23.09.2019. Alweer even terug, maar hierbij dan toch een mooie terugblik in beeld op Jazz Middelheim 2019.
Jazz Middelheim had een hoog kwaliteitsniveau
Jazz Middelheim werd dit jaar gekenmerkt door een enorm hoog kwaliteitsniveau van de concerten en helaas een wat druilerig weer. Daarom niet de grote publieksopkomsten van andere jaren, maar wel maximaal muzikaal genieten voor de bezoekers.
De variatie aan eten op het terrein was ook dit jaar prima in orde.Uitstekend eten met als bijzondere publiekstrekker de “krokettenmuur” met wel bijzondere hapjes zoals een verse garnalenkroket. Het prijskaartje daarvan in mijn optiek ietwat aan de hoge kant, maar goed ik ken niet alle afwegingen.
Op dag 1 begon de dag met Idris Ackamoor and the Pyramids. Een solide draaiend muzikaal rariteitenkabinet vol verrassingen. Wat een energie brengt die man op het podium met zijn 68 jaar. Zijn band bestaat als sinds 1971 en draait recent weer als een geoliede machine.
Daarna een uitstekende David Murray on sax met zijn kwartet en “spoken word” guest Saul Williams. Rauw en direct maar inhoudgevend aan de muziek.
Ambrose Akinmusire (artist in residence dit jaar) zorgde voor een prima eerste contact met Jazz Middelheim, mede door de prachtige stukken zang van Carl Walker (iets meer neigend naar rapmuziek) en een groep strijkers erbij.
Het slotakkoord van dag 1 was voor Pharoah Sanders 79 jaar en nog steeds zeer goed op zijn saxofoon. Fysiek iets minder en tussendoor regelmatig rust, maar de noten die hij blies werden perfect geraakt. Klassiekers van Coltrane en eigen werk. Alles even sterk. Mooie persoonlijkheid deze legende.
Tevens op dag 1 een prima Reggie Washington die op het bijpodium een aantal verschillende sets speelde met wisselende muzikanten (ook met Ambrose) en bescheiden op de achtergrond toch vaak de hoofdrol pakkend.
Charles Lloyd blies alles omver…
Dag 2.
Wederom een dag met vele hoogtepunten. Uitstekend begonnen met Eric Legnini die een uitstekende set speelde met zijn “tribune to Less Mccann”, het Kenny Werner Quartet, het hoogtepunt voor mij met Charles Lloyd (die werkelijk alles en iedereen omver blies (die man speelt geen saxofoon, die praat door zijn saxofoon; met een enorme variatie en een schitterend verhaal) en tenslotte Enrico Rava die zijn 80e verjaardag opluisterde met een prachtig concert.
Dag 3 Een dag met meerdere gezichten
Dag 3 was er één met meerdere gezichten. Allereerst “De Beren Gieren” op het hoofdpodium. De band met die bijzondere naam wordt ieder jaar beter. Hun muziek is ontwikkeld van zeer experimenteel naar nu zelfs filmische meeslepende muziek. Perfecte opwarmer. Daarna Ambrose Akinmusire met Mae Mae een mooie project met zanger Dean Bowman in een stevig blues-sausje.
Nubla Garcia is de stijgende ster in de jazzscene en het bijzonder de Londense jazzscene. Ze pakte de tent redelijk eenvoudig in bracht jazz in een jasje dat ook de veelal jonge Belgische bezoekers kon boeien. Energiek en ook gewoon goed.
Tijd daarna voor Stuff. In België een hele populaire band met onder andere drummer Lander Gyselinck. Harde electronische geluiden, een set vrijwel in het donker met sterke lichteffecten en een band qua podiumopstelling in zichzelf gekeerd. Het jonge publiek dat speciaal voor hen kwam genoot. Voor de echte jazzliefhebber een glimlach op de mond en kijken wat de Louis Cole Big Band ging brengen.
De Louis Cole Big Band was vooral een visueel spektakel. Louis Cole en zijn band waren in skeletkleding aangeland op het podium en even zat ik in een cultact. Muzikaal gezien moest ik er even inkomen, maar daarna was het prima in orde.
Dag 4 bracht een passend slot
Dag 4 bracht een passend slot van dit festival. Om te beginnen het Ragini Trio aangevuld met de prachtige Indiase zangeres Sawani Mudgal en Bojan Z. Jazz met een “werelds randje”. Gevolgd door Ambrose Akinmusire die liet zien studenten te kunnen brengen in een serieuze set.
Joe lovano mocht de mensen opwarmen voor het slot van dit festival en dat deed hij prima. Terwijl velen gingen eten of net gegeten hadden zette hij een stevige set neer. Zoals hij dat kan. Joe Lovano weet de noten meestal goed en hard te raken. Een degelijke set zoals we van hem kennen. Iets minder verrassend, maar gewoon wel goed.
Als afsluiter van de zondag stond het Tribune to Toots op het programma.
in eerste instantie Kenny Werner (piano) en mondharmonica speler Grégoire Maret en later met andere vrienden van Toots zoals Philip Catherine (gitaar) en Dré Pallemaerts (drums). Toots die zo vaak op Middelheim de tent plat speelde en later festival vader werd zal het met een glimlach hebben aangezien. Ik miste die kenmerkende hoge stoel in het midden van het podium net als de grapjes en de glimlach van Toots. Want Toots was veel meer dan goed kunnen spelen. Toots was een bijzonder mens, die je na een concert altijd met een glimlach naar huis liet gaan. Desondanks een mooi einde aan een muzikaal uitstekende editie van Jazz Middelheim.
gezien: Jazz Middelheim Antwerpen
beeld en tekst: maurits van hout
all rights reserved
a broader review and photos can be found at jazz in europe
Jazzphotography Holland 