Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Zoeken openen
Categorie

nieuws

Vooruitblik: speciale “Toots”-dag op Jazz Middelheim!

Jazz Middelheim in Antwerpen was het festival van Toots Thielemans. Hij speelde er vanaf 1981 elke keer. Hij was de ambassadeur van het oudste jazzfestival in België. Mede door zijn naam en faam wilden topmusici ook op festival optreden.

Op 14 augustus krijgt het publiek een compleet overzicht van Toots’ carrière als gitarist en als harmonicaspeler. Zijn succesvolste compositie is “Bluesette” uit 1962. Zijn naam is ook verbonden aan bekende films als “Midnight Cowboy” en “The Getaway”. En hoeveel kinderen kennen niet de begintune van Sesamstraat?

Toots Thielemans tijdens zijn allerlaatste optreden op Jazz Middelheim in 2014.

Toots werd wereldberoemd met zijn mondharmonica, maar in het begin van zijn carrière was hij vooral een gevierd gitarist. Vanaf de jaren 50 in de vorige eeuw werkte hij samen met bekende en uitzonderlijke talenten in de jazz- en popwereld: Benny Goodman, Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Herbie Hancock, Stevie Wonder, Billy Joel en Paul Simon onder anderen. Hij was ook een begenadigd fluiter met een uniek en eigen geluid.
Het Brussels Jazz Orchestra, onder leiding van Frank Vaganée, speelt op Middelheim nummers uit Toots’ vroege carrière. Het Metropole Orkest geeft een overzicht van Toots’ rijke carrière met hoogtepunten uit zijn jazzrepertoire, zijn film- en Braziliaanse muziek en ontroerende ballades. Vince Mendoza is de dirigent.

Festivalinfo
Tickets voor zondag 14 augustus kosten €46 en zijn uitsluitend te koop via www.jazzmiddelheim.be. Jazz Middelheim begint vrijdag 12 augustus en eindigt maandag 15 augustus. Het sfeervolle Park Den Brandt is weer het festivalterrein. 

Beeld: Maurits van Hout

Tekst: Peter Beije

all rights reserved

0

Topdrukte op geslaagd Gent Jazz Festival 2022

Melody Gardot

De organisatie Gent Jazz kan terugzien op een geslaagd 21 e festival. Corona zorgde ervoor dat er geen

festival werd gehouden (2020) of een kleinere variant (2021). Van donderdag 7 juli tot en met zaterdag

16 juli passeerden bijna 42.000 bezoekers de toegangspoort. Dat is een record. Ook muzikaal gezien was het festival een succes.

Melody Gardot ongekend populair.

Zangeres Melody Gardot trok duizenden bezoekers naar het festivalterrein. Haar optreden op 12

juli was heel gevarieerd, met Amerikaanse standards, Braziliaanse nummers (haar voortreffelijke pianist

Philippe Powell is een zoon van Baden Powell, een van de grote Braziliaanse componisten) plus een

knipoog naar het Frans. Een optreden van de Amerikaanse is een relaxte gebeurtenis, waar duizenden

fans van genoten.

Sting

Sting maakt verwachtingen waar

Popster Sting was een dag later de hoofdact. Hij zou in 2019 al optreden in Gent, maar dat ging niet door

vanwege problemen met zijn stem. In 2020 en 2021 was corona de spelbreker, maar Sting was er nu wel

en hij zorgde voor een wervelende show. Het publiek werd opgewarmd met de Police-hit “Message in a

bottle” en “Englishman in New York”. De zanger en bassist bracht oude en nieuwere nummers. Hij

eindigde met gitaar en solo op het podium. “Fragile” was een waardige afsluiter van het optreden.

Sting

Slotdag

De slotdag van Gent Jazz Festival (zaterdag 16 juli) bracht een aantal van de beroemdste bassisten op het podium. Avishai Cohen en Christian McBride behoren tot de absolute wereldtop. Eerder was het de

Trio met grote toekomst

Belgische pianist Bram de Looze aan de beurt. Hij maakte met de Duitse bassist Felix Henkelhausen en de Amerikaanse drummer Eric McPherson het fraaie album “Vice Versa. Op het podium in Gent speelden de drie meesterlijk nummers van de cd. Het is een trio met een grote toekomst voor zich.

Bram de Looze
Felix Henkelhausen
Eric McPherson

Sterke solisten

‘s Avonds was het de beurt aan Christian McBride’s Inside Straight. Met Warren Wolf (vibrafoon) en Steve Wilson (sopraan- en altsaxofonist) heeft het kwintet twee sterke solisten, die zich vooral goed thuis voelen in snelle nummers. Ook pianist Peter Martin en drummer Carl Allen lieten zich gelden, maar

bassist en leider McBride was toch de spil waarom alles draaide. Zijn diepe sound op de bas blijft een

genot om te horen!

Cohen brengt een uitgebalanceerde mix

De muziek van Inside Straight bouwt voort op de hardbop-traditie: powerplay – dat is een groot contrast

met het spel van Avishai Cohen. De muziek van de Israëlische Amerikaan is een mix van jazz, klassiek,

Europese volksmuziek, Afro-Amerikaanse klanken en Jiddische muziek. En het is beide jazz en dat maakt

deze kunstvorm zo boeiend.

“Shifting Sands” is het laatste album van zijn trio, waarin de Azerbeidjaanse pianist Elchin Shirinov en de

vrouwelijke drummer Roni Kaspi ook excelleren. Het slotconcert in Gent was enerverend en uitbundig,

met veel ruimte voor de “assistenten” van Avishai Cohen. Er werden nummers gespeeld uit het laatste

album, maar ook oud werk, zoals “Remembering”.

tekst: Peter Beije

Beeld: Maurits van Hout

all rights reserved!

Gent Jazz 2022, de eerste week

GENT JAZZ FESTIVAL (deel 1)

LADY BLACKBIRD EERT STERKE VROUWEN

,,Gloria… G-L-O-R-I-A… Gloria’’ zingt met publiek massaal mee met Van Morrison. Het zijn de laatste tonen van het geslaagde  eerste deel van Gent Jazz Festival. De Noord-Ier, 76 inmiddels, was de hoofdact op zondag 10 juli. De hits van vroeger kwamen zoals verwacht aan het eind van het concert, dus ook “Brown Eyed Girl”. Meezingen deed een deel van het publiek ook al bij het eerste nummer, “Dangerous”.  Van The Man had in Gent op de Bijloke-site een goede band bij zich en hij speelde bluesy en jazzy op de mondharmonica. Sir Van –  hij werd in 2015 in de adelstand verheven – had er duidelijk zin in deze avond.

Van Morrison live at Gent Jazz 2022

Het festival begon donderdag 7 juli, met trompettist Ibrahim Maalouf als grote trekpleister. Mijn speciale aandacht vrijdag ging uit naar Lady Blackbird, de band van zangeres Marley Munroe, die ik nog nimmer had zien optreden. Het werd een verbazingwekkende goed concert.

Ibrahim Maalouf live at Gent Jazz 2022.

De zangeres kwam op en zette in. Ik noteerde: “Een Betty Carter-achtige intro” –  “Stem lijkt op Mahalia Jackson” – “Outfit doet me denken aan Josephine Baker” – “En aan Grace Jones”. Het tweede nummer van de setlist was “Blackbird”, een protestsong die Nina Simone vorige eeuw schreef. Weer een link van Marley Munroe met een sterke vrouw. “Blackbird, you ain’t ever gonna fly”… maar de krachtige zang scheert wel over de hoofden van het publiek. Indrukwekkend is nog zacht uitgedrukt.

De zang en de performance zijn van een vrouw die heldinnen eert en hun boodschap doorgeeft. Tegen onrecht en ongelijkheid in haar geboorteland Amerika en overal ter wereld. Hoe actueel wil je het hebben…

Lady Blackbird

Het Britse trio GoGo Penguin heeft door de jaren heen een superstatus gekregen. Ritmisch spel, minimalistisch, improviserend vanuit minieme wijzigingen in het thema, hevig swingend. Het pad voor deze vorm van muziek van piano, drums en bas werd in Europa ooit geplaveid door het Esbjörn Svensson Trio. De bekendste volgers zijn Chris Illingworth, Rob Turner en Nick Blacka. Hun dynamische optredens spreken veel mensen aan – terecht.

Gogo Penguin
Gogo Penguin
Gogo Penguin

De saxofonisten Charles lloyd (84) en Archie Shepp (85) zijn de grote namen op zaterdag 9 juli. Zij zijn van een generatie die niet wil ophouden met optreden: muziek met een boodschap is hun leven, hun missie.

Charles Lloyd & The Marvels with Bill Frisell staat in het programma. Bill Frisell is een gevierd gitarist. Er zijn weinig muzikanten die een zo’n breed spectrum van de muziek beheersen. Free jazz (bij John Zorn bijvoorbeeld), country en blue grass en concerten met een symfonie orkest; hij beheerst het allemaal. 

Het laatste album van Charles Lloyd, “Tone Poem”, grijpt terug op “klassieke” nummers uit het jazzrepertoire en is de rode draad tijdens het concert. Charles Lloyd speelt met overtuiging en weet als altijd prachtige sound uit zijn tenorsax te halen. Ook op fluit soleert hij meesterlijk. Bill Frisell en pedal steel guitar-speler Greg Weisz zijn onmisbaar voor de sound op “Tone Poem” – toch een wat ongebruikelijk instrument op een jazzfestival, de pedal steel guitar, maar het pakt prima uit. Als altijd heeft Charles Lloyd met bassist Reuben Rogers en drummer Kendrick Scott een ritmesectie van de buiten categorie. Het was een spetterend concert.

Charles Lloyd en Bill Frisell

Hoe anders was het optreden van Archie Shepp en pianist Jason Moran. Zij brachten vorig jaar het album “Let My People Go” uit. Daaruit werd ook geput voor het optreden in Gent. Voor Archie Shepp gaan de jaren tellen. Hij oogde broos op het podium, gezeten in een stoel, bracht zijn karakteristieke spel vol vuur, maar hij haalde niet het niveau op de cd. De Franse zangeres Marion Rampal voegde zich bij het tweetal op het podium en dat gaf het concert een nieuwe dimensie. De Française opende met “Blasé”. En weer noteerde ik  de naam van beroemde vrouw. De stem van Marion Rampal deed me herinneren aan Billie Holiday. 

Jason Moran
Archie Shepp

Het trio van de Belgische saxofonist en componist Matthias van den Brande is de winnaar geworden van de B-Jazz International Contest. De Nederlandse bassist Tijs Klaassen en – eveneens uit Nederland – drummer Wouter Kühne zijn de andere leden van het trio. Er namen zes groepen aan de contest mee. De winnaars gaan optreden op enkele van de grootste Europese jazzfestivals.

Het tweede deel van Gent Jazz festival ( 12-16 juli) heeft onder meer Sting, Avishai Cohen en Christian McBride als trekpleisters. (Alle informatie op http://www.gentjazz.com)

Tekst: Peter Beije 

Foto’s: Maurits van Hout

0

Tineke Postma. Powerwoman.

Van Noordse godinnen tot Friese powervrouwen. Tineke Postma bezorgde Den Haag op 20 mei een mooie avond met haar cd presentatie van Freya. Een sterke band met Ralph Alessi op trompet, Robert Landfermann en Tristan Renfrow maakten het verhaal compleet.

Postma zoekt met haar spel de grenzen op. Improviseert erop los en maakt ieder stuk de moeite waard. Tussen de bedrijven door vertelde ze de achtergronden bij de stukken. Een mooie beleving. Uitstekende band en een hele goede Postma. Niet voor niets de beste die we in Nederland hebben op de saxofoon.

Kun je Freya gaan zien, doe het!

0

Bill Laurance en zijn bijzondere band met Projazz

Bill Laurance was op 26 maart alweer voor de tweede keer te gast bij Projazz. En hoe. Het werd een bijzondere avond met een volle zaal. Dat laatste was niet zo gek, want hij speelde twee gescheiden sets en het was mogelijk om als publiek de tweede set gratis bij te wonen; een mooie geste van Projazz.

Zowel backstage als na het concert was Bill Laurance een bijzondere verschijning. Hij nam de tijd voor iedereen (ondanks een zwaar programma) en signeerde alles. Een muzikant zonder enige kapsones die weet te boeien.

Deze avond speelde hij onder andere stukken van het album “Cables”. Bill Laurance zijn muziek wordt gekenmerkt door een ritme en mooie melodieën op zijn manier. Deze avond heb ik vooral gelet op het samenspel met zijn muzikanten. Bij het eerdere bezoek aan “Projazz” speelde hij solo. En om heel eerlijk te zijn, was het een verrijking om hem te horen met het trio. De muziek kreeg voor mij veel meer diepte en alledrie de muzikanten daagden elkaar uit. Zo had hij met bassist Max Luthert regelmatig een spreekwoordelijk “robbertje uit te vechten” en stal Marijus Aleksa op drums met solo’s de show.

De muziek van Laurance zit knap in elkaar, zowel qua structuur als qua uitvoering. Het lijkt soms veel herhaling te hebben, om dan vervolgens op het juiste moment weer de andere kant op te gaan. Het maakt dat je blijft wachten op wat komen gaat. Aardig detail was dat hij het strijkersorkest had meegenomen in digitale variant waarbij iedere strijker thuis zijn deel leverde tijdens de pandemie.

Laurance is een perfectionist, maar tegelijkertijd is hij creatief en durft hij iets anders op zijn tijd. Bijzondere man en ook een sympathieke verschijning on stage.

Gezien: Bill Laurance Trio. Koorenhuis Den Haag. Projazz.

tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved.

0

Simin Tander en de oneindige creativiteit

Op 12 maart stond Simin Tander met haar nieuwe kwartet op het podium van het Koorenhuis. Voor mij nog onbekende namen. Maar na deze avond niet meer. Zo vond ik bijvoorbeeld Harpreet Bansal (een Noorse violiste met Indiase roots) een echte verrijking en de missing link bij deze muziek.

Simin bracht deze avond een programma van poëzie en muziek, waarbij regelmatig de grenzen vervaagden. Simin Tander sprak en zong regelmatig in het Pasjtoe, een taal uit Afghanistan en Pakistan. Ze noemde het programma “unfading”, maar wat mij betreft was oneindig ook een prima vertaling.

Door de jaren heen heb ik Simin Tander vaker gezien en gefotografeerd en het blijft een bijzondere verschijning. We delen mensen graag in hokjes in, maar Simin is Simin. Wereldmuziek van een wereldburger. Simin neemt je mee naar dromen, dromen van een verre wereld waar haar vader vandaag kwam. Dromen ook over moedige vrouwen die de wereld verrijken. Simin gebruikt alles wat beschikbaar is. Haar stem, klanken en prachtige muziek. Ze werd prima ondersteund door de nieuwe muzikanten die elkaar ook goed vonden. Haar mystieke verschijning maakt het verhaal af wat mij betreft.

Mocht je een keer de kans hebben… enfin, ik heb het vaker gezegd. Ondanks dat het alweer even terug is, ook even een fotografische terugblik. Prima concert.

simin tander
simin tander
simin tander

Gezien:

Den Haag Koorenhuis: Simin Tander “Unfading”. Organisatie Projazz

beeld en tekst: Maurits van Hout Fotograaf, all rights reserved

0

Cutting Edge Festival 2021; een bijzondere editie!

Het zit er weer op! Dit jaar waren de diverse concerten niet op 1 locatie en op 1 dag, maar verspreid over een paar dagen en verspreid door Den Haag. Ook wel passend bij de ambitie van organisator Projazz. Immers het motto is “De stad als podium”. Zo waren er concerten in Het Koorenhuis, De Nieuwe Regentes, Het Paard en Concordia.

Daarnaast was er op de zaterdag (traditioneel de festivaldag) een verrassingsprogramma en werd er stilgestaan bij 10 jaar Projazz.

Ik ga mijn ervaringen met jullie delen. Helaas kon ik niet bij alle concerten aanwezig zijn.

Mehmet Uludağ zingt uit het hart

De openingsavond en de donderdagavond moest ik zoals gezegd missen, dus ik begon op de vrijdagavond. In De Nieuwe Regentes werd de avond afgetrapt in de kleine zaal met een concert van Mehmet Uludag en zijn gelegenheidsband. Er waren al redelijk wat mensen en de sfeer was goed. Op het kleine podium stond naast Mehmet een groep muzikanten die last minute waren opgetrommeld voor het concert. Maar dat was zeker niet te merken. Niet alleen paste alles naadloos in elkaar, alle muzikanten deelden de passie van Uludag met prachtige solo’s.

Hij zingt Turkse volksliedjes en speelt de saz (eigenlijk is de naam baglama beter) een soort Turkse gitaar (heel ruim vertaald). De klankkast is diep en dat hoor je in het geluid terug. De nummers gaan over de liefde. De charismatische Uludag zingt met veel passie en dramatiek en krijgt de zaal mee. Soms zit er een nummer in met iets meer tempo, dan weer juist rustiger. Het mooie van deze Turkse muziek is dat het de mensen verbindt. In Istanbul zingen mensen onder de bruggen en voorbijgangers haken dan soms aan om mee te zingen. Heel bijzonder. Muziek verwarmt de mensen daar; hoe zwaar het leven ook mag zijn, of misschien dankzij de zwaarte..

Klankpoeder verdient een groter podium

In de pauze tussen Uludag en de hoofdact stonden in de foyer de gasten van Klankpoeder. Een Rotterdams kwintet met mooie composities en verzorgd spel.

Klankpoeder.

Rymden, Scandinavische perfectie

Het hoofdgerecht op de vrijdagavond was Rymden. Deze Scandinavische band had ik al eerder gehoord op Gent Jazz en ook toen overtuigenden ze met een prachtige sound. Rymden mengt in één concert Jazz, Rock en filmmuziek, waarbij improvisatie een grote rol speelt. Onderling dagen de bandleden elkaar continu uit en voor de luisteraar is de muziek altijd verrassend. De stukken gaan van melodieuze klassieke jazz tot harde indringende rock. Maar het klopt altijd…

Verrassende zaterdag

Op zaterdag de 13e was de traditionele festivaldag. Omdat Projazz 10 jaar bestond; een verrassingsprogramma. Dit past wel een beetje in de avontuurlijke keuzes van Projazz. Niet alleen omdat de concerten verrassend waren, maar ook omdat er voor het eerst gebruik gemaakt werd van een splinternieuw podium in de Haagse binnenstad; Concordia.

2 concerten stonden en op het menu in Concordia, twee in Het Koorenhuis.

In Concordia het Spoken Saxophone Quartet en Felicity Provan met haar “Close” project over de Covid tijd. En Jurai Stanik op piano in Het Koorenhuis later gevolgd door Susanne Abbuehl.

Ik was bij Susanne Abbuehl en Felicity Provan, waarmee ik de avond begon.

Felicity Provan

Felicity Provan en haar band stonden in Concordia een recent geopend podium aan Hoge Zand 42 in Den Haag. Voorheen theater, maar nu beoogde culturele hotspot. Mooie sfeervolle plek. Er waren wat kleine problemen met het licht maar de muziek maakte veel goed. Felicity had tijdens de lockdowns ten gevolge van covid beelden gemaakt die de situatie weergaven en projecteerde deze tijdens het spelen. Ze zong (klanken) en speelde cornet. Doordat alles experimenteel was en improvisatie was het een spannend concert. De sfeer die neergezet werd was bijzonder, zeker ondersteund met die beelden. We hadden allemaal gehoopt dat het een terugblik was op een vervelende tijd, maar helaas niks is minder waar.

Susanne Abbuehl neemt ons mee in de intimiteit

Na het experimentele in Concordia stond Susanne Abbuehl alweer klaar in Het Koorenhuis. Net als Juraj Stanik een ECM artiest (Europees platenlabel). Susanne neemt je in alle rust mee naar een intieme wereld. Dat doet ze met een hele rustige en zuivere stem. Je gelooft wat ze zingt. Door de hele rustige setting wordt je in de muziek gezogen en wil je verder luisteren. De warmte in haar stem lijkt ook in de persoon te zitten, zo rustig beweegt ze over het podium, naadloos ondersteund door een prima band.

Kika Sprangers sluit met bijzonder concert het festival af

In de Haagse Nieuwe Kerk stond op zondag 14 november de afsluiter van het festival op het podium.

Kika Sprangers bracht samen met de strijkers van Pynarello het project “No man’s land” ten gehore. Uiteraard op het podium haar eigen band waaronder pianist Wolfert Brederode. No Man’s Land is een melodieuze mengeling van jazz- en klassieke muziek met de verhalende klanken van de saxofoon van Sprangers. Het geheel was mooi in balans met telkens weer andere accenten in de muziek. Bijzonder concert.

Gezien: Cutting Edge Festival – Den Haag diverse locaties.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

0

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

0

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

0

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑