders vermeld.

juli 14, 2014 0

Rest in peace Charlie Haden

12.7.2014 De Amerikaanse contrabassist Charlie Haden is gisteren overleden in Los Angeles. Haden die met veel beroemde jazzartiesten samen speelde heb ik zelf mogen zien op Jazz Middelheim in 2011. Daar speelde hij slechts op de achtergrond een bescheiden rol. Ondanks dat hij daar nauwelijks te fotograferen viel staat hij er toch op. Meer foto’s van het concert dat hij toen in Antwerpen gaf samen met het Liberation Orchestra zijn te vinden op: https://jazzphotographyholland.wordpress.com/artiesten/charlie-haden-liberation-music-orchestra/

juli 12, 2014 0

Gent Jazz is gestart!

Kellylee Evans, copyright Jos L Knaepen

Het Labtrio. copyright Bruno Bollaert

De winnaars van de Sabam awards

Stefano di Battista

manu Katché

Bobby McFerrin trad op tijdens de eerste avond met een verrassend programma..

luisteren naar de spirituele nummers van Bobby McFerrin

Bobby McFerrin trad op tijdens de eerste avond, achter hem zijn dochter…

Bobby McFerrin trad op tijdens de eerste avond met een verrassend programma..

11.07.2014. Met een wat druilerige, klamme dag is Gent Jazz editie 2014 gestart. Muzikaal gezien was het echter prima, met voor de een Zara McFarlane als grote ontdekking en voor de ander Kellylee Evans. of ging het Belgische Labtrio met die prijs er vandoor? Prijzen waren er in ieder geval voor een aantal artiesten en een fotograaf. Zij kregen de SABAM awards. Hier alvast een paar beelden van donderdag 10 juli 2014. Later een volledig verslag van Gent Jazz.

foto’s copyright maurits van hout, behalve waar anders aangegeven.

juli 11, 2014 0

Gent Jazz 2014 vandaag uit de startblokken!

10.7.2014. Met optredens van het Labtrio, Kellylee Evans, Jukwa, Zarah McFarlane, Bobby McFerrin, Manu Katché, Eric Legnini, Richard Bona en Stefano Di Battista gaat Gent Jazz vanavond uit de startblokken. Er zijn nog kaarten beschikbaar via: http://www.gentjazz.com/tickets De komende periode komen er hier verslagen en foto’s van de meeste optredens, dus kom regelmatig terug hier!

Het festival vanuit de lucht gezien. copyright foto Stad Gent

juli 10, 2014 0

Jyoti Verhoeff presenteerde cd op magische avond!

1.7.2014 Inmiddels alweer een paar dagen geleden, maar nog steeds is het nagenieten van die prachtige avond met Jyoti Verhoeff in Paradiso. Afgelopen vrijdag (27 juni) stond Jyoti Verhoeff samen met celliste Maya Fridman, het Symfonie Orkest Midden Holland en het koor “Classic Frogs” op het podium in Paradiso. De avond begon magisch met 2 gongen waarop, in een heel klein beetje licht, heel zacht maar indringend werd gespeeld. Een perfecte binnenkomer van Joy Catsburg en Wendy Neuzerling die precies aanraakten waar de muziek van Jyoti Verhoeff en Maya Fridman over gaat. Hierna volgde een spannende aankondiging van een goochelaar in mysterieuze kleding, waarna het echt de beurt was aan Fridman en Verhoeff ondersteund door Fieke van den Hurk en Joris van de Kerkhof op toetsen. Verhoeff straalde deze avond voor een vol Paradiso buitengewoon veel zelfvertrouwen uit, wat zich uitte in grapjes en het kwetsbaar durven zijn. Het contact werd steeds gezocht met het publiek en toen er wat technische problemen waren vulde ze moeiteloos het gat met oplezen van namen van mensen die via crowdfunding meebetaalden aan de prachtige dubbelcd “Riven, Full moon/dark Moon” die deze avond gepresenteerd werd. Maar dit zelfvertrouwen zorgde voor meer. Haar stem was overtuigend en geen moment onzuiver. Elk woord was goed en duidelijk te verstaan en ze wist de aanwezigen meer dan te raken met teksten die het leven aanraken, die laten zien hoezeer we met uitersten te maken hebben en keuzes moeten maken. Was er in het eerste deel vooral veel aandacht voor Verhoeff en Fridman, de tweede helft werd het podium compleet gevuld door het al genoemde Symfonie Orkest en koor en kreeg de muziek een geheel andere lading. Meer bombastisch en ondanks dat het mooi en meeslepend was kreeg je ook weer een beetje heimwee naar die prachtige intieme stukken van het eerste deel, waarbij het echt genieten was van de hele mooie stem van Verhoeff. In die fase deed ze me bij vlagen denken aan Kate Bush, een heldin uit mijn jeugdjaren. Ofschoon het de mystieke sfeer rondom het album en de prachtige videobeelden van de Nieuwe Wildernis echt versterkte vroeg ik me na de pauze af of Verhoeff dit allemaal nodig heeft. Haar stem en innemende persoonlijkheid, haar prachtige teksten en mooie verschijning maken dat zij op elk podium kan staan en vergezeld van de uitstekende celliste Maya Fridman de zaal kan betoveren. Ik kon me echter wel vinden in het speciale karakter van de avond. Ga er maar aan staan. Jouw eerste cd presentatie in notabene Paradiso en dan gelijk een megaproject aangaan met video, een koor, een symfonieorkest en prachtige mystieke danseressen. Dat lef valt absoluut te prijzen en ondanks dat het koor en het orkest elkaar nauwelijks kenden liep alles vrijwel vlekkeloos. Op een paar technische problemen na echt een prima show. Verhoeff en Fridman flikten het hem. Mochten Jyoti Verhoeff en Maya Fridman ergens in de buurt gaan optreden, ga er naartoe!

Jyoti Verhoeff trad op in Paradiso samen met celliste Maya Fridm

gezien: CD presentatie Jyoti Verhoeff Paradiso Amsterdam dd 27 juni 2014

tekst en beeld: Maurits van Hout

juli 1, 2014 0

Jazz in Duketown in beeld….

15.6.2014. In hetzelfde weekend als Jazz Middelburg stond Jazz in Duketown op het programma in Den Bosch. Fotografe Liesbeth van Asseldonk zag op de zondag goede optredens van Eric Vloeimans met de Jan Akkermanband, een super enthousiaste band Koffie, het Rembrandt Frerichs Trio met accordeonist Frode Haltli en het Crescent Double Quartet met prachtige strijkers. In zijn tour langs Nederlandse steden mocht uiteraard ook Larry Graham niet ontbreken. Toen hij in Den Bosch op het podium stond scheen de zon nog. Een beeldverslag:

Gezien: Jazz in Duketown, beelden: Liesbeth van Asseldonk

juni 15, 2014 0

De storm Larry Graham trok door Middelburg…

11.6.2014 Op de laatste dag van Jazz Middelburg was het hopen dat het droog bleef, gelet op de extreme weersomstandigheden die voorspeld waren. De meeste bezoekers waren voorbereid op het ergste, maar het bleek allemaal mee te vallen. Het eerste optreden was voor Tineke Postma en haar kwartet. Tijdens hun optreden begon de eerste regen te vallen, maar mede door fantastisch blazen van Postma was dit buitje snel weg. Dat Postma inmiddels een gerenommeerde ster aan de internationale jazzhemel is bleek ook vanmiddag. Ondanks dat er nog niet heel veel publiek was speelde Postma sterk. Het hele kwartet was nauwelijks op een foutje te betrappen. Prachtige overgangen en mooie ritme wisselingen zorgden voor een optreden dat stond als een huis.

Het Tineke Postma kwartet live op jazzfestival Middelburg.

Jazz festival Middelburg 2014, Tineke Postma

Toen Postma en haar kwartet via de zijkant het terrein alweer verlieten was inmiddels de Larry Graham storm gearriveerd. Inmiddels geen stoelen meer te bekennen op het plein waardoor Graham zijn favoriete opkomst kon maken; spelend door het publiek. Het zou een legendarisch optreden worden. De regenbui die er echter nu aankwam was veel zwaarder en vroeg om meer reactie. Die kwam er. Want toen de voorste rijen al swingend zo langzamerhand drijfnat waren besloot Graham dat het genoeg was. Hij ging nadrukkelijk naar boven wijzen met het verzoek toch echt te stoppen met de regen. “I can’t stand the rain!” Dit uiteraard onder het genot van zijn legendarische spel op de basgitaar en zijn stem die iedereen meesleept. Het duurde even, maar Graham wist de regen te stoppen en de harten van het publiek te winnen in Middelburg. Niks was Graham te lastig, aan het einde van de show mochten mensen hun kinderen meenemen het podium op en toen de show werd afgesloten met de kreet “Dance to the music”, als referentie aan zijn verleden in Sly and the Family Stone, kon Graham en zijn Central Station niets anders doen dan een ruime toegift spelen. Topafsluiter van een goed festival dat meer publiek verdient.