06.04.2013. Voor Jazzenzo fotografeerde ik gisteren Hans Dagelet and friends. Voor mij vielen op een uitstekende Hans Dagelet op trompet en de mooie zang van Esperanzah Denswil. Kijk voor een uitgebreid verslag en foto’s de komende week op hun website.
Hierbij alvast een aantal foto’s van het optreden.
05.04.2013. Op deze mooie vrijdagavond hielpen Jula Aimée en band de winter definitief af te schudden. In het goed gevulde Theater in De Steeg in Den Haag wist Jula de toeschouwers te boeien met haar enthousiasme en een zeer afwisselend programma. Van rustige jazzy nummers tot het bombastische maar overtuigende “We were here”, waarin ze het einde van de wereld beschreef. Geen pure jazz, maar pop met een jazzytintje of een mix van muziekstijlen als ik dan toch een indicatie moet geven. “Crossover” met een mooi woord genoemd. Maar liever zeg ik gewoon: Jula Aimée is Jula Aimée. Persoonlijk spraken de nummers die ze van Björk speelde me wel aan. Zeker omdat het nummers zijn met een enorme moeilijkheidsgraad. Jula Aimée gaat dit niet uit de weg en dat valt zeker te prijzen. Ook bijvoorbeeld het eerste nummer dat ze speelde (“Northern Flight”) is risicovol met de meerstemmigheid erin, maar ze kwam er perfect uit. Jula schrijft de meeste teksten zelf en dat is mooi, want de teksten liegen er niet om en hebben behoorlijk veel diepte. Zoals “And so the cookie crumbles”, waarin ze onder andere zingt: “you raped me on my cold heart kitchenfloor”….. Een andere plus aan Jula Aimée is het feit dat ze speelt met een goed ingespeelde band. “Als er 1 man ziek is, dan gaat het nog wel, maar 2 dan speel ik liever niet..”, antwoordde Jula toen ik haar achteraf vroeg of zij zoals bij veel jazzensembles het geval is met veel wisselingen te maken heeft. Dat heeft een positieve invloed en maakt dat er een eenheid op het podium staat. En niet te vergeten enorm veel enthousiasme. Wat mij betreft een aanrader als ze ergens in jouw buurt komt spelen.
Jula Aimée, CD presentatie We were here. Theater in De Steeg Den Haag. Band: Theo Balbig, (contrabas) Gijs Batelaan (gitaar/zang), Tijn Jans (drums) en Koen Schalkwijk (piano). Organisatie van het optreden was in handen van ProJazz een stichting die Jazz in Den Haag naar de mensen brengt.
26.3.2013. Met een perspresentatie in het auditorium van het Muziekcentrum van Gent is de aftrap genomen voor Gent Jazz 2013. Voor 2013 zet Gent een degelijk programma neer omdat er een groot aantal bekende en beproefde artiesten staan op het hoofdpodium die hun naam al ruim gevestigd hebben en zeker niet alleen in Gent. Denk maar aan Jamie Cullum, Elvis Costello, Bobby Womack, Joe Lovano, Diana Krall en John Zorn. Maar het zou Gent Jazz niet zijn als er niet nog een of andere grote jazzlegende zat aan te komen. Er staan namelijk nog een paar vraagtekens open en dat houdt het spannend. We wachten af. Spannende accenten zijn er echter ook. Zo kijk ik uit naar het nieuwe Garden Stage Podium waar in tegenstelling tot andere jaren telkens gespeeld gaat worden wanneer het hoofdpodium leeg is. Dit podium wordt geen achterafpodiumpje voor jong talent, maar een springplank voor mensen die zich al op diverse plaatsen bewezen hebben. En dat op een volwaardig podium. Artiesten als Cécile McLorin Salvant uit de VS (winnares Thelonious Monk Jazz Comeptition 2010) en bassist Salvatore La Rocca maken zeker nieuwsgierig. Verder is er op tussen 20 en 28 juli een mooie expositie te zien van het Obsessions Collective (opgericht door John Zorn) in de galerij in de Zebrastraat.
Na het prachtige optreden van de jonge Floris Kappeyne was het de beurt aan het Sjors Segaar Trio aangevuld met zangeres Liesbeth Kooymans. Pianist Segaar had zelf eerder ook al het Prinses Christina Concours gewonnen en sloot in dat opzicht perfect aan op zijn voorganger. Toch was het compleet anders. Segaar zit namelijk veel meer naar de fusion kant en laat andere invloeden in zijn muziek horen. Na Kappeyne even schakelen, maar absoluut de moeite waard. Segaar speelt met veel passie en haalt alles uit zijn piano. De synergie die ik echter zag bij het trio van Kappeyne zag ik echter niet terug. Daarvoor is voor mij het verschil tussen Segaar en de rest te groot. Zangeres Kooymans zong verdienstelijk en wist bij vlagen een uitstekend niveau te halen. Niet alle nummers vond ik even mooi, maar technisch was het goed en de opleiding bij Fay Claassen, de “scat – koningin” van Nederland, heeft zijn vruchten absoluut afgeworpen. Een prima afsluiting van een mooie middag in Dakota. Wederom een goede programmering van ProJazz Den Haag.
Lovende kritieken op het spel van Floris Kappeyne tijdens het Prinses Christina concours, waar hij de eerste prijs wegkaapte, moesten wel garant staan voor een goed optreden in Dakota in Den Haag. Maar goed dan moet je het nog wel weer even waar maken. Ondanks de striemende winterkou was er redelijk veel publiek in Dakota in Den Haag om dit juweeltje aan de Nederlandse Jazzhorizon mee te maken. Zij kregen er geen spijt van want Floris was erg goed. De pas 18 jarige Floris speelde alsof hij al jaren meedraaide in de muziekwereld. Bekende en minder bekende stukken, hij draait zijn hand er niet voor om en weet elk stuk zijn eigen touch te geven. Tel daarbij op dat de rest van het trio behalve jong en ambitieus ook zeer getalenteerd is en je hebt een supertrio. Bassist Pol Belardi en drummer Niels Engel (vervanger van Pit Dahm) uit Luxemburg speelde als een ingespeeld team met veel variatie en veel tempo. Drummer Niels Engel sprong er voor mij uit. Vooral zijn solo tijdens “Summertime” was er een om in te lijsten.
Peter Nieuwerf en Ruud Ouwehand presenteerden afgelopen vrijdag hun nieuwe cd “Foolin’ around in het Utrechtse Mirliton Theater. Het optreden was georganiseerd in het kader van de “U jazz in the club” reeks. Met weer een uitverkochte avond blijkt dit een prima initiatief vanuit U Jazz en het toont aan dat er in Utrecht voldoende draagvlak is voor Jazz. Naast de presentatie van de cd en het spelen van een groot aantal stukken van de cd, was er nog een verrassing. Want op een groot aantal stukken werd het duo aangevuld door de jarige Hermine Deurloo op mondharmonica. Eerder zag ik Hermine Deurloo al op de Jazzdag in Rotterdam, waar ze toen al opviel door haar solide en toegankelijke spel. In haar samenspel met Ouwehand (contrabas) en Nieuwerf (gitaar) zorgde ze wat mij betreft voor het cement tussen de stenen en de vrolijke noot in het optreden van beide heren. Deze waren zoals je mocht verwachten perfect op elkaar ingespeeld en technisch waren er briljantjes te horen. Maar soms had ik wel het gevoel iets te missen. Vond ik het allemaal wat mat. Deurloo vulde dit gaatje met verve op.
Dakota in Den Haag had vandaag (24.2.2013) weer een optreden staan van ProJazz Den Haag. Dit keer was het Angelo Verploegen met zijn quartet. Een uniek programma, want er werden uitsluitend ballads gespeeld. Heel subtiel, heel breekbaar en absoluut meeslepend. Redelijk klassiek (Cole Porter) maar ook wel meer moderne stukken (Herbie Hancock) en in ieder geval verrassend ( Wizard of Oz). Het wat oudere publiek in de zaal genoot met volle teugen. En eerlijk is eerlijk, het was de moeite waard. Prachtige solo’s van pianist Jeroen van Vliet (bv tijdens “For the time being”), de subtiele drums van Pascal Vermeer (intro Besame Mucho), het solide basspel van Guus Bakker met als hoogtepunt zijn solo tijdens Django en ten slotte het hele mooie subtiele trompetgeluid van Angelo Verploegen. Elke noot, elke ademstoot lag onder een vergrootglas. Missers konden niet, maar Verploegen lukte het. Met als hoogtepunt “”Somewhere over the rainbow” samen met Jeroen van Vliet gespeeld. Het was meeslepend en de luisteraars werden de muziek ingetrokken.
Het gaat goed met U-Jazz in Utrecht. Na de geslaagde tweede editie van het U-Jazzfestival timmert U-Jazz nu aan de weg met de cluboptredens. Dit keer stond Han Bennink met zijn trio op het programma. In de krochten van Hoog Catharijne bevindt zich namelijk een klein intiem theatertje genaamd Mirliton. “Stijf” uitverkocht (70 plaatsen) ruim van tevoren beloofde het een mooie avond te worden. Han Bennink is inmiddels de 70 gepasseerd, maar speelt nog steeds de sterren van de hemel. Hij bracht mee: Michael Moore op alt sax en klarinet en Ernst Glerum op bas. Samen vormen zij het ICP trio.
Uiteraard was het Han Bennink die de show stal. Han Bennink is enorm veel expressie. Hij doet alles met een drumstel wat god verboden heeft en gebruikt werkelijk alles waar je op kan slaan. Echter zijn grote kwaliteit is dat het altijd muzikaal klopt. Ook in samenspel met de rest in zijn trio. Michael Moore was wat mij betreft de grote man deze avond. Hij wist telkens subtiel de soms snoeiharde slagen van Bennink te combineren met melodieuze noten uit zijn altsax. Hij boeide door de verrassing in zijn spel en de perfecte timing. Al met al een hele geslaagde avond.
Met de uitverkochte tweede editie alweer lijkt het U Jazz Festival definitief haar plek te hebben veroverd in de Utrechtse muziekwereld. Een uitgebreid programma van 6 uur in de avond tot middernacht verspreid over 2 zalen. De mix is dan ook ideaal. Jonge muzikanten uit Utrecht en omgeving die een kans en een podium krijgen en gearriveerde musici die het festival als een prachtig podium zien om nieuwe ensembles uit te proberen en neer te zetten. Verder zelfs artiesten uit het buitenland en boeiende workshops rondom het festival en zie daar het succes! Was het eerste festival nog wat experimenteler, dit keer leken de meeste kinderziektes verdwenen en was het festival niet voor niets uitverkocht. Dit was bijvoorbeeld te zien aan de locatie. Het Vorstelijk Complex bood namelijk naast een prachtige theaterzaal met goede akoestiek ook mooie ruimtes om elkaar te ontmoeten en onder het genot van een hapje en een drankje na te praten. Ook was een heerlijk diner mogelijk in het naastgelegen restaurant. Doorgaan met het lezen van “U Jazz groeit verder in Utrecht !”
Jazzphotography Holland 