10.11.2017 Vandaag weer even iets helemaal anders. In Friesland bestaat een bond van Friese Jazzmuzikanten, afgekort Friejam. En zij organiseren op allerlei plekken in Friesland jazzoptredens. Groter en kleiner. Hun agenda zie je door op deze link te klikken naar hun site en bij speciale gelegenheden zullen we hier ook een vooruitblik bieden. Want Friesland is uiteraard ook Jazzphotography Holland! En hoe leuk is het om eens jazz te gaan luisteren en zien op een heel andere plek in het land; wellicht ook leuk voor een weekendje weg!
En nu we het daar toch over hebben; dit weekeinde organiseren zij een leuk festival:
Mooie naam daar Estafest. Deze naam zei mij weinig maar de muzikanten die erin spelen des te meer:
Mete Erker, Jeroen van Vliet,Anton Goudsmit en Oene van Geel; de top van de Nederlandse jazz… daarnaast een paar hele interessante big bands en ondere andere Renske de Boer..
7.11.2017 Voor het jaarlijkse Cutting Edge Festival in Den Haag heeft ProJazz een wel heel bijzondere artiest weten te strikken; Chris Potter met zijn trio. Deze wereldberoemde saxofonist zal in De Nieuwe Regentes optreden met Reuben Rogers en Eric Harland. Daarnaast uitstekende muziek van Vitopol, Marzio Scholten, Greyheads, Spoken Saxophone Quartet, Jazzschool Den Haag, DJ Jazz Min Lau, een foto-expositie van jazzartiesten uit Den Haag (waarover later meer…) en een documentaire over Coltrane.
Het Cutting Edge Jazz Festival XS vindt plaats op zaterdag 18 november 2017 in Theater De Nieuwe Regentes, Weimarstraat 63 Den Haag. Aanvang: 19:00 uur.
3,4 en 5 november 2017 is het weer So What’s Next Eindhoven. In het muziekgebouw Eindhoven (3 en 4 november) en op een aantal sublocaties in Eindhoven (5 november) is vernieuwende en ook wel een stukje gearriveerde jazzmuziek te horen en te zien. Jazzmuziek is uiteraard een ruim begrip en er is dus ook muziek die er tegenaan leunt.
Hoogtepunten die je moet gaan zien zijn:
vrijdag 3 november: uiteraard Kovacs
zaterdag 4 november: Zara McFarlane, Ambrose Akinmusire, Avishai Cohen, Mark Juiliana Jazzquartet en Kamasi Washington.
en op zondag 5 november: De Beren Gieren, Daymé Arocena en Bram Stadhouders.
Dit jaar geen verslag van So What’s Next, hierbij wel een paar foto’s:
Eindhoven, 7 november 2015 So Whats next festival editie 2015. Foto: Kamasi Washington
Antwerpen, 14 augustus 2016. Avishai Cohen speelt met studenten van het conservatorium van Antwerpen tijdens Jazz Middelheim 2016.Zara McFarlane live at Gent Jazz 2014
Foto’s zijn uiteraard te koop. Zowel in hoge als lage resolutie. Ook deze getoonde foto’s kennen copyright en mogen dus niet zomaar gebruikt worden. Interesse in een foto? info@mauritsvanhout.com of bel: 06-50624221
31.10.2017. Festival Jazz International maakte afgelopen weekeinde haar belofte volledig waar. Het festival bood spannende muzikale uitdagingen, liet de bezoekers genieten van de allerbeste jazz en had in vrijwel elk optreden iets wat het bijzonder maakte.
Jonge honden..
Jonge honden waren er volop, maar niet overdreven geprogrammeerd waardoor ze goed in het programma pasten. Mooi voorbeeld was het Pack Project van Thomas Pol een enthousiaste aanstormende bassist die niet alleen qua spel (verrassend, uitdagend) maar ook qua presentatie op het podium (lef en flair) een belofte voor de toekomst is. In zijn slipstream vielen verder Koen Schalkwijk en Joël Botma op. Trompettist Botma vond ik ook bij het optreden van de band Ochsen opvallend. Thomas Pol begon zijn optreden met een mooie bassolo en dat was goed. Aansluitend was echter het eerste stuk met de band wat fragmentarisch en was het zoek naar een lijn in het spel van de vier. Thomas verwees ook naar jams en daar leek het op. Bij het stuk geïnspireerd door Charles Mingus had ie mijn aandacht weer terug. De muzikanten die hij bij zich had waren prima. En eerlijk is eerlijk als je pas sinds een week samen speelt dan was het echt goed.
Ochsen tijdens Festival Jazz International Rotterdam
De visuals op de achtergrond bevielen me in eerste instantie goed (fantasievormen en industrie) maar toen het langdurige psychedelische spiralen werden ging het afleiden. Een leerpuntje zullen we maar zeggen. Net als het zingen van Thomas, omdat het moest in het kader van het project wellicht, maar niet echt succesvol. Wat mij betreft niet uit de comfortzone gaan op deze manier. Muzikaal inhoudelijk lukte dat wel.
The Nordic
Aan dit festival was een bescheiden label geplakt: The Nordic. Volgens het programmaboekje stond het festival in het teken van Jazz uit Scandinavië. Een soort van onderzoek naar wat muziek uit het Noorden van Europa zo bijzonder maakt en het Europese spectrum zo beïnvloedt. Gelukkig werd in de programmagids een duidelijke nuance aangebracht om generalisaties te voorkomen. Wel kan je in algemene zin vaststellen dat goede omstandigheden voor muzikanten en meer ruimte (zowel fysiek als financieel) leidt tot openheid en experimenten. Dat dit betekent dat er geen commerciële druk zou zijn voor muzikanten uit Scandinavië is natuurlijk niet waar. Iedere beroepsmuzikant zal uiteindelijk met spelen of verkoop van muziek het hoofd boven water moeten houden. En als ik het vergelijk met Nederland dan is er behoorlijk gesneden in alle jazzmogelijkheden qua subsidies enzovoort maar ook in Nederland kan er veel. Beide landen hebben overeenkomsten. Ze staan open voor invloeden van buitenaf. Niet gek dat we tijdens dit festival ook vaak een mix zagen van Nederlanders met Scandinaviërs en omgekeerd. Vrijheid lijkt me een grote rol te spelen. De grote namen op dit festival Matthias Eick, Ellen Andrea Wang en Bobo Stenson toonden in hun carrière ook aan vooral door eigenheid en muzikale keuzes status te verwerven. Van geijkte paden afwijken en openstaan voor invloeden. Lastig te beoordelen in hoeverre (financiële) vrijheid hier een rol speelde. En ook in de Verenigde Staten zijn er experimentele muzikanten die niet direct commercieel werk maken. Wanneer je gaat stellen dat Amerikanen meer de extremen opzoeken zou je juist de stelling dat ze commerciëler en competitiever werken onderuit halen. Gemiddeld lijkt de Noord- Europese jazzmuzikant iets ingetogener te zijn. Al met al een lastige discussie. Ik wil afsluiten met mijn visie dat meer vernieuwing uiteindelijk ontstaat door meer experiment en meer kruisbestuiving met andere invloeden. Uiteindelijk blijft dat altijd de individuele keuze van de muzikant zelf.
Ellen Andrea Wang Trio
Voor mij het eerste optreden van de vrijdagavond. En direct een hoogtepunt.Ik kende haar niet en dus wist ik niet wat te verwachten. Al snel was ik blij verrast. Wat een stem en wat een presentatie en wat mij betreft even goed met zingen als met de bas. Mooie ingetogen nummers waarbij vooral “Heaven” opviel. Een krachtige ballad met perfect pianospel en drums als ondersteuning. In het laatste stuk “Come closer”? een mooie bassolo als start en door het uptempo karakter een mooie brug tussen jazz en pop en daarmee een perfecte samenvatting van haar optreden. Prima optreden.
27-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Ellen Andrea Wang Trio
Lijbaart, Stadhouders en Rambags dagen uit tot luisteren..
Na mevrouw Wang naar zaal 2. In deze bioscoopzaal altijd iets minder licht voor de fotografen en minder ruimte om spannende foto’s te schieten, maar qua sfeer altijd heel intiem. De keuze om dit trio hier te programmeren was dus een goede. Hele kleine, intieme, fragmentarische muziek maar toch een geheel met de verplichting goed te luisteren. Omgaan met klanken en de grenzen opzoeken. Dat was voor mij de essentie van dit optreden. Een prachtige geschoolde stem van Sanne Rambags die de luisteraar van fantasiestemmen naar gesproken woord naar sacrale gezangen meenam. Een gitarist (Stadhouders) die elke klank “uitknipte” en daar via samples weer iets anders van maakte en Lijbaart die alles uit de kast haalde om maar klanken te generen, met verrassende oplossingen die je niet zou verwachten; altijd op zoek naar wat er kan. Composities ontstaan al spelenderwijs. Het was even wennen, maar wel bijzonder.
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
28-10-2017. Rotterdam. jazz international Rotterdam, Lijbaart, Stadhouders en Rambags
Aan het einde nog even kort geluisterd in de foyer naar Ochsen, een Nederlandse band van jonge honden waarbij trompettist Joel Botma opviel. Niet spectaculair maar prima om naar te luisteren.
Matthias Eick zet je op het verkeerde been…
Vervolgens aansluiten in de rij voor Matthias Eick in de grote zaal. Één van de grote namen van de hedendaagse Noorse jazz is Matthias Eick. Met zijn quintet leverde hij een schitterend concert af in Lantaren Venster. Alles leek mooi in balans in een stevig tempo en gericht op het spel van Eick. Meestal zeer melodieus, maar wanneer je de neiging krijgt om af te haken omdat het te braaf is, wordt je “terechtgewezen” door bijvoorbeeld Eick die een vreemd intermezzo inbouwt met zijn keyboard en het ritme onderbreekt/ontregelt. Zo had je bijvoorbeeld ook het nummer “Sailing” wat in eerste instantie erg zoetsappig lijkt, maar dan door een verrassende solo van de violist (Hakon Aase) dan toch datgene brengt wat je boeit. Om vervolgens met een nummer als “Girlfriend” van de nieuwe cd weer het tempo uitdagend en snel omhoog te gooien. Niets is wat het lijkt en er is iedere keer weer een afslag die Eick neemt zonder de weg kwijt te raken. Uitstekend optreden.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Rotterdam. jazz international Rotterdam, mathias eick quintet
Thomas Pol veelbelovend, maar oppassen voor de valkuilen..
Op de zaterdag begon ik met The Pack Project van Thomas Pol. Zoals hierboven vermeld; prima maar Thomas moet oppassen voor een paar valkuilen. Niet teveel visuals, niet gaan zingen en doorgaan met passievol bassen en lef tonen. Benieuwd hoe het verder zal gaan.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, Thomas Poll, The Pack Project
How Town verrassend en boeiend
Kruisbestuiving door van elkaar te leren en open te staan voor ontmoetingen. How Town met 2 Belgen en 3 Letten is daar een prachtig voorbeeld van. Meerstemmige stukken waarbij vrijwel ieder nummer verrassend is. Dan weer pop, dan weer bijna klassiek. soms een tintje jazz, maar vooral anders dan al het andere. 3 zangeressen zetten de toon en de muziek gaat van lange klanken bijna klassiek tot vrolijke popmuziek. Verrassingen en humor; zoals een start met kippengeluiden en leuke teksten. Elk nummer is een verhaal zoals het nummer waarbij de bassist twee pingpong batjes tevoorschijn haalt en de geluiden van het batje en de bal verwerkt in het stuk. Humor en verrassing zonder dat het ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek. Boeiend.
Rotterdam. jazz international Rotterdam, How Town
Rotterdam. festival jazz international Rotterdam, How Town
Marquis Hill Blacktet blaast de zaal omver
Marquis Hill met zijn Blacktet was gelet op de rest van de programmering een vreemde eend in de bijt. Als enige Amerikaanse groep moesten zij het contrast laten zien tussen Amerika en Europa. Meer traditionele jazz en snel en hard, bijna het beeld van de vergelijking in het programmaboekje. Maar ook gewoon heel goed en verrassend met de uitstekende Justin Thomas op marimba en vibrafoon en uiteraard Marquis Hill die excelleerde. Geen moment hoefde je je af te vragen waar ze heen gingen, wat het doel was of waarom ze wat deden. Het was een sneltrein die bleven boeien en die je meesleurde. of je wilde of niet. Zoals het project “The way we play” een project waarbij ze helden naspeelden zoals het stuk “Maiden voyage” van Herbie Hancock. Of het stuk “Law and order” waarbij Hill op trompet en Laurenzi op tenorsax de “strijd” aangingen. En als je ook maar even achterover wilde leunen dan kwam daar weer een solo van Makaya McCraven op drums die zoveel energie genereerde dat je niet kon ontsnappen.
Grote klasse.
marquis Hill Blacktet live at Festival Jazz International Rotterdam
Marquis Hill Blacktet live at Festival Jazz international Rotterdam
Marquis Hill Blacktet, live op Jazz International 2017 Rotterdam
Marquis Hill Blacktet live op Festival Jazz International 2017 in Rotterdam.
Marquis Hill Blacktet tijdens Festival Jazz International in Rotterdam. foto: Dustin Laurenzi
Ornstein en Gunnlaugs en de mooie verstilde reis..
Op zondag kwam ik binnen terwijl het concert van Maarten Ornstein en Sunna Gunnlaugs al bezig was. Gelukkig kon ik nog even luisteren in de zaal. Het werden tien mooie minuten van verstilde muziek. Mooie rustige pianomuziek aangevuld met basklarinet en bas, subtiel op elkaar aansluitend. Dromerig en verbeeldend.
Jazzart Orchestra en de Syrische plus
Meteen daarna stond op het kleine podium in de foyer het Jazzart Orchestra uit Zwolle met dirigent Martin Fondse alweer klaar. Volle bak. Maar het ging wonderwel en muzikaal was het prima. Mooie muziek met mooie composities. En een extra. Want in het Jazzart Orchestra was ruimte in geruimd voor 3 Syrische vluchtelingen waaronder zangeres Shaza Hayek. Goed om te zien hoe deze vluchtelingen opgenomen zijn in deze muzikale gemeenschap en een mooie bijdrage leveren. Natuurlijk krijgt de muziek daardoor wel een draai naar meer volksmuziek. Maar dat is prima. Boeiend om te zien hoe muziek grenzen laat vervagen en mensen laat zien in hun kracht.
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Jazzart orchestra tijdens jazz international rotterdam 2017
Hierna nog snel even geluisterd in zaal 2. Waar Rogier Telderman zijn Triptych niet klinken. Telderman brengt met zijn kwartet fascinerende muziek waarbij elke individuele muzikant de grenzen van het instrument en de muziek opzoekt. Helaas tekort kunnen luisteren om uitgebreid over te schrijven.. wordt vervolgd..
Bobo Stenson Trio en de energie van een jonge hond
Het laatste grote concert op het hoofdpodium was voor Bobo Stenson. Een gelauwerde pianist die na roerige startjaren uiteindelijk zijn weg vond in de jazz en een plek verdiende aan de top.
Zijn pianospel is rustig en solide. Stukken zijn romantisch, ritmisch en melodieus. Soms neigt de muziek naar pop. Maar telkens als je geneigd bent om het te commercieel te vinden is daar weer die energieke jonge hond op de drums Jon Fält. Zo noemt Stenson hem ook; alsof het een bekend geheim wapen van Stenson is. Feit is dat uiteindelijk de samenstelling van het trio maakt dat je blijft luisteren. De gezamenlijke energie zorgt dat je erbij blijft. Prima optreden.
Bobo Stenson Trio tijdens jazz international rotterdam 2017
Bobo Stenson Trio tijdens jazz international rotterdam 2017
Tenslotte
Met een paar foto’s van het laatste concert in de foyer van het Snorre Kirk Quintet:
snorre kirk quintet tijdens jazz international rotterdam 2017
snorre kirk quintet tijdens jazz international rotterdam 2017
gezien: Festival Jazz International Lantaren Venster Rotterdam 27, 28 en 29 oktober 2017.
Paris, 21 oktober 2017. Optreden van Orlando Julius and the Heliotronics. photo: Heliotronics
Orlando Julius and the Heliotronics in the New Morning Club in Paris
Orlando Julius and the Heliotronics in the New Morning Club in Paris
23.10.2017. Het was een bijzonder optreden in Parijs afgelopen zaterdag. In de New Morning Club in Parijs, waar al vele jazzlegendes op het podium stonden, was het de beurt aan één van de grootste Afrikaanse muzikanten; saxofonist Orlando Julius. Hij speelde op zijn beurt met namen als Marvin Gaye, Curtis Mayfield en Gill Scott Heron om er een paar te noemen. Daarnaast inspireerde hij veel Afrikaanse muzikanten zoals Fela Kuti.
Het optreden begon een uur te laat dankzij het missen van een vliegtuig. Het wachten in de steeg voor de club was amusant. Wat een nachtleven kent Parijs. Bij opkomst fluisterde de zangeres die erbij was in zijn oor: “Zeg maar even sorry voor het wachten!”.Op dat moment had de begeleidingsband the Heliocentrics uit Londen het publiek al aardig opgewarmd.
Muzikaal was het een mix tussen Afrobeat, reggae, funk en jazz en op het podium gebeurde er van alles. De zangeres wiens naam ik niet ken zweepte het publiek op met fysieke provocaties en uitspraken en de Heliotronics zetten een stevige toon waar Julius tussendoor speelde. Dat deed hij niet slecht, al leek hij niet meer de hoeveelheid lucht te hebben die hem ooit de status bezorgden. Prima optreden in een legendarische club, waar ik bij toeval terecht kwam.
Joshua Redman en Charles lloyd samen op Jazz Middelheim
08.08.2017 Jazz Middelheim zit er weer op. De tent is weer opgeruimd en het mooie park, weer het mooie park. De rust is terug bij het prachtige kasteel. Deze editie geen bezoekersrecord. Dat was verklaarbaar door de programmering en het weer. Want zondag was het stralend weer en de afsluiter Van Morrison was een absolute publiekstrekker. Daarnaast familiedag en dus een uitverkocht huis. Op de andere dagen was het weer minder en wisselvallig en 2 absolute toppers Joshua Redman en Charles Lloyd stonden op de donderdag samen. Soms kan het niet anders, maar het verklaart dat er minder bezoek was.
Kwalitatief een sterk festival dus met: Charles Lloyd, Joshua Redman, Van Morrison, Randy Weston, Mark Guiliana, Tony Allen, Bill Frisell en de Mingus Big Band. Daarnaast uitstekende muziek in de Club Stage en een uitstekende Becca Stevens als relatieve onbekende.
Van de donderdag en vrijdag geen verslag, wel waren we dit jaar aanwezig op de zaterdag en zondag.
Tony Allen brengt mooie flashback
Op zaterdag begon de dag met drummer Tony Allen en zijn kwartet met een “tribute to Art Blakey”. Op zijn eigen wijze wist Tony Allen een mooie flashback te genereren, die je af en toe mee nam naar die prachtige muziek van Blakey. Zonder al teveel echte bokkesprongen, zodat het soms wat spannender mocht.
August 5 2017 Antwerp, Tony Allen performs live on stage at Jazz Middelheim with his Quartet
August 5 2017 Antwerp, Tony Allen performs live on stage at Jazz Middelheim with his Quartet
August 5 2017 Antwerp, Tony Allen performs live on stage at Jazz Middelheim with his Quartet
August 5 2017 Antwerp, Tony Allen performs live on stage at Jazz Middelheim with his Quartet
Bill Frisell’s ode valt tegen
Aansluitend stond Bill Frisell op het hoofdpodium met zijn ode aan John Lennon. Toegegeven; hij had een uitstekende groep muzikanten meegenomen (waaronder de uitblinkende violiste Jenny Scheinman) en zijn spel liet weer eens horen waarom hij als de allerbeste wordt beschouwd, maar het was wat tegenvallend. Niet alle stukken van Lennon laten zich zo makkelijk bewerken en in een ander jasje gieten, zelfs niet als je Bill Frisell heet. Het ene stuk was prima, zoals het uitstekende “Come together”, het andere verzandde dan weer in een soort van brei zoals “Strawberry fields”. Het was dus wisselvallig.
August 5 2017 Antwerp, Bill Frisell performing at Jazz Middelheim. Photo:Jenny Scheinman
August 5 2017 Antwerp, Bill Frisell performing at Jazz Middelheim
August 5 2017 Antwerp, Bill Frisell performing at Jazz Middelheim: Tony Scherr
August 5 2017 Antwerp, Bill Frisell performing at Jazz Middelheim:photo: Greg Leisz
August 5 2017 Antwerp, Bill Frisell performing at Jazz Middelheim
Petje af voor Randy Weston
Randy Weston was al eerder in Middelheim en telkens was het van een heel hoog niveau. En dat was het ook deze keer weer. Deze inmiddels 91 jarige wist het publiek in te pakken vanaf minuut 1. Bij opkomst was zijn pianokruk niet helemaal goed. Hij lacht een keer; geen man overboord en een nieuwe kruk brengt uitkomst. Onverstoorbaar begint hij met een prachtige pianosolo. Daarna komt de rest van zijn band on stage en begint een prachtige ode aan Thelonious Monk, één van zijn helden. Tussen de bedrijven door vertelt hij verhaaltjes over de Afrikanen en hoe de jazzmuziek uiteindelijk in Amerika terecht komt vanuit Cuba. Zonder echter ooit langdradig te worden. Hij geeft inzicht in waar het allemaal vandaan komt en wat de invloeden zijn. Daarmee maakt hij jazz ook toegankelijk. De muziek zit vol met uitdagingen en uitstapjes en dat is leuk! Verder een prima rol voor Billy Harper op de tenorsax. Mooiste stuk: African Sunrise met een prachtige piano-intro van Weston.
August 5 2017 Antwerp, Randy Weston performing at Jazz Middelheim
August 5 2017 Antwerp, Randy Weston performing at Jazz Middelheim
August 5 2017 Antwerp, Randy Weston performing at Jazz Middelheim
Guiliana weet studenten te inspireren op zondag
Artist in residence schitterde al eerder deze editie en op zondag beet hij de spits af samen met de studenten van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Mooie stukken en composities en positief; uitstekend spel van de studenten. Na een wat aarzelende start wierpen zij de schroom van zich af en gingen ze los onder de bezielende leiding van de meester en dat is knap. Prima optreden.
August 6 2017 Antwerp, Mark Guiiani performs with KCA students at Jazz Middelheim
August 6 2017 Antwerp, Mark Guiiani performs with KCA students at Jazz Middelheim
Becca Stevens prikkelt
“Best kept secret” wordt Becca Stevens in allerlei aankondigingen genoemd. Misschien geldt dit voor het grote publiek, maar Becca Stevens stond 4 jaar geleden al op Northsea Jazz en heeft inmiddels in Amerika al een grote naam. Becca Stevens toont dit ook aan op het podium in Antwerpen. Met haar band zet ze een prima optreden neer met vooral nummers van haar laatste cd; Regina. Haar nummers zijn poëtisch, maar soms ook weer rauw. In ieder geval de moeite waard en niet in het minste door haar grote vocale kwaliteiten. De muziek is heel gevarieerd. Soms jazzy, maar ook klassiek en pop komt voorbij. Prima optreden!
August 6 2017 Antwerp, Becca Stevens at Jazz Middelheim
August 6 2017 Antwerp, Becca Stevens at Jazz Middelheim
Dans Dans warmt tent op voor Van Morrison
Het is inmiddels etenstijd als Dans Dans opduikt in de tent om het hoofdpodium om te toveren in een psychedelische rocktempel met rook en spannend licht. Een perfecte overgang van Becca Stevens naar Van Morrison. De muziek is rauw, hard, soms snoeihard, electronisch en met verrassende composities. De heren zoeken de randen op van de muziek en durven er overheen te gaan. Het knalt van het podium af. Snoeiharde gitaren vs synthesizers en een opzwepende drum. Niet echt jazz, maar als je jazz ziet als vernieuwend en geïnspireerd, dan is het prima. Persoonlijk vond ik niet alles mooi. Mijn persoonlijke beleving ging van herrie tot interessant en uitdagend. Wisselvallig dus. Maar het kan zomaar zijn dat ik na Becca Stevens geen zit had de knop om te zetten, wat wel nodig was voor deze band.
Antwerpen, 6 augustus 2017, Dans Dans treedt op tijdens Jazz Middelheim
Van Morrison doet het?
Het is kwart voor 8 in de avond, een kwartier voor de start van Van Morrison. Het park is afgeladen vol. Ik raak in gesprek met de buren die net als ik een heerlijke ligstoel hebben weten te bemachtigen net buiten de tent. Zij zijn speciaal vanuit Nederland gekomen om Van Morrison te zien. Van jazz weten ze weinig. De meeste namen zijn onbekend voor ze, maar Van Morrison beleven in deze setting is uniek. Zelden was een concert bezoeken zo ontspannen. Ook dat is Jazz Middelheim. Of ze ook nog iets anders moois hebben gehoord? Becca Stevens vonden ze wel iets. Wat verwachten ze van Van Morrison? Uiteraard de vele hits. De sfeer en gewoon om er te zijn. Dat lijken meer mensen gedacht te hebben, want ook buiten de tent is het heel druk dus. Om 20 uur is het dan zover. Van Morrison zet zijn trein in gang. Veel van de bekende hits komen voorbij. Leuk om te horen, maar voor mijn gevoel is het niet allemaal even zuiver. En soms lijkt het wel veel hetzelfde. Of zou ik dan gewoon een mindere fan zijn? En de tent? die interesseert het geen klap. Ze vinden het prachtig en genieten en de afsluiter “Gloria” doet het licht in de hoofdtent figuurlijk prima uit.
Antwerpen, 6 augustus 2017 Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017
Jazz Middelheim 2017 was ook nu weer een prima editie. Uiteraard zijn er altijd minpunten, maar in grote lijnen is Jazz Middelheim altijd een perfect feestje in de mooiste wijk van Antwerpen. Een feestje waar terecht ook veel Nederlanders terug komen. Tot volgend jaar!
6.8.2017. Dit jaar een verslag van de laatste 2 dagen Jazz Middelheim in Antwerpen. Om te beginnen een serie sfeerfoto’s. Het weer was iets minder op de zaterdag, hetgeen invloed had op de bezoekersaantallen, desondanks was de tent meestal goed gevuld. Jazz Middelheim is echter altijd sfeervol. Een paar foto’s. Later meer over Jazz Middelheim.
Op donderdag 13 juli begon de tweede week van Gent Jazz. Hierin traditioneel fusion jazz oftewel alles met raakvlakken aan jazz. Absoluut hoogtepunt was het optreden van Kamasi Washington.
Jong talent bijt de spits af
Maar voor het zover was begonnen we de dag met Hoera, winnaar van de Jong Jazztalentprijs van Gent vorig jaar. Zij stonden op het podium met Hiele een electronicaproducer aldus de programmagids. Wat er bij Hoera op het podium gebeurt is veelal niet zichtbaar. Klanken van een koor uit Litouwen worden verwerkt in de muziek en improvisatie zorgt voor een ruim muzieklandschap. Niet altijd goed te volgen voor de liefhebber die niet ingewijd is. Dat maakt het wat moeilijk. Toch biedt een optreden als dit perspectief.
Robert Glasper Experiment vooral visueel vermakelijk
Met de kapitein achter de toetsen was het Robert Glasper Experiment zeker geen dolend schip. Saxofonist Casey Benjamin soleerde dat het een lieve lust was en daar waar nodig werd het totaal aan geluid bijgestuurd door Glasper. Op het podium gebeurde veel. Benjamin was namelijk niet het enige podiumbeest. De boodschap was dan ook: “Wij komen jullie vermaken”. Dat was het optreden ook wel, maar muzikaal kon het soms wat spannender. Het elkaar uitdagen en opzwepen, zoiets…
Robert Glasper experiment live at gent jazz 2017
Robert Glasper experiment live at gent jazz 2017
Robert Glasper experiment live at gent jazz 2017
Hot STUFF?
Nog meer jonge gasten op het podium. Jong, ja, maar inmiddels al behoorlijk ervaren. Stuff laat zien weer progressie gemaakt te hebben. In een soort van set op de vierkante meter (5 muzikanten op een vierkant tegen de rand van het podium aan, niet groter dan 4 x 4 meter) bonkt, giert en schuurt het alle kanten op met electronische klanken, beats, een stevige drum en af en toe een speciale sax. En wel met een samen afgesproken doel; die compositie waar zo lang aan gesleuteld is. Boeiend en verrassend of je nu van electronische muziek houdt of niet.
Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz festival treedt Stuff op. foto: Andrew Claes
Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz festival treedt Stuff op. foto: drummer Lander Gyselinck
Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz festival treedt Stuff op.
Makaya McCraven daagt het publiek uit
Met een drietal sets kreeg drummer Makaya McCraven de kans de Garden Stage te betoveren. Ofschoon de eerste ietwat tegenviel door het geluid van de sax aan het begin, wist hij grotendeels toch te boeien. Als publiek wist je niet precies wat je kon verwachten en iedere set was weer compleet anders. En de tent stond telkens weer goed vol. Het was soms even doorbijten, maar wel de moeite waard. Zijn composities waren prima. Zo zag hij zelf ook vanaf de zijkant.
Makaya McCraven live at gent jazz 2017
Makaya McCraven live at gent jazz 2017
Makaya McCraven live at gent jazz 2017. foto; de trompettist van Makaya
Makaya MCCraven live at gent jazz 2017
Kamasi Washington pakt de hoofdrol op dag 5
Tussen de bedrijven door zag ik de imposante goedaardige reus al genieten op het festivalterrein. Iedereen kon met hem op de foto; een handtekening was een kleine moeite en ook voor een gezellig praatje was Kamasi in. Datzelfde zette zich voort op het podium. Toen de band inclusief Washington het podium oprende ging er een golf van enthousiasme door de tent. Breeduit lachend werd duidelijk dat Washington en co trek hadden in een feestje. Alles gingen zij daarvoor doen. En het werd een feestje. Van een prachtig jazzoptreden met Washington in de hoofdrol tot een soulconcert als zangeres Patrice Quin een nummer voor haar rekening neemt. En altijd is daar dat genieten. Washington geniet als zijn toetsenist los gaat. En het publiek geniet als hij samenspeelt met zijn vader. Washington weet waar hij vandaan komt en laat ook zien als mens mee te tellen. Later nog eens bevestigd door het vrijwillig meespelen tijdens het concert in de kleine tent van Shabaka and the Ancestors.
13.7. 2017 Op de dag dat het tweede deel van Gent Jazz begint, even een terugblik op dag 3 en 4 van de eerste week van 2017.
Tomasz Stańko en Enrico Rava matchen prima samen!
Op de zaterdag was de kick-off voor Tomasz Stańko en het Enrico Rava Quintet. Ondanks het vroege tijdstip, waren er al redelijk wat mensen en die kregen meteen een uitstekend concert. Grijze Eminentie Rava staat namelijk garant voor goede muziek. Jazz die makkelijk te volgen is en altijd plezierig te beluisteren is. Tomasz Stańko was een prima aanvulling. Hij zorgde muzikaal voor de extra afslag op de weg die Rava en co aflegden.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Enrico Rava op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Enrico Rava op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Enrico Rava op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Enrico Rava op
BassDrumBone viert jubileum on stage in Gent
De heren van BassDrumBone spelen 40 jaar samen. Ter gelegenheid daarvan een dubbelcd met bekende muzikanten. Op Gent Jazz wel het “feestje” maar zonder deze anderen. Desondanks een prima set. Na 40 jaar voelen ze elkaar uiteraard uitstekend aan. Wat mij betreft mag het contact met het publiek echter wel wat enthousiaster.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt BassDrumBone op. foto: Gerry Hemingway
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt BassDrumBone op. foto: Ray Anderson
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt BassDrumBone op. foto: Mark Helias
Prachtig eerbetoon tijdens concert McCoy Tyner trio door Craig Taborn
Het McCoy Tyner Trio zou spelen met Craig Taborn en Geri Allen, maar de laatste overleed een week eerder. En net op het moment dat Craig Taborn (die het eerste stuk van het optreden voor zijn rekening nam) zijn solo ging spelen werd Geri Allen aan de andere kant van de oceaan begraven. Niet gek dat zijn solostuk een eerbetoon werd aan Geri Allen, de vrouw die hem zo geïnspireerd had. Het werd een schitterend stuk “When Kabuya dances”, een compositie van Geri Allen. McCoy Tyner zette daarna een prima concert neer, maar de hoofdrol van de avond was voor Craig Taborn. Helaas mocht er toen nog niet gefotografeerd worden.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het McCoy Tyner Trio op
Wayne Shorter speelt bijrol in uitstekende setting met Casco Philharmonic.
Natuurlijk kon Wayne Shorter zijn noten uit de sax laten rollen tijdens het voorstuk met zijn eigen trio. Maar hij oogde wat vermoeid. Het leek erop dat hij zich ook bewust was van de setting met het grote orkest van Casco Philharmonic. Zijn opstelling was bescheiden en hij was niet veel te horen. Als totaalplaatje was het muzikaal toch prima in orde en de moeite waard. Interessante composities en mooie rollenwisselingen.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het wayne Shorter quartet op met het Casco Philharmonic
Trio Grande uitstekend
In de Garden Stage speelde de hele dag het Trio Grande een prachtige rol. De uitermate toegankelijke en charismatische Michel Massot liet zelfs kinderen genieten en bracht ze aan het lachen met zijn “gekke instrumenten”. Uiteraard was het spel gewoon heel goed van het Trio Grande met als toetje het optreden aan het einde van de avond met het Rêve d’Elephant Orchestra.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Trio Grande op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Trio Grande op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Trio Grande op
Labtrio te perfect?
Op zondag de 9e begon de dag al vroeg (13.30 uur) met een optreden van het Labtrio. Zij hebben een groei doorgemaakt en spelen ingewikkeldere stukken en zoeken de uitdaging op. Toch lijkt het soms te perfect, waardoor het de passie mist en je dus als kijker/luisteraar afhaakt. Maar gelet op de jonge leeftijd gaat dit zeker goed komen in de toekomst.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Labtrio op.
Omer Avital Quintet brengt vuurwerk naar Gent
Na een wandelingetje op het nog heerlijk rustige terrein was het tijd voor wat meer vuurwerk on stage. Die wens werd ingevuld door het Omer Avital Quintet, die heerlijk gepassioneerd speelden met als grote drijvende kracht bassist Omer Avital. Wat een energie heeft die man! Hij geeft de rest van de groep echter volop de gelegenheid te soleren en hoofdrollen te pakken, zonder dat de muzikale context uit het oog wordt verloren. Prachtig concert.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Omer Avital Quintet op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Omer Avital Quintet op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Omer Avital Quintet op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Omer Avital Quintet op
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Omer Avital Quintet op
Peirani en Parisien hebben weinig poespas nodig op hun podium
Terwijl het al tijd leek te gaan worden voor een avondmaaltijd, stond er nog een hapje klaar op het hoofdpodium. Niet visueel, want de heren brachten slechts een stoel, een accordeon en een sax mee en moesten dus geheel zelf voor het vuurwerk zorgen. De muziek was heel gevarieerd en het was spannend om te zien waar een stuk naartoe ging leiden. Door de enorme passie waarmee beide heren speelden, bleef het aantrekkelijk om naar te kijken. Prima optreden.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treden Vincent Peirani & Emile Parisien op.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treden Vincent Peirani & Emile Parisien op.
Norah Jones; alsof je een cd aanzet..
Norah Jones mocht de dag afsluiten in Gent op het hoofdpodium. Zij was één van de grote publiekstrekkers op het festival en op haar schouders rustte de nobele taak dit waar te maken. Na een aarzelend begin achter de piano leek ze los te komen, maar dit was maar even. De begeleiding was perfect, Norah zong perfect en eigenlijk gewoon te perfect. Ofschoon het wel allemaal heel vlak was. Haar stem was vaak monotoon en zelden wist ze echt contact te maken met het publiek. Het laatste nummer was “Come away with me”. Een grote hit van haar en de mensen vonden het prachtig. Voor aanvang van dit nummer had ze nog even aangegeven hoe fantastisch het was om in Gent te spelen, maar het kwam niet over. Het leek net als het concert niet doorleefd. Het geluid en de zang was vlak maar perfect, alsof er een cd opstond. Maar op een festival mag er echt iets meer leven in Norah! Overigens maar 1 foto. Er golden dusdanige beperkingen voor de fotografen, dat dit is wat er mocht. Helaas.
Gent, 9 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Norah Jones op.
Geen mineurstemming door Yves Peeters
Maar ondanks het ietwat tegenvallende concert van Norah Jones geen mineurstemming, want Yves Peeters trad 4 keer op in de Garden Stage en deed dit met veel passie en vuurwerk. Een ondankbare taak zo tussen de bedrijven zou je denken, maar voor Yves Peeters geen punt. Van rauwe songs met een hoofdrol voor de pianist/zanger, tot gevoelige nummers die je raken.
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Yves Peeters op met “Gumbo”
Jazzphotography Holland 